26.9.16

Το μίσος δεν έχει πρόσωπο





Πέταξα
ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα που χε το ψηφιακό ψευδώνυμο: bored.
''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''


Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''


Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''


και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''


Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:
''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα
Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.
Να μια ωραία ιδεά!
 Να πεθάνεις.
 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''


Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;
Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;


Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.


Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 
 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα
-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.