27.5.13

η έρημος του ποιητικού

Ποιητικότητα είναι ένα σεντόνι από στερεογράμματα -- μια στερεογραμματική όραη -- τρισδιάστατα σχήματα καμουφλαρισμένα πίσω από εμπριμέ ταπετσαρίες -- παίρνουν σχήμα κάτω από οπτικές μανούβρες -- ζούν στο ενδιάμεσο χώρο -- του αναγνώστη και της εικαστικής ''δυνότητας'' του χαρτιού.

Είναι επίσης μηχανές σερετονίνης:   όπως ακριβώς ο ήλιος και οι αλχημικές/αλλο-χημικές ουσίες -- έτσι και η ποιητικότητα στήνει ενέδρες συγκινισιακής έκρηξης -- αποκαλύπτωντας το ''άλλο'' στην καρδιά του ''ίδιου''.

This is what we call:  οικονομια της έκστασης!
Ανατροπή της φτώχιας είναι ο επανακαθορισμός της ''αξίας''  ενός χαρτιού -- δηλαδή μιας επιφάνειας -- ενός σημείου -- μιας φωτογραφίας.
Επομένως πλούτος είναι το διαρκές φλερτ με τη φθήνια -- η διπλωματία του νοήματος της φτώχιας.
Πάρε το παρακάτω ''καβαφικό ποίημα'' -- πόσο εύκολα χορεύει στη μουσική της φθήνιας -- δηλαδή της ''ηθικής'' --

Κωνσταντίνος Καβάφης
Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
[1913]

Στη ουσία γράφτηκε σαν χορός της κοιλιάς. Λέει μην ''εξευτελίζεσαι'' και οι πολλοί' -- οι φιλόλογοι, οι ακαδημίες αθηνών,  οι διαφωτιστές κομμάτων -- το διαβάζουν σαν μανιφέστο ''ευπρέπειας''.

Όμως είναι ένα στερεογραμματικός κώδικας -- γράφτηκε για να διαβαστεί κάτω από το εκτυφλωτικό φως της παρεκτροπης --εξευτελισμός είναι -- η ''συνάφεια του κόσμου''.  Η ηθική της ευπρεπειας είναι η ''έκθεση  στις σχεσεις και τις συναναστροφές'' -- οι πολλοί προϋποθέτουν την ''ηθική'' ως πόζα.

Επομένως εξευτελισμός είναι να παραχωρείς στους άλλους τη γλώσσα της αυτο-έκθεσης--ξεφτίλα είναι η υπαγόρευση του εικαστικού περιεχομένου της ξεφτίλας, δηλαδή η υποταγή στον ετεροκαθορισμό της ευπρέπειας

ξεφτίλα είναι υποταγἠ στη ευπρέπεια των πολλών-- στις συμβάσεις του κύρους -- στη παγίωση της ''εικόνας'' της αξίας --όλα αυτά  που επιφέρει η συναναστροφή με το πλήθος.

Και κοίτα τι έγινε τελικά!
 ΄Ένα  ποίημα που γράφτηκε για να σαμποτάρει την ίδια την έννοια της ευπρέπειας -- μετουσιώθηκε σε μετωνυμία της ευπρεπειας -- και τιμήθηκε σαν ένα είδωλο της ηθικής του γράφειν -- οικονομία στην έκφραση, συμπύκνωση, κόψιμο της φανφάρας, αριστοκρατική ειρωνία....
   
Ο αντίπαλος το πήρε υπό την προστασία του -- και το έκαψε μέσα στην ασφυξία του μονοσήμαντου κανόνα, επιβάλλοντας μια στεγνότητα, μια ξηρότα στην επιφάνει της γης.
  Να η υποσάχαρια έρημος της ποιητικότητας
Για να διασωθεί στερεογραμματικά το ποίημα πρέπει να (επανα) τοποθετηθεί κάτω από το ήλιο της παρεκτροπής!

Είναι σαν να περπατάς στην έρημο του πραγματικού -- και να συναντάς ξαφνικά ένα χαρέμι από τεθλασμένα νοήματα, αγριωπές τσιφτελούδες και σαουδάραβες  ηδονοπαραγωγούς.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου