24.4.13

πληκτρολόγος


 Kάθε φορά που πληκτρολογείς χαϊδεύεις τα τσάκρα που κυματίζουν πάνω απ' το κεφάλι του λαπτοπ.

το πληκτρολόγιο είναι η κόμμωση του υπολογιστή-- η δαντελωτή προέκταση του σπινθήρα -- η αναβάπτιση της μηχανής σε γλώσσα. 

τα μαλλιά κάθε οργανισμού είναι ο κήπος εισόδου στο ηλεκτρο-θυμικό βασίλειο της σκέψης  

 τα πλήκτρα είναι για το λάπτοπ, ότι είναι  τα φύκια για το μέτωπο της γης:

μια πύλη εξαΰλωσης.

ο πληκτρολόγος είναι ο κομμωτής του πνεύματος.

                                                     

22.4.13

αποδημία: τι πίνουν οι φαν του ταρκόσφκι όταν τους μπουζουριάζουν στο αστυνομικό τμήμα της ομόνοιας


Ήταν μια μέρα που κύλησε σαν πατίνι – το πρωί μπήκα μέσα ένα κινούμενο που το ‘λεγαν Apodemy. Το μεσημέρι βγήκα για μια βόλτα στην Πλάκα -- το απόγευμα μπουζούριασμα στον αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, το βράδυ ερωτικό θέατρο Bijoux De Kant στην Πειραιώς και τα μεσάνυχτα ταξί. Μες στο ταξί, όλη η μέρα τινάχθηκε στον αέρα σαν ένα εικαστικό ημερολόγιο – μια αντανάκλαση πάνω παρμπρίζ.  H τρυφερή προστυχιά του ταξιτζή με πήρε, με σήκωσε και με ακούμπησε μαλακά στην αρχή της μέρας. Τα χουφτώματα, η κολόνια eternity και κυρίως, το μουρμουρητό ρεφρέν του: ''θέλω να φύγω, να φύγω'' όλα με βοήθησαν να εμπεδώσω ότι δεν είχα φύγει ποτέ από το Αpodemy. Ήμουν ακόμη εκεί – eternally-- μέσα στην ταινία – μια σεκάνς πάνω σε ρόδες. Τώρα θέλω να δείξω πως γίνεται μια προβολή να χτυπάει το χρόνο όπως μια πέτρα την επιφάνεια του νερού. Πώς γίνεται δηλαδή, ο κινηματογράφος να επεκτείνεται κυκλικά – σαν μια κυμάτωση -- πάνω στο χάρτη του χρόνου.[σημείωση από το μέλλον της νύχτας: Θέλω να φύγω, να φύγω]


Πρωταγωνιστής στο Apodemy είναι ένα κλουβί με ρόδες.  Κάτι ιπτάμενα πλάσματα από πέταλα  πετούν μέσα από τις οικοδομές και τα ντουβάρια. Έρχονται, αγκαλιάζουν το κλουβί και κείνο παίρνει μπρος και αρχίζει να τσουλάει --αντί για κινητήρας, αερο-κίνηση! Το σάουντρακ πυροβολεί τα τσιμέντα και εκείνα ανθίζουν σαν τις πίστες ενός video gameκάθε ντουβάρι και ένα εκτυφλωτικό τέτρις – ένα τοπίο-γρίφος από το monkey island. Ο χάρτης της πόλης – οι λεωφόροι, τα φανάρια, οι στροφές – επιμηκύνονται απαλά κάτω από τις ρόδες – τα κουφώματα, τα γιαπιά και οι οικοδομές ξαπλώνουν μέσα στην οθόνη. Κάπου στο μέσο της διαδρομής το μοντάζ διακόπτεται από  αγαλμάτινο χέρι δεμένο στην τρυφερή αγκαλιά ενός γερανού .[σημείωση από το μέλλον της νύχτας: Θέλω να φύγω, να φύγω]


Προσοχή: Μόλις δεις το χέρι, κατά πάσα πιθανότητα μια τσιγγάνα θα κάτσει μέσα στο  κεφάλι σου και θα σου φορέσει ένα ζευγάρι 3D γυαλιά (αυτά που φοράς το βράδυ όταν διαβάζεις ανάσκελα τη μοίρα σου στις φωτοσκιάσεις της μούχλας που καλύπτει το ταβάνι). Η  εικόνα θα παγώσει για λίγο,  αλλά μετά θα ανοίξει σαν ακορντεόν:  το  πέτρινο χέρι θα σκάσει μπροστά σου σαν χειρόγραφο μετεμψύχωσης -- ένα  εκμαγείο από déjà vu.  Το Άγαλμα της Ελευθερίας – μες στην ντίρλα -- σφίγγει δυο ζάρια στη χούφτα του και προσεύχεται για εξάρες. Το πέτρινο χέρι του Στάλιν πλησιάζει με ρίγος το κουμπί στο φλιπεράκι. Τα δάχτυλα του Κολοκοτρώνη  χορεύουν μπαλέτο. Το ακρωτηριασμένο χέρι ενός κλέφτη χαϊδεύει το χέρι ενός πιανίστα....  Η παράβαση και το κύρος λιώνουν μέσα στα πέτρινα δάχτυλα όπως τη ζάχαρη με το αλάτι μέσα σε μια σάλτσα δαμάσκηνου. (Η χειρομάντισσα που αράζει μέσα μου είναι μια χασικλού φαν του Ταρκόσφκι).
  
Πίσω στην ταινία:  ακολουθεί ένα κρεσέντο πτώσης. Πέτρινα χέρια πέφτουν σαν φάκες πάνω στο κελί. Το κλουβί την σκαπουλάρει με μανούβρες και τελικά πετάγεται έξω από τη λεωφόρο -- έξω από τη βαρύτητα -- έξω από το χρόνο της ταινίας – και έξω από το δρόμο της πόλης. Σαν το καμπριολέ της Θέλμας και της Λουίζ. Κάνει μπλουμ και βουτά μέσα στη μουσική και μέσα στο κενό. Πέρα από την πόλη, πέρα από το δήμο. Αποδημεί.[Φωνή από το μέλλον της νύχτας: θέλω να φύγω, να φύγω]


Στην αρχή νόμισα ότι όλο αυτό ήταν ένα μικρό ψυχο-γραφικό ντοκιμαντέρ για την εμπειρία της φυγής μέσα στα αστικά λούνα-παρκ της Δύσης. Η δημιουργός της ταινίας, η Κατερίνα Αθανοσοπούλου μένει στο Λονδίνο και η ταινία μου θύμισε ένα σώμα – το δικό μου και των άλλων – μέσα στο σώμα της αγγλικής μεγά-πολης. Όταν ζούσα εκεί έπαιρνα μπρος χωρίς βενζίνη – με σήκωναν ψηλά οι εκλάμψεις που πέταγαν γύρω γύρω – οι άπειρες πιθανότητες. Η πτώση στο πάτο της πόλης είναι κάτι σαν βουτιά στην αγκαλιά μιας πεταλούδας. Ατελείωτες ταλαντώσεις μέσα στα ντουβάρια και την άσφαλτο. Το μυαλό μου έσκαγε σαν βεγγαλικό. Άνθιζε και έλιωνε στις παρυφές του χάρτη -- εκεί που το νοίκι ήταν φθηνό. Χωρίς καθόλου λεφτά, χωρίς προοπτικές, χωρίς αντίκρυσμα. Οι σκέψεις δάγκωναν το σώμα σου, το πέταγαν μακριά και μετά έτρεχαν να το πιάσουν. Σαν να είχα δέσει τα κόκαλα μου σε ένα μπαλόνι από ήλιον. Πήγαινα στα κλαμπς και χόρευα μέχρι τα ξημερώματα – έκαιγα τον εαυτό μου στις βιβλιοθήκες – σφουγγάριζα εμετούς στα dancefloor.. Τέντωνα τη σπονδυλική μου στήλη μέσα στην δύσβατη πόλη.  Έκαιγα σαν χαρταετός. Έκανα γιόγκα πάνω στα ηλεκτρικά σύρματα. Μετά τρανταζόμουν από απανωτά σοκ. Ένας ωραίος λόξιγκας από ηλεκτροπληξίες. Κάθε κάψιμο και ένα σπινθήρας πτήσης. Ένα φύλλο πορείας από εγκαύματα. Ένα κλουβί με ρόδες.


Δεν είχα το Λονδίνο στο μυαλό μου’’ μου λέει η σκηνοθέτης Κατερίνα Αθανασοπούλου καθώς βγαίνουμε από την αίθουσα προβολής που μοιάζει σαν μυκηναϊκός τάφος από τσιμέντο. Η βιντεο-έκθεση είναι στημένη στην Ακαδημία Πλάτωνος. Δώσαμε ραντεβού εκεί με τον άντρα της και τα παιδάκια της. Όταν αρχίζουμε να κουβεντιάζουμε  καταλαβαίνω πως όλα αυτά συνδέονται με την κινηματογράφηση της Αθήνας μέσα στη σκέψη του Πλάτωνα. Ο φιλόσοφος/σκηνοθέτης έφτιαξε μια εικόνα για το ανθρώπινο μυαλό – ένα κλουβί με πουλιά -- και την  καρφίτσωσε -- ως συνήθως --μέσα στα λόγια του Σωκράτη. Είναι ένα από εκείνα τα κουλά ενσταντανέ των Πλατωνικών διαλόγων. Ο Σωκράτης περιλαμβάνει ένα τεκνό αλειμμένο με λάδι -- το Θεαίτητο – και τον αρχίζει στις ερωτήσεις γύρω από τη σημασία της 'γνώσης'. 'Το ερώτημα ήταν κάπως έτσι: Λες να ακουμπάμε τη γνώση  μες στην μνήμη μας όπως ένα χέρι που αρπάζει φτερωτά πουλιά μέσα σε κελί; Αμέσως μετά όμως, ο φιλόσοφος-τεκνατζού  βάζει μπρος  τη γνωστή του σπασαρχίδικη μέθοδο . Και απορρίπτει την ιδέα. Η εικόνα του κελιού  ήταν μόνο μια παγίδα.  Προοριζόταν να αιχμαλωτίσει το συνομιλητή του μέσα σε ένα λογικό αδιέξοδο. Για τους Πλάτωνες και τους Σωκράτηδες η γνώση δε μπορεί να είναι κάτι τόσο fuzzy όπως η ντισκοτέκ της μνήμη μας – οι ιδέες δεν χοροπηδάνε σαν φλασάκια. Τα σοφά γερόντια γούσταραν ένα κόσμο απόλυτων ιδεών – άπειρο και αιώνιο -- με αδιατάρακτες αρχές. Μπορεί να συναναστρέφονταν παιδάκια που έμοιαζαν με το Σάκη Ρουβά, αλλά δεν γούσταραν να βλέπουν τις ιδέες σαν μπάλες του στρομπολάϊτ.


 
Εμείς όμως γουστάρουμε: Η Κατερίνα  περιέλαβε την ιδέα του φτερωτού κλουβιού και τη μετέτρεψε σε ένα διαταραγμένο σύμβολο απελευθέρωσης. Έβαλε τα πουλιά να πετούν έξω από κλουβί και έτσι έκανε το κλουβί να μοιάζει με εικαστικό απόγονο του τρόλεϊ. Έτσι μετουσίωσε την πλατωνική σεκάνς σε έναν αντικατοπτρισμό της κίνησης μέσα στην Αθήνα. Και κάπως έτσι έφτιαξε ένα ντοκουμέντο για τον τρόπο που μια πόλη κυκλοφορεί μέσα μας. Αρχίζουμε λοιπόν να κουβεντιάζουμε για την πόλη της παιδικής μας ηλικίας μας σαν την παιδική χαρά ενός κελιού.  Η ασφυξία του μικροαστικού νοικοκυριού, η ηγεμονία του φόβου και η αίσθηση του εγκλωβισμού περνάει από πάνω μας σαν ένα τουριστικό τρενάκι.. συνειρμών: welcome to Athens. Και καθώς τα λέμε αυτά παρατηρώ το σύζυγο της. ΄Ενας τρυφερός τύπος από την αγγλική επαρχία του βορρά -- αστραφτερός και δανδικός όπως οι προλεταριακοί ήρωες της μπριτ ποπ. Τσουλάει το καροτσάκι με το μωρό τους σαν να βρίσκεται μίλια μακριά από τη πόλη φυλακή και ταυτόχρονα βαθιά μέσα της. Ένας μπαμπάς σαν video-clip. Ένα ερωτηματικό με παντελόνια. Πολλά ερωτηματικά μάλλον:   Άραγε είναι η οικογένεια ένα φτερωτό κελί; Μια δισκοθήκη μνήμης που αναβοσβήνει;  Ένας μουσικός συναγερμός και τα κάνει όλα λίμπα μέσα μας; [φωνή από το μέλλον της νύχτας θέλω να φύγω, να φύγω]


Βγαίνουμε από το πάρκο και προχωράμε ανάμεσα τα μπακάλικα και τα ψιλικατζίδικα. ''Δες αυτήν τη βιτρίνα'' μου  λέει η Κατερίνα. Είναι μια βιτρίνα εκθέτει το τίποτα. Τα ρημαγμένα έγκατα ενός μαγαζιού που έκλεισε. Ένας κενός χώρος. Στο πάτωμα – ανάμεσα στα ερείπια –  είναι ακουμπισμένη η γνωστή βυζαντινή εικόνα: μια μαμάκα που φοράει μαντίλα και αγκαλιάζει το μωρό της. Αυτό που λέμε Παναγίτσα. Είναι η μόνη έγχρωμη διαταραχή στην καρδιά ενός λευκού χώρου – τα πάντα είναι τόσο λευκά που καταλαβαίνεις αυτόματα ότι το μαγαζί ήταν χασάπικο. Τώρα πια ξέρεις γιατί τα χασάπικα είναι ντυμένα σε αυτό το ζεν χρώμα.  Η λευκότητα τυλίγει τα κρέατα σαν φωτοστέφανο. Μετουσιώσει τη σφαγή του κρέατος σε πάρτι εξαγνισμού. Μια Παναγία στο πάτωμα αγκαλιάζει το ναυάγιο μιας επιχείρησης όπως ένα σφαγμένο μωρό. Οι σοβάδες πέφτουν και το λευκό χρώμα ετοιμάζεται να λιώσει μέσα στο τσιμέντο. Ένα κελί σε αποσύνθεση. Μέσα στην κατρακύλα του κτιρίου τα ερωτήματα επεκτείνονται σαν ομόκεντροι κύκλοι. Τι συνδέει αυτό το ανατιναγμένο κελί με το ξεσκισμένο χαρταετό που χτικιάζει μέσα σου;


Η απάντηση έρχεται σαν μια γραφή πάνω στον τοίχο: Κάποτε τα μικρο-μάγαζα ήταν ένα αποκούμπι ισορροπίας μέσα σε ένα ανισόρροπο κόσμο.  Οι βιτρίνες των μαγαζιών ήταν ένας στατικός κόσμος ανοιχτός στη λαθρανάγνωση. Εσύ έκανες κωλοτούμπες γύρω γύρω σαν ρεμάλι– άνεργος, άφραγκος, ρευστός – φτερούγιζες γύρω από τις προσόψεις σαν να ήταν κλειδωμένα κελιά γνώσης. Έλεγες 'άνοιξε σουσάμι' και οι επιγραφές των μαγαζιών άνοιγαν σαν τις σελίδες μιας μαύρη βίβλου – χρωματιστές επιγραφές που έκαιγαν σαν τατουάζ πάνω στο δέρμα της πόλης. Χοροπηδούσαν σαν πεταλούδες νοητικής κραιπάλης. Όταν βέβαια έβαζες το χέρι να της πιάσεις έκανα μανούβρες και έφευγαν. Το χέρι σου πέτρωνε από το κακό σου. Τα αυτοκίνητα περνούσαν από πάνω σου -- σα μεταλλικά δάκρυα – σε έπαιρναν αμπάριζα. Γινόσουν μπίλιες και κυλούσες ανάμεσα στα μαγαζιά σαν να ήταν μνημεία ακινησίας – έσπαγες πάνω τους όπως η θάλασσα πάνω στο βράχο. Τώρα τα μαγαζιά λιώνουν σα δάκρυα από τσιμέντο. Σκάνε και ανατινάζονται στον αέρα – απογυμνώνουν την ανισορροπία τους – εκθέτουν το νεκρό τους νόημα. Εσύ και μια βιτρίνα – δίπλα δίπλα -- είστε σαν δυο τσίτσιδα κλουβιά που έχουν γίνει μπίλιες. 


Άλλη ερώτηση: Τι συνδέει το κελί μιας οικογενειακής επιχείρησης με το κελί μιας οικογένειας; Και τι συνδέει την αγία οικογένεια της εικόνας με την οικογένεια που έχω δίπλα μου; Αν γυρίσεις δίπλα σου θα δεις το μωρό να κοιμάται στην αγκαλιά του συζύγου. Η Κατερίνα κοιτάει τις κορυφές των κτιρίων σαν να διαβάζει σήματα μέσα στην έρημο. Η γη της επαγγελίας είναι κάπου ανάμεσα στις κεραίες των τηλεοράσεων, τις διαφημιστικές  λεζάντες και τα γαριδάκια που λαμπυρίζουν στον ήλιο. Να μια αγία transgender οικογένεια – μια οικογένεια απόδημη. Το νοικοκυριό τους τσουλάει μέσα απ' τα συντρίμμια μιας πόλης όπως το εναέριο καροτσάκι ενός μωρού. Σαν ένα ιπτάμενο κελί από τσιμέντο – απορροφά τη λευκή ενέργεια από τους σοβάδες και ξεφλουδίζει την θλίψη από τους τοίχους. Κάθε πολυκατοικία είναι ένα ρομπότ transformer: μια μηχανή σε καμουφλάζ που αλλάζει σχήμα. Τα μπαλκόνια ανοίγουν σαν αεροδυναμικά φτερά, οι τζαμαρίες αστράφτουν σαν τα υπεριώδη μάτια του megatron. Αυτή είναι η απάντηση λοιπόν: όταν θα νιώθεις και συ σαν ερειπωμένο χασάπικο να τσουλάς σαν ένα κινούμενο σχέδιο στο πάτωμα της μνήμης. Να βουλιάζεις σαν κρέας σε αγιογραφία. Οι φλέβες στην παλάμη σου είναι το φωτογραφικό άλμπουμ. Μια διαστημική οικογένεια που διασχίζει το δέρμα σου.

19.4.13

present-mind-ness: ο νεο-σταλινισμός της μόδας.



Kορίτσια έλεος πια με τις ντίβες. Aς το πάρουμε χαμπάρι. Έχει τελειώσει πια η εποχή του role-model.  Έχει πεθάνει το πρότυπο  του υπεριπτάμενου ''μυθικού όντος''.  Η προσωποπαγής μυθολογία του στιλ είναι ο νέος σταλινισμός.
 Μια δυτική εκδοχή της σοβιετικής λατρεία του πατερούλη.

ο μαοϊσμός του vogue...
 
Το χαρισματικά αιθέριο άτομο παίρνει τη θέση του στιβαρού ηγέτη.

Πρόκειται για ένα ιδεώδες νεκρό, εδώ και καιρό. Πέθανε όταν η αγκαλιά του ρέιβ έκανε σμπαράλια τον ναρκισσισμό του ροκ σταρ.
Πέθανε με την ανακάλυψη των re-creational drugs.

Kαι το πτώμα αυτό βρωμάει αποπνικτικά. 'Oχι μόνο επειδή κολυμπάει μέσα σε ληγμένη φορμόλη (δηλαδή  την καταγέλαστη βιομηχανία της μόδας) αλλά ακριβώς επειδή επιμένει να  στραγγαλίζει   το θαύμα του παρόντος. 



Μην ακούτε τις μαλακίες που λέει ο Ζίζεκ και ο Μπαντιού για την επεναφεύρεση του Αφέντη... τη νέα Θάτσερ της ριζσπαστικότητας. Το πρόσωπο του οραματισμού.

Μην εμπιστεύεστε τη μαλακω-βαμπιρέλα ηρωϊδα του νέου κιτς-- τη Γκρέτα Γκάρμπο της κενότητας --το ψυγείο νεο-συντηρητικής νεωτερικότητας -- το γκροτέσκο που αποκαλούμε Τιlda Swinton.



Ναι είναι αλήθεια. Ο ναρκισσισμός είναι όντως πάλι στη μόδα!
Αλλά όχι σαν τα εμετικά μούτρα ενός ακόμη χαρισματικού ατόμου.

 Δεν είναι η ηγεμονική μορφή μιας σιλουέτας -- η ενός ηγέτη -- δεν είναι ένα νεο-σταλινικό εξώφυλλο.


[πόση αθλιότητα να αντέξουμε άλλο; πόση ακόμη κακογουστιά και καθυστέρηση;]

ο ναρκισσισμός του παρόντος είναι η δικιά σου απόγνωση όταν φοράει κραγιόν!

το timeline σου

τα τακούνια της θείας σου

η αυτο-αναφορικότητα σου.

Η μεκκα της μόδας σήμερα είνα ένας σταθμός λεωφορείου, τα Ανω Πετράλωνα, to Moss side, το γκλαμ της ταράτσας, ο υπερ-ναρκισσισμός της αθλιότητας.

το χαλασμένο photoshop -- μια ομάδα από τρολ -- ενα τραβέλι που ζει σαν κινούμενο σχέδιο.

η αθήνα, ο έβρος, η Αμφισσα, το Μάνσεστερ,

πόλεις της επαρχίας -- προάστεια -- βαγόνια.

η αφρική που κολυμπάει μέσα στην ευρώπη...

η μόδα είσαι εσύ.

17.4.13

θρίλερ

Θα γυρίσουμε ένα θρίλερ. Θα είναι για κάτι ανθρωπους που στις φλέβες τους θα κυλάει χυμός φράουλας
Και μετά κάτι βαμπίρ -- εθισμένα στους φρουτοχυμούς -- θα τους δαγκώνουν στο λαιμό και θα φτιάχνονται.  Και μετά θα πίνουν κοκτέιλ με το καλάμακι.

Και θα χουν και φυτείες:  θα θηλάζουμε τη φράουλα από τη φλέβα των άλλων,  όπως το γάλα από τις αγελάδες



Στην τηλεόραση εκπομπές μαγειρικής και ψυχαναλυτές θα μιλάνε για τη ψυχωφέλεια της στραγγιστής φράουλας: τη θυμική της σύσταση. Τη νοσταλγικότητα της.

Θα θυμόμαστε το μίλκο με φράουλα και θα κλαίμε. Μετά θα ακολουθεί ένα κρεσέντο αιμο-κάθαρσης. 

και στο τέλος θα παρασκευάζονται νέες φυτείες από ανθρώπους που στις φλέβες τους  θα κυλάει σοκολατούχο γάλα!

happy end!

 



distractions on strike (2): how much do I have in my bank account



distractions on strike: how much do I have in my bank account?

      
                                             



                                             
                                              

                                                                  








ο Δάκης Ιωάννου και η επένδυση στην ερωτικότητα

Διαβάζοντας ένα κείμενο για τον εθνικό μας εργολάβο, θυμήθηκα τη συλλογή του Δάκη Ιωαννου. Με είχε εντυπωσιάσει πολύ. Θυμάμαι είχα πάει με κάτι συμφοιτητές από τη φιλοσοφική. Δεν καταλάβαιναν ἐνα πούτσο και με εκνεύριζαν.

 Αυτό ακριβώς αναλογίζομαι τώρα: αν τα λεφτά των ολιγαρχών δίνονταν για πειραματικές μορφές εκπαίδευσης --  μια επένδυση στα σχολεία -- ένα άνοιγμα στο χώρο του μοντέρνου  θαύματος -- την τεχνολογία, την ποίηση, το ψηφιακό παραλήρημα, τις εναλλακτικές μορφές οικονομίας, παραγωγής και πλούτου --τότε, ίσως να καταλαβαινόμασταν. Ίσως να μιλούσαμε μια άλλη γλώσσα.Και ίσως να μπορούσαμε να συνεννοηθούμε

Θα είχα έτσι περισσότερες ευκαιρίες να απολαύσω ''τέχνη''.

 Και πιθανόν, ακόμη περισσότερες να ερωτευθώ.

Και τώρα μάλλον θα οργιζόμουν λιγότερο με τα χλιμίτζουρες που πουλάνε πολιτισμό -- δηλαδή ανισότητα και αδικία --  εξ αριστερών και δεξιών....

colour timeleness


I think I see the decades through colours: the 1990s was yellow and the 2000s white
However, I am still undecided about the 2010s..

I am sure though that this colouring changes the arithmetic of time:
 As the calendar units are based on visual entities and not in numbers                                                    the 1990s split into the 2000s and the 2000s into 2010s

In this sense I think we are still somehow within the whiteness of the 2000 heading towards a new circle of colour which is not yet fully perceptible
but is probably light blue...

16.4.13

βερμπαλισμός

Μα δεν το έχεις καταλάβει ακόμη;

Ο βερμπαλισμός είναι ο ηρωισμός του στιλ μας. Το υπαρξιακό μας θράσος. Πως το λένε;

Στο πεζοδρόμιο φοράμε κραγιόν, υπερβολή και γκλαμ.

Στο facebook φοράμε λέξεις που απλώνονται σαν πεζοδρόμια.

Απεχθανόμαστε το ναρκισσισμό του κομμουνιστή.

Προσκυνάμε όμως τον κομμουνισμό του ναρκισσιστή.

η μόνη παρηγοριά απέναντι στoν θάνατο είναι η αυτο-αποθέωση μέσα στη σήψη.


[και όσο θα περνάνε οι μέρες χωρίς να πληρώνεις το νοίκι θα βυθίζεσαι ακόμη πια βαθιά μέσα στην αγιότητα, αμήν]





 

πιάτο -- η αλλεργία της άνοιξης.



Tο ξέρω ότι αποφεύγεις το κρέας αλλά σήμερα είναι εξαίρεση. 'Eχει ωραίο καιρό και οι άνθρωποι πενθούν και συ έχεις πάθεις αμόκ και σου τρέχουν οι μύτες.
Το χες δει  να το κάνει η Ντάϊαν Χύλη. 

Προσούτο και ποικιλία ιταλικών μέσα σε μανιτάρι πορτομπέλο. Στο πάτο τυρί φιλαδελφεiα sweet chilli[σφιχτή αγκαλιά] Από πάνω κοκκινη σαλτσούλα -- μια ιδέα ζάχαρη -- οπωσδἠποτε ρίγανη και από πάνω μοτσαρέλα και τσένταρ. Μην ξεχάσεις να αλείψεις με λάδι τα μανιτάρια.

 

Από πάνω να βάλεις λίγο μαϊντανό -- πάση θυσία!
όπως παλιά που ήσουν σκίνχεντ άλλα άφηνες μια να προεξέχει μπούκλα – σημαδούρα

Και το μανιτάρι αυτό το ρόλο παίζει: είναι ένα κρανίο που φταρνίστηκε μέσα στον ήλιο.

[το καλό με την αλλεργία είναι ότι μπορείς κλαις με τις ώρες χωρίς να ντρέπεσαι]


θάψε με να αγιάσω

Στα λονδρέζικα μπαρ, ειδικά στη Royal Vauxhall Tavern, οι drag queens κάναν διαρκώς αστεία με το θάνατο -- ειδικά με αυτούς που πέθαιναν από αφροδισιακά και ψυχοτρόπα χάπια στα dark rooms -- υπήρχε μια σειρά από αστεία γύρω από σκυλίσιο σεξ με ''σώματα-έπιπλα'' από καρδιακές προσβολές, ιατροδικαστικές αποφάσεις με ονόματα από πάρτι, νεκροφιλικά συμπλέγματα με μεθυσμένους σάτυρους γιατρούς και άλλα τέτοια.

Όσο πιο νοσηρή η αιτία του γέλιου τόσο πιο έγκυρη.

Συμπέρασμα: υπάρχει μια υποδόρια σχέση ανάμεσα στο χιούμορ του νεκροθάφτη και την λύσσα μιας drag queen.

Αν μελετήσεις προσεκτικά τα νεκρο-τοξικά αστεία του διαδικτύου μπορεις να φτιάξεις ένα πολιτισμικό και χιτσκοκικό πείραμα πάνω στον τραβεστισμό.
Έχω λοιπόν βάσιμες υποψίες ότι η Όλγα Tρεμη (που ήταν παλιά κνίτισσα) και ο Πιτσιρικος (που  γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρων) είναι το ίδιο πρόσωπο.


Μαθήματα Αεροπλοϊας

Αύριο στο Μάνσεστερ έχουμε να διδάξουμε έζρα πάουντ, pretty woman and the ethics of reading. [Να μην ξεχάσουμε να λάβουμε υπόψιν πάντα το θαυμασμό του Πάουντ για το φασισμό]

Στο μεταξύ στην Κωπαϊδα χτίζεται ένα άλλο σώμα για τη θεωρία της ανάγνωσης. Πως μπορείς να ξεφυλλίσεις το περιβάλλον σαν ένα αεροδυναμικό βιβλίο;

Αν τα πουλιά προέρχονται εξελικτικά από τους δεινόσαυρους, με ποιο τρόπο η αεροπλοϊα ανασυντάσσει την εξελικτική πορεία του ανθρώπου;

Πως γίνεται η τεχνολογία του μέλλοντος να αλλάζει τη βιολογία του παρελθόντος;

Ποια στάση της γιόγκα αναπαράγει τη γεωμετρική και καρμική διάταξη του αεροπλάνου;

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Λεονάρντο Ντα Βίντσι, τα κουνούπια και την αποξήρανση της λίμνης της Κωπαϊδας; 


                             

 Μάθε να πετάς στην spot flight academy: πληροφορίες εδώ  και εδώ

Νικος Αλέξης Ασλάνογλου





Δεν μπορείς να ακούσεις τον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου αν δεν έχεις ακουμπήσει το αυτί σου στο τσιμέντο στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων.

Οδηγίες: Στο Β10 να κάτσεις δίπλα στο γυναικείο πανκ συγκροτήμα. Θα κατέβουν στη στάση νεκροταφείο -- δίπλα στη στάση που τώρα γίνεται όλο το νταλαβέρι με την πρέζα και του γύφτους. Θα περπατήσουν ανάμεσα στις γιαγιούλες με τα μαύρα....
Οι κιθάρες τους θα γυαλίζουν στον ήλιο.

(Συναυλία στο γήπεδο)

Να θυμάσαι ότι του Νίκου του άρεσαν πολύ οι έγχρωμες τηλεοράσεις.
Θα πεθάνει μερικά χιλιόμετρα από το σπίτι σου και εσύ θα μάθεις τα νέα από το ραδιοφώνο.

εντάξει;

κατ και πάμε!


πέρασε πάλι χθες ο ποιητής από το σπίτι στη Stanley Avenue... ξημερώματα μωρέ, μετά το σκυλάδικο. Φταίει που δεν έχει μπουγατζάδικα στο Μάνσεστερ.


11.4.13

Gay Conspiracy and North Korea War

 
 
Mystery solved: Same-sex marriage is behind the upcoming nuclear war.
I just love the manic historiography of the present!!

[This (gay-activist?) American presenter is kind of cute]
 
Alarm Alarm. It is not funny! there are people out there who believe that gays and same-sex -marriage are  behind the new nuclear threat!
This type of conspiracy theory spectacles co-contributed to the rise of neo-nazism in Greece.

ok now that I just admitted its seriousness -- can I laugh?
Pastor Blames I pray to god that all this nuclear-gay story was a spicy promotional trick for a porn show.

Raise Your Weapon Now!
 [as we all know philosophy of freedom is a displacement of lust -- a genre of self-exposure] http://is.gd/voXAW2

Γιατί το Faceboοκ οφείλει να αποτύχει


 http://bibliotheque.gr/wp-content/uploads/2012/11/tumblr_ls4rjm4ITh1qzcapfo1_1280.jpeg
(στάτους της Σαμάνθας Μ. στο facebook)

Είναι μια τύπισσα εδώ στο τραίνο που διαβάζει το ‘50 Αποχρώσεις του Γκρι’ και ρουφά τη μύτη της – μες στον πανικό – αναστενάζοντας βαθιά, σαν να της σπάσαν τα νερά. Δε χρειάζομαι αυτά τα σκατά στις 7.45 το πρωί


Σε μια σεκάνς από την ταινία Wings of Desires του Wim Wenders ένας έκπτωτος άγγελος περιφέρεται ανάμεσα στους επιβάτες ενός τρένου ακούγοντας τις σκέψεις τους. Τα πρόσωπα των περαστικών εκρήγνυνται σαν μεγάφωνα, τυλίγοντας το θεατή μέσα σε ένα αμπαλάζ από φωνές και ψιθύρους. Αν τοποθετήσεις το status update της Σαμάνθα  Μ. (για τις σαδομαζό αναγνώστριες τρένου) μέσα σε αυτήν τη σεκάνς έχεις αμέσως ένα χρησμό για την κοσμική αποστολή του facebook.   Όπως ο άγγελος στην ταινία ξεκλειδώνει τις σκέψεις των επιβατών, έτσι και ένας ψηφιακός τοίχος φωταγωγεί παραληρηματικές ανταποκρίσεις από το πουθενά: status posts από το τρένο, το δρόμο ή το υποσυνείδητο. Τα timelines δουλεύουν σαν ηλεκτρονικοί κινητήρες τηλεπάθειας – ορχήστρες από ψυχικά walkie talkies.

Το ψηφιακό χαλί του facebook γίνεται για τη γραφή, ότι είναι για το θέατρο η devised πρακτική–ένα κείμενο που γράφεται πάνω στο σώμα σου, όπως η παρόρμηση ενός αυτοσχεδιασμού. Το κατεπείγον της συνομιλίας καθοδηγεί ενστικτωδώς την οικονομία της έκφρασης. Ο ρυθμός του γραπτού λόγου συνενώνεται με το λαχάνιασμα του προφορικού. Ο αφροδισιασμός του τυχαίου – το πλήθος των φωνών και των προοπτικών – σαμποτάρει διαρκώς την αυτο-αναφορικότητα του μονολόγου. Σαν να τραγουδάς αποσπάσματα από μια σαδομαζοχιστική αυτοβιογραφία του Κάρολου Μαρξ σε μια παρέα από ψιψίνες (που χαζεύουν υπνωτισμένες τις φώτο-δονήσεις της οθόνης). Η άχρηστη πληροφορία μετουσιώνεται σε μουσική και ο ναρκισσισμός σε αυτό-παρωδία. Η αυτόματη γραφή ενώνεται με φλερτ, η θεατρικότητα με την ραθυμία, η κίνηση με την ακινησία– και όλα αυτά μαζί χτυπιούνται πάνω στο μοντάζ της επικαιρότητας.

Πριν λίγο καιρό διάφορα δημοσιεύματα έκαναν λόγο για την εμπορική αποτυχία του μέσου – την κάθετη πτώση της αξίας των μετοχών της εταιρείας facebook. Όμως αυτή ακριβώς η οικονομική επικαιρότητα επιβεβαίωσε (έστω στιγμιαία) την υπέρβαση της ‘εμπορικής αξίας’ του προϊόντος από τη χρηστική του. Ξεκινάς να φτιάξεις ένα ‘ανταγωνιστικό’ προϊόν και τελικά δημιουργείς –από ατύχημα – μια βαθύτατα επιδραστική, αλλά οικονομικά ανώφελη, πλατφόρμα επικοινωνίας και αυτό-έκφρασης. Ο καπιταλισμός δημιουργεί διαρκώς τέτοιες μορφές φαντασμαγορικής δυσλειτουργίας:  ο χάρτης της πόλης σαν χαλασμένο επιτραπέζιο παιχνίδι, τα σχισμένα πόστερ σαν μυστικά σήματα, οι ηλικιωμένες τεχνολογίες σαν ψυχαναλυτικές αλληγορίες — μια σειρά από εμπορικές αποτυχίες και απολιθώματα – ξεχασμένα γκάτζετ – ξεφτισμένοι σταρ – παραβιάζουν διαρκώς την καπιταλιστική ορθολογικότητα του κέρδους. Μετουσιώνουν την ήττα σε συγκινησιακό κεφάλαιο. Ιδωμένη μέσα από αυτό το πλαίσιο η ελληνική αλάνα του facebook μερικές φορές αστράφτει σαν το λεξιλόγιο ενός ζαλισμένου ονειρισμού. Κάπου ανάμεσα στην ανορθολογικότητα και την απόλαυση πάλλεται ένα πολυφωνικό (και σπαρακτικό) μνημείο παροντικότητας.

3.4.13

Γιατί η Σώτη είναι μια Αθεράπευτη Κνίτισσα..οι Συγγραφείς και το Τριπάκι της Σταλινικής Αριστεράς.

εικόνα Calupso larah, κείμενο Αλεξανδρος Παπαδόπουλος

Η Σώτη Τριανταφύλλου δεν εκπροσωπεί απλά ένα ιδίωμα ομοφοβίας, Οι απόψεις εκφράζουν μια πολύ πιο αντιδραστική στάση απέναντι στο παρόν. Πρόκεται για μια μορφή φοβίας απέναντι στο καινούριο, το αλλόκοτο και το διαφορετικό – αυτό δηλαδή που δεν οικείο. Παλιότερα θυμάμαι τη ίδια συγγραφέα να βρίσκει απαράδεκτο το ''μηχανικό'' σεξ των γκέι στα πάρκα. Η παραβατική σεξουαλικότητα έπρεπε να χωράει στις συμβάσεις των άρλεκιν – στους μύθους κανονικότητας ή αντι-κανικότητας μιας άλλης πολιτισμική βίβλου. Σήμερα επικρίνει τους γκέι ακριβώς επειδή θέλουν να χωρέσουν τη διαφορετικότητα τους, στους κανόνες του άρλεκιν – επειδή θέλουν δηλαδή να παντρευτούν. Γράφω αυτό το κείμενο για να δείξω πως και στις δυο περιπτώσεις ο λόγος της αποκρυσταλλώνει αυτό που λέμε κνιτισμό – δηλαδή τη δογματική και κοντόθωρη προσκόλληση σε δόγματα και τύπους. Ένας συνδυασμός πολιτσμικής καθυστέρησης και ακαμψίας που αυτο-παρουσιάζεται ως σοσιαλιστική ή προοδευτική σκέψη. .

Πρόσφατα έδωσε μια συνέντευξη στο φίλτατο Θοδωρή Αντωνόπουλο ακριβώς πάνω στο θέμα του ''γάμου των ομοφυλόφιλων'' Θέλω να σταθώ σε δυο σημεία της κουβέντας της. Λέει λοιπόν.
''Όλοι μαζί θέλουν να γίνουμε ίδιοι – κατοικίδια ζώα! Η διαφορά εκλαμβάνεται ως ανησυχητική. Και η ισότητα έχει παρεξηγηθεί – να μην επαναλαμβάνομαι... Για να γίνει ένας κόσμος χρειάζεται ποικιλία – σε μορφές σεξουαλικότητας, τρόπους συμπεριφοράς, θεσμούς, τρόπους του σχετίζεσθαι...''

Αυτό που αγνοείται κραυγαλέα σε αυτή τη διατύπωση, είναι ότι ο γάμος των ομοφυλόφιλων δεν αποσκοπεί στην εξομοίωση ανθρώπινων συμπεριφορών, αλλά αντίθετα στη διαρκή διαφοροποίηση τους. Στην ουσία η εικόνα του ''παντρέματος'' δυο ομόφυλων διαφοροποιεί και σαμποτάρει τη ομοιόμορφη έννοια του γάμου, αλλοιώνει τη πλέον σχηματική αντίληψη για τη πιο θεμελιώδη μορφή κοινωνικής συλλογικότητας. Με άλλα λόγια, δίνει μια θεσμική αναγνώριση στην πολυμορφία της σημασίας ''οικογένεια''. Αυτό δεν είναι παρά ένα πρώτο βήμα: μακάρι στο μέλλον ''οικογένεια'' να οριοθετηθεί θεσμικά πέραν της μυθολογίας του ζευγαρώματος. Πολλές από τις υπάρχουσες οικογένειες – αν όχι η πλειοψηφία – δεν ανταποκρίνονται στο σχήμα -- μαμάς μπαμπάς και παιδιά. Παρά τις φήμες η μικροαστική κουλτούρα είναι γεμάτη από τεθλασμένα κοινόβια: παιδιά μονογονεϊκών οικογενειων – μια μαμά και μια θεία -- ένας παππούς και ένα μεγάλος αδερφός. Ακόμη και στα πιο παραδιοσιακά σχήματα, η μαμά και ο μπαμπάς δεν είναι απαραίτητα 'ήρωες του άρλεκιν' – αλλά δυο ακτινοβόλοι φίλοι – που μπορεί να ζούν ή να μην ζούν στο ίδιο σπίτι.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι γάμος των γκέι-- αλλά η  αναζήτηση μιας νέας συνείδησης για την έννοια του γάμου και της οικογένειας: Αυτό που θέλουμε είναι ένα θεσμό που να μπορεί να υποστηρίξει εναλλακτικές μορφές νυκοκοιριών – να στηρίξει σχέσεις που βασίζονται στην έμπνευση και όχι στη σύμβαση – νέες μορφές αλληλεγγύης, ερωτικότητας και πολιτσμού. Ποια πολιτική θα μπορούσε να συμμαχήσει με αυτή τη συνείδηση: Σίγουρα όχι αυτή που έχει στο μυαλό της η Σωτη Τριανταφύλλου, το ΚΚΕ ή ο σοσιαλ-φιλελευθερισμός. Σε κάθε περίπτωση, ο γάμος των ομοφυλόφιλων δίνει μια ώθηση προς αυτήν την κατεύθυνση – την κατάργηση δηλαδή της μονολιθικής έννοιας 'γάμος', 'φύλο' ' οικογένεια' -- την καταστροφή -- η έστω αλλοίωση -- ενός σκληροπυρηνικού δόγματος για τις ανθρώπινες σχέσεις-- το οποίο έχει υπάρξει ταυτόχρονα κομμουνιστικό και δεξιό.

Σε άλλο σημείο της κουβέντας, λέει η συγγραφέας 'ενώ η κρίση απειλεί να εκθεμελιώσει την οικονομία, κυβέρνηση και πολίτες ξεμαλλιάζονται για τον γκέι γάμο, δηλαδή για ένα ζήτημα του εποικοδομήματος. Αυτό κι αν είναι αποπροσανατολισμός και ψευτοδιχασμός''

 Είναι μια βαθύτατα άστοχη ατάκα ακριβώς επειδή προδίδει μια ελιτίστικη τυφλότητα απέναντι στο παρόν. Στο σημερινό ιστορικό και κοινωνικό περιβάλλον, η μοναδική μορφή κοινωνικής πρόνοιας που έχει απομείνει είναι η οικογένεια (και οι φίλοι). Οι σχέσεις των ανθρώπων συνιστούν πια άξονες πολιτικής μέριμνας. Καθώς το κράτος πρόνοιας κατεδαφίζεται, η έννοια ''οικογένεια''' έρχεται ξανά στο προσκήνιο ως πολιτικό υποκείμενο. Η προσωπική ζωή μεταμορφώνεται σε ένα από τα ύψιστα πολιτικά επίδικα της εποχής μας. Ο διαχωρισμός της πολιτικής και καθημερινότητας είναι πια παρελθόν: η διάκριση που κάνει ο λόγος της Τριανταφύλλου ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο -- την οικογένεια και την πολιτική -- την οικονομία και τη ψυχολογία -- παραπέμπει ακριβώς στο παλιό συντηρητικό κόσμο του ΚΚΕ και της Λαϊκής δεξιάς. Η στεγανή διάκριση των φυλετικών ρόλων -- η μαμά στο σπίτι, ο μπαμπάς στην πολιτική – η ευπρέπεια του καλού αγωνιστή – όλο αυτό το ψυχο-διανοητικό σύμπλεγμα αποτελεί την πεμπτουσία εκείνου ακριβώς του ιδεολογικού φαντάσματος που η Σωτη Τριανταφύλλου προσπαθεί εναγωνίως να αποδομήσει. Ο λόγος της όμως τελικά συμμετέχει τη σήψη της σταλινική αριστεράς -- αναπαράγει και ενισχύει το ''μικροαστικό'' κέλυφος της μεταπολίτευσης. Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι μια αθεράπευτη κνίτισσα

διάβασε επίσης Η Μάχη του Φύλου και η Εποχή του Φόβου

2.4.13

ο θάνατος της παρωδίας



σχέδιο Ιάκωβος Ουρανός

Ένα από τα πιο σκληρά θύματα του ιστορικού μας παρόντος είναι η παρωδία: βιώνουμε τη διαρκή εξολόθρευση του αμφίθυμου. Πρέπει να είσαι ή εδώ ή εκεί! Πουθενά αλλού!
Δεν είναι παράξενο: όταν απολιθωμένα κακέκτυπα του Ράμπο – πορνο-πρίγκιπες ωμέγα διαλογής με καλάσνικοφ-- γίνονται βουλευτές -- τα όρια ανάμεσα στο ανέκδοτο και την τραγωδία γίνονται ασταθή.

Για παράδειγμα: Ανακαλύπτεις μες στο χάος του διαδικτύου ένα κείμενο που λέγεται ο Κομμουνισμός δεν είναι Σέξι. Είναι ένα ανορθόγραφο παραλήρημα γεμάτο κλισέ και κοινοτοπίες, εκπεφρασμένο σε γλώσσα ''ο φιλόσοφος-περιπτεράς της γειτονιάς''. Πρόκεται για μια καλτ φωνή που συνδυάζει την πηγαιότητα του καφενείου με την αστραφτερή γραφικότητα του trash. Στο λεξιλόγιο του κειμένου λαμποκοπούν τα παρατράγουδα της Ανίτα Πάνια, οι πολιτικοί στοχασμοί της Μανίνα, οι συνωμοσιολογίες της μεσημεριάτικης ζώνης και η ψυχροπολεμική κοσμοθεωρία της θείας της Ευλαμπίας από το Σικάγο.

Το ποστάρεις στο facebook παρουσιάζοντας το ''σαν το νέο αριστούργημα του Αλκίνοου Ιωαννίδη'' -- ακριβώς για να τονίσεις ότι ο εντεχνος τραγουδιστής και ο κειμενογράφος μοιράζονται την ίδια απλοϊκή αντίληψη για το κόσμο. Oι φωνές τους -- συμπαθείς και εμετικές μέσα στην μικρονοϊκότητα τους -- παραπέμπουν σε ένα παρωχημένο είδωλο του κόσμου και της ιστορίας. Σαν ξεκούρδιστοι Παπανούτσοι αντιπαραβάλλουν το καταναλωτισμό με τον κομμουνισμό, τον αστό με τον προλετάριο και τη δύση με την ανατολή. Μια γραμμική, στενή και μικροσκοπική αντίληψη του παρόντος – εν τέλει  μια εικόνα περισσότερο κωμική παρά εξοργιστική.

Και πριν αρχίσεις να γελάς ... καταλαβαίνεις ότι οι αναγνώστες σου παίρνουν την ατάκα σου στην κυριολεξία:
θεωρούν ότι το κείμενο είναι όντως γραμμένο από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ότι το αντιλαμβάνεσαι ως αριστούργημα. Και ότι όντως είναι αριστούργημα.

Και κάπως έτσι η κυριολεξία καταβροχθίζει την παρωδία.

όλα είναι ό,τι είναι!

Σε ένα άλλο γεωγραφικό τμήμα του timeline μια ποιήτρια των μοδέρνων καιρών -- η Γλυκερία Μπασδέκη γράφει(ποιος ξέρει με ποια αφορμή)
-- Της Αγίας Κυριολεξίας — at Δε θα δεχθώ επισκέψεις.

Το δέχεσαι σαν τηλεπαθητικό χαιρετισμό.  Μια δήλωση που αγκαλιάζει το σημειολογικό σου πένθος. Σαν να τονίζει δηλαδή ότι μαζί με την παρωδία, η κατάφαση του μονοσήμαντου εξολοθρεύει την ποίηση και την ποιητικότητα.

Η μελωδικότητα της πολυσημίας γίνεται παράπλευρο θύμα της βλακείας.

Να λοιπόν ένα νέο μανιφέστο των καιρών:

Κάτω ο ναζισμός της κυριολεξίας.

Κάτω η απολυταρχία του μονοσήμαντου!!


 
                                          

1.4.13

yes or no?


The Duet of Paranoid Fractal, Alexandros Papadopoulos and Calypso Larah conducted a referendum on the fuzzy logic of European Identity. For the purposes of their project, they created a new mathematical vocabulary of mind disorder. They call it: schizo-statistics.

Here come the results of their research: