31.3.13

νέα εστία

ήρθε ένα τρολ από το πουθενά, διέκοψε το πένθος και είπε:

Δεν είναι απαραίτητα τραγικό ότι κλείνει ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Και ας υπήρξε η συγκινισιακή αλάνα μιας εποχής.
 Πολλές φορές τα γκλαμ σύμβολα του πολιτισμού είναι αξεδιάλυτα από την πνευματική καθυστέρηση. Η Οξφόρδη και το Κέμπριτζ είναι σύγχρονα ορόσημα σήψης και κτηνωδίας. Η εκκλησία έχει μετατρέψει την έννοια της ''πνευματικότητας'' σε μετωνυμία της χυδαιότητας.

Ποιος αισθαντικός άνθρωπος θα λυπηθεί πραγματικά αν μια αγέλη από ιπτάμενα πιράνχας πετάξει και φάει ζωντανούς τους πανεπιστημιακούς στις υπερυψωμένες έδρες της Σορβόνης, τους μητροπολίτες και τους πάπες στον άμβωνες ή τους μεγαλοδημοσιογράφους στις αυλές τους;

Ποιος θα πενθήσει με την κατρακύλα των τυράννων;

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η ήττα του παλιού δεν γίνεται στο όνομα του καινούριου -- αυτό που υψώνεται πάνω από τα συντρίμμια είναι ακόμη πιο παρωχημένο και ανάλγητο από τον εκπεσόντα.

Δεν φτιάχνονται υπαίθριες σχολές τεθλασμένης γραφής, γιόγκα μέσα στο αλκοόλ, αναγνωστήρια στις ταράτσες.

Δεν μαθαίνει κανείς στους διανοούμενους τη πνευματική χαρά του κλάμπιν, ούτε  ανακαλύπτει κανείς τους ποιητές του διαδικτύου στις ερωτικές αγγελίες. 

Το κενό που αντικαθιστά την μπίχλα είναι ακόμη πιο πρωτόγονο και μηδενιστικό από την τοξικότητα της παλιάς φεουδαρχίας.
 Η ανισότητα του παλιού επιστρέφει δριμύτερη χωρίς αμπαλάζ -- χωρίς βιτρίνα.

Όσο είχες τα σπίρτα μπορούσες  πάντοτε να αλλάξεις το σχήμα της φωτιάς -- να φτιάξεις  άλλη εστία νοήματος


Τώρα όχι μόνο σου παίρνουν το σπιρτόκουτο αλλά σου σπάνε και τα δάχτυλα.

Σβήνουν διδακτικά το πούρο τους πάνω στο μάτι του μυαλού σου.

και ονομάζουν πομπωδώς 'νέα εστία' ένα οικοδόμημα από στάχτες πάνω σε στάχτες.

θα τους αφήσεις;  

                                                         



ανύψωση



ένα σατιρικό προσωπείο στο facebook ανήρτησε την παρακάτω φωτογραφία
και λίγο πιο κάτω στο timeline είδαμε αυτό το φωτογραφικό στιγμιότυπο από την Πίνα Μπάους
δίπλα στο χορευτικό στιγμιότυπο της ανάτασης -- οι χορεύτριες νικούν τη βαρύτητα -- η εικόνα της σάτιρας του εσταυρωμένου εκτρέπεται σε μια έκρηξη σιωπηλής έκστασης.

το καλτσόν της βαρύτητας σχίζεται με ένα άγιο και απαλό τρόπο... 


Το facebook είναι μια εικαστική σούπα -- ένα σταυρόλεξο από ιερογλυφικές σπαζοκεφαλιές που περιμένουν να αποκωδικοποιηθούν.

 H εικόνα εκστρατεύει στην οθόνη σαν μια παράξενη επιγραφή πάνω στον τοίχο. Όπως ένα στιγμιότυπο από τη Βίβλο. Προφητικά εδάφια από χρωματιστό γυαλί

Να βλέπεις τα status-updates σαν εικαστικά βαγόνια:  μια ποιητική πρόταση από σπαράγματα που χτίζουν μέσα τους μια ατίθαση ερμηνεία του παρόντος.  Να  ακουμπάς το θόρυβο σαν να κολυμπάς μέσα σε μια σπαζοκεφαλιά  από έγχρωμες αναταραχές

Αν συνδέσεις σωστά τα σημεία,  η συγκόλληση των εικονογραμμάτων θα φτύσει πάνω στην οθόνη μια απροσδόκητη αλλοίωση των νόμων της βαρύτητας.
Ένα εισιτήριο για το διάστημα. 



 

 

30.3.13

ηλεκτρο-γραφικά φαγιούμ από την κόλαση: η μπαλάντα της φυλακής σε λούπα

 Όταν μια ψηφιακή σελίδα από trash news γίνεται το μανιφέστο μιας τέχνης ηλεκτρικής και μοντέρνας. Εγώ τη λέω: post-cinema art -- κάποιοι άλλοι πάλι το ονομάζουν:  expanded cinema.

 Βρήκα το παρακάτω κολάζ στην εξής διεύθυνση  http://is.gd/Y8syTQ 
(δυστυχώς δεν κατονομάζει την αρχική πηγή του)

 Δείτε πως ήταν και πως έγινε μετά από 5 χρόνια στην φυλακή! (pics)


Δείτε πως ήταν και πως έγινε μετά από 5 χρόνια στην φυλακή! (pics)
idiot_degradation_02idiot_degradation_03
idiot_degradation_04
idiot_degradation_05

Το παραπάνω είναι ένα φωτογραφικό κολάζ που θα το βρεις χυμένο σε διάφορα ελληνικά ειδησεογραφικά site. Δυστυχώς δεν κατονομάζουν την πηγή τους. Αγνοούμε δηλαδή το όνομα του auter. Όμως αυτή η φόρμα αφήγησης  έχει γίνει  μια σύμβαση του κίτρινου τύπου -- μια στοιχειωμένη μετεξέλιξη του φωτο-ρομάτζου.
Πρόκειται μια τακτική της avant-garde φωτογραφίας που τώρα διαχέεται στον σκανδαλοθηρικό αφρό του διαδικτύου -- περιλούζοντας με ποιητικότητα την ψηφιακή άνοια

Τα κοιτάζω σκέφτομαι: Tι να χέσει η Tate modern όταν ο trash τύπος μετατρέπει τα πρόσωπα των άλλων σε συμπυκνωμένα ημερολόγια δράσης.
Για να να φτιάξεις ένα action film σήμερα χρειάζεσαι τέσσερις φωτογραφίες. Να κοιτάν το θεατή σαν απολιθωμένα καρέ. 
Το φάντασμα του ζαν ζενέ κάνει κούνια-μπέλα μέσα σε αυτά τα φωτογραφικά lay out.

Πρόσεξε πως η αρχική φωτογραφία παραπέμπει στο πορτραίτο εκείνου του Ιρλανδού ποιητή που φιλοτέχνησε το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι.

 

29.3.13

τι είναι political correct?


Ο Σκουρλέτης πετάει σε μια στιγμή θυμού μια τρανσοφοβική χοντράδα. Μια επικοινωνιολόγος του εκσυγχρονιστικού μπλοκ – η Βίβιαν Εθυμιοπούλου --επανειλημμένα και συστηματικά αποκαλεί τους πολιτικούς της αντιπάλους ''άντρες που φοράνε φουστίτσα''. Χρησιμοποιεί αυτήν τη ρητορεία σε ποστ στο facebook -- η φουστίτσα γίνεται συνώνυμο της πολιτικής ανανδρίας. Αποκαλούμε το Σκουρλέτη ομοφοβικό και τη Εθυμιοπούλου λουγκρομάνα. Όταν μάλιστα κάποιος κράξει το λόγο της τελευταίας τον εγκαλούμε για ''πολιτική ορθότητα''.  Γράφω αυτό το ποστ για να δείξω για ποιο λόγο,  η δεύτερη περίπτωση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την πρώτη.

Η επικοινωνιολόγος προβάλλει τον εαυτό της ως μέρος ενός ''γκέι'' Δημαρο-φιλελεύθερου κύκλου-- ενός κύκλου που είναι μπροστάρης στον αγώνα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Όταν λοιπόν η Eυθυμιοπούλου πετάει ομοφοβικά σχόλια, υποδύεται κατά κάποιο τρόπο τον insider. Υιοθετεί την αργκό των ''δικών μας' – τον αυτοσαρκασμό των γκέι -- ΄'είναι μία από εμάς'. Σαν να μιμείται ας πούμε μία τραβεστί. 
 
Και εδώ είναι ο κίνδυνος! Το ξαναλέω όπως το είπα και σε ένα προηγούμενο ποστ. Όταν ο αυτο-σαρκασμός βγαίνει από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας γίνεται στυγνή επίθεση. Όταν ας πούμε μια επικοινωνιολόγος ειρωνεύεται ως 'κουκλίτσα'' ένα αστρολόγο/δημοσιογράφο επειδή γράφει αντι-μνημονιακά ποστ – δεν αναπαράγει απλά την ομοφοβία – τη χρησιμοποιεί ως επαίσχυντο πολιτικό και επικοινωνιακό όπλο. Κλείνει το μάτι στους gay φίλους της – αλλά ταυτόχρονα επικοινωνεί με το σωβινιστικό και ομοφοβικό της ακροατήριο. Και μετά εγκαλεί για ''πολιτική ορθότητα'' όποιον της κάνει παρατήρηση.
Αν ξύσεις την ομοφοβία σε ορισμένους θεσμούς -- πάπες, μητροπολίτες- μπορεί να ανακαλύψεις ένα κόσμο εξαπάτησης και υποκρισίας. Πίσω από το συντηρητισμό της εκκλησίας κρύβεται το όργιο. Το ακριβώς αντίστροφο συμβαίνει με τη Δράση-Δημάρ. Πίσω από τον προοδευτισμό κρύβεται αφόρητος συντηρητισμός. Υιοθετώντας την τρανσεξουαλική πόζα της Ευθυμιοπούλου μπορείς να υποδύεσαι τον προοδευτικό προστάτη ευπαθών ομάδων και την ίδια στιγμή να χαϊδεύεις τα πλέον συντηρητικά και σεξιστικά ανακλαστικά του καραδεξιού ακροατηρίου σου.


Ας μην το ξεχνάμε αυτό: δεν υπάρχει πεφωτισμένη ελίτ στην Eλλάδα. Η καγκουριά της αριστεράς και των λαϊκών στρωμάτων αντανακλά κάτι από το ύφος και τον πολιτισμό της άρχουσας τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο η υπολογισμένη διπροσωπία μιας επικοινωνιολόγου είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη καφρίλα του Συριζαίου, ειδικά όταν η τελευταία εκδηλώνεται σε ένα ξέσπασμα θυμού.
 Η πρώτη είναι πολύ πιο υπολογισμένη, ύπουλη και αποτελεσματική στη βλάβη που θέλει να προκαλέσει. 

Το Μοντερνικό Θαύμα της Ελλάδας και Μερικοί Σκόρπιοι Λυγμοί από τη Δραπετσώνα



 Το ατελείωτο κράξιμο της ελληνικής κατάστασης κινδυνεύει να μας κάνει όλους ενδο-οριενταλιστές.  Αντί να μιλάμε για ελληνικά και γερμανικά έθνη, θα έπρεπε να μιλάμε για alternative nations, δηλαδή για τεθλασμένες ονειρικές κοινότητες.
Η ελλάδα είναι ο ομφαλός της γής αυτή τη στιγμή: συμβολίζει την ήττα της μοντερνικότητας -- μια κωλοτούμπα στο χρόνο. Από αυτήν την άποψη είναι το πιο σύγχρονο μέρος του κόσμου.

[στην Ελλάδα έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στην Ελλάδα έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης]

Να επιτίθεσαι με λογύδρια στο facebook σα να τραγουδάς όπερα στη στάση του λεωφορείου.  Nα μιλάς κοινωνιολογικά στις γάτες 

[Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό. Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης]

Ο ιστορικός χάρτης της Ελλάδας είναι πολυ-θραυσματικός -- μέσα σε αυτά τα άπειρα μικρά κομμάτια έχουν φτιαχτεί μικρο-συνειδήσεις, πολιτισμικές συζεύξεις και αισθητικές εμπειρίες που ξεπερνούν σε υβριδικότητα και πρωτοτυπία την κεντρική σκηνή της Δύσης.

[Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.]

Παραδοσιακά η περιπλοκότητα του μοντέρνου γεννιόνταν στη παραμεθόριο. Εκεί ξεκινούσε το μίξερ που μετά γινόταν της μόδας στο κέντρο - ο κοσμοπολιτισμός ξεκινούσε στην αποικία – πρώτα στο Χονγκ-Κονγκ και μετά στο Λονδίνο. Παρομοίως, το κολάζ χρονικοτήτων που έλαβε χώρα στην ευρωπαϊκή Ελλάδα είναι ανεπανάληπτο: ο μετανάστης δίπλα στο νεόπλουτο, ο ρόκερ δίπλα στο χασάπη, ο κνίτης δίπλα στο γκέι –το μίγμα είναι απείρως ακραίο, εκρηκτικό και δυσανάγνωστο. Είναι πολύ πιο αινιγματικό να είσαι πανκ στην Καρδίτσα, raver στο μενίδι και avant-garde θεατρίνος στον Έβρο, απ΄ότι όλα αυτά μαζί στη Νέα Υόρκη. Από αυτήν την άποψη η Αθήνα υπήρξε πιο μοντέρνα από το Λονδίνο. 

[Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.]

Το πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του mainstream διανοητικού συμπλέγματος αδυνατεί να παρακολουθήσει, να κατανοήσει και να καταγράψει αυτό το πολυπρισματικό κόσμο -- αδυνατεί να βρει τα νέα εργαλεία παρατήρησης. Μιλάμε ακόμη για το μικροαστισμό σα μια μονοδιάστατη πολιτισμική συνθήκη – αναλύουμε τον Ελληνισμό σα μια αδιαίρετη ουσία (Ραμφος) γραφουμε παιάνες για την περιπλοκότητα της Αμερικής και περιφρονούμε την πολιτισμική φρενίτιδα της Eλλάδας (Σ. Τριανταφυλλου) – μιλάμε για νεολαίες σαν να είναι ομογενής ολότητα. Ακριβώς της στιγμή που η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής τεχνολογίας παρέχει ένα ανεπανάληπτο ανθρωπολογικό αρχείο του τετριμμένου και του καθημερινού — μια νέα γραμματική των λυγμών. κατηγοριοποιούμε την πολιτισμική παραγωγή σε ''βιβλία'', ''τέχνες'' και ''δίσκους''. Αγνοούμε τις χειρονομίες, τα ηλεκτρο-γραφήματα και τις μικρο-ιστορίες.

[Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.]

'Οταν λέω ''mainstream'' εννοώ ένα ευρύτερο διανοητικό παράδειγμα που συμπεριλαμβάνει νικητές και ηττημένους, συγγραφείς και αναγνώστες, εκδιδόμενους και ανέκδοτους συγγραφείς, οργανικούς και ανόργανους διανοουμένους. Η γλώσσα που είναι επιφορτισμένη να παρακολουθεί τις άλλες γλώσσες –η γλώσσα του δημοσιογράφου, του διανοούμενου και (λιγότερο) του συγγραφέα μοιάζει να είναι τυφλή και αδιάφορη απέναντι στη φρενήρη πολύ-διάσπαση τους αντικειμένου της…

[Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο]

 Μέσα στις αγκύλες παραθέτω απόσπασμα από την επιστολή του Γιώργου Καρυστινού.
Στάλθηκε τον ιστότοπο του Πιτσιρίκος

28.3.13

Παίξε με την Καφρίλα



Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποφεύγουμε να χαρακτηρίζουμε τους φασίστες ως καταπιεσμένες 'αδερφές'. Έτσι ενδίδουμε στο στερεότυπο της ομοφυλοφιλίας ως μια αρρώστιας του μυαλού. 
Από την άλλη όμως είναι γόνιμο να επισημαίνουμε τη βαθειά, ιστορική και πολυσήμαντη σεξουλικοποίηση φασιστικών συμπεριφορών στο εσωτερικό της queer κουλτούρας. Έχει σημασία να δείχνουμε τη πολυ-μέτωπη μετατροπή της κτηνωδίας  και της καφρίλας σε παιχνίδι, θέατρο και καύλα -- εν τέλει σε μια τακτική πολιτικού αντιπερισπασμού.

Η λατρεία του 'φασίστα' ή του 'ματσό' ή του κάφρου εραστή εκδηλώθηκε με εντελώς απο-ενοχοποιημέν
o τρόπο από πολλούς γκουρού της ομο-ερωτικής τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -- μπες στις σελίδες του Ζενέ -- κάνε μια βόλτα στο Φασμπίντερ. Πρόκειται για μια ρετρό κουλτούρα που επιβιώνει ακόμη και σήμερα (με άλλους τρόπους). Μια τεράστια βιομηχανία από δερμάτινα, σβάστικες και αφέντες  παρουσιάζει το σεξ σαν ένα κρυφτό με την τεχνολογία της απαγόρευσης -- η απόλαυση της απόδρασης έχει ανάγκη από τη διαρκή παρουσία  κλουβιών. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίστοιχη παράδοση -- εκπεφρασμένη με ιδιωματικό (αλλά όχι απαραίτητα κλειστό και τοπικιστικό) τρόπο. 

 Ο Γιώργος Ιωάννου, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Ταχτσής, ο Τσαρούχης εναντιώνονταν σε μια γραμμική αντίληψη 'απελευθέρωσης'. Μέσα στο σύμπαν τους τα ματσό ανδρικά σώματα -- τα 'λαϊκά' αγόρια -- μετατρέπονταν σε ένα παιχνίδι. Η αφέλεια και η βλακεία ήταν μια συνταγή ευτυχίας.  Σε αυτήν την περίπτωση, η πάλη ενάντια στο σωβινισμό δεν είναι μια κατά μέτωπο επίθεση -- αλλά ένας έξυπνος αφοπλισμός του αντιπάλου -- αυτό που η Τζούντιθ Μπάτλερ ίσως αποκαλεί subversion. Μετατρέποτας τον άνδρα-σούπερμαν σε σεξουαλικό εξάρτημα-- διαστρέφεις το νόημα, τη χρήση και τη δυναμική του ρόλου του. Οικειοποιείσαι τα όπλα του εχθρού για να μετατρέψεις την κτηνωδία σε φάρσα.. Και έτσι αποκαλύπτεις ότι η πολιτική ισούται με μια ευφυή διαχείριση της ντροπής.

Γιατί είναι πολιτικό όλο αυτό;

Γιατί δείχνει πολύ γραφικά ότι ο αόρατος κόσμος της εσωτερικότητας --  η σκέψη ότι 'τώρα γίνομαι ρεζίλι', 'είμαι ένα τίποτα', 'είμαι μια ψωνάρα΄' -- έχουν υλικό αντίβαρο και πολιτικό εκτόπισμα. Ό,τι συμβαίνει μέσα στη μνήμη και στη φαντασία σου επεμβαίνει, παράγει και τακτοποιεί το σώμα σου και το χρόνο σου. Η εξουσία δεν είναι απλά ένας μηχανισμός που σε εκβιάζει να σκύβεις το κεφάλι. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που σου υπαγορεύει να το σηκώνεις ψηλά -- για να δείξεις πως είσαι άντρας ή Έλληνας ή σωστή νοικοκυρά. Σεξουαλικοποιώντας αυτό το παιχνίδι εκβιασμών μετατρέπεις αυτόν τον   ''άνδρα'' ή ''γυναίκα'' ή ''Ελληνάρα'' σε μια παράσταση ψευδαισθήσεων -- μια παράσταση την οποία σιγά σιγά σκηνοθετείς εσύ!

                                                               

27.3.13

Νεός Ελληνικός Κινηματογράφος Ηρωικός και Πένθιμος (Ξανά)



Σκατά στο Γκάι Ρίτσι και στον Ταραντίνο,

Στην Κομοτηνή, η τρυφερότητα αγκαλιάζει το φόβο!

Μέσα σε αυτό το βίντεο
κατοικεί το μέλλον που νομίσαμε ότι αφήσαμε πίσω μας. 
Το Υπουργείο Πολιτισμού θα έπρεπε να αναγνωρίσει ως μνημείο κινηματογραφικότητας -- μια ζωντανή κληρονομιά.

Δες πως ο διάλογος με τη φρίκη γίνεται μια πόζα αυτο-αποθέωσης.

Όταν ο πανικός μου χτυπάει την πόρτα, εγώ ντύνομαι Σταρ

Έχουμε ακόμη ελπίδα!

Για να καταλάβει κανείς το ανθρωπολογικό μεγαλείο: οι Ρομά στο Μενίδι αυτο-προσδιορίζονται συχνά ως Χρυσαυγίτες (πιθανόν επειδή κάνουν μπίζνες με τους Χρυσαυγιτες στην πώληση της πρέζας)

Ζούμε λαμπρές σελίδες του ελληνικού πολιτισμού!



Μερικές σκέψεις για την περιπλοκότητα του κόσμου.


Κάποιος θα μπορούσε άνετα να υποστηρίζει ότι το  κλιπ της Airfastticket ανατρέπει ένα στερεότυπο. Ανατρέπει δηλαδή την εικόνα του γαμιά νταλικέρη -- διαλύει δηλαδή το ιδεώδες του ''στρέιτ'' επαγγέλματος. Σαν να λέει στο θεατή: δεν υπάρχουν ''ματσό'' επαγγέλματα. Καιρός να ξεχάσεις το μύθο του νταλικιέρη που θα σε ξεσκίσει. Mπορεί κάλλιστα ο νταλικέρης να θέλει να ''ξεσκιστεί'. Υπό αυτήν την έννοια το διαφημιστικό εκτρέπει ένα στρέιτ μύθο με ένα gay τρόπο. Παίρνει το μύθο του νταλικιέρη-καμάκι που γαμάει γκόμενες και τουρίστριες και τον τοποθετεί μέσα σε ένα ανέκδοτο για πούστηδες.

Σε αυτήν την περίπτωση όμως το αγόρι που κάνει ότο-στοπ δεν είναι ένας ''στρέιτ'' που πέφτει στη διαβολική παγίδα ενός ''γκέι''. Όπως στο δίδυμο κοπέλα-νταλικιέρης, έτσι και δω, έχουμε δυο ήρωες που ανήκουν στο ίδιο σεξουαλικό σύμπαν – στην ίδια αφηγηματική κονσέρβα: Η εμφάνιση του λεπτόλιγνου αθώου, ότο-στρόπερ, κοντομάνικο, φρατζούλα κτλπ μοιάζει να απηχεί μια τυπική φιγούρα του gay σύμπαντος. Το αγόρι προσομοιάζει προς αυτό που στα αγγλικά λέμε twink, το γκέι λεπτόλιγνο τεκνάκι: πάνω στο χαρακτήρα αυτό βασίζεται ένα διακριτό genre πορνογραφίας – αρκετά οικείο στο μέσο χρήστη του ίντερνετ. Η άλλη φιγούρα πάλι παραπέμπει στο καμουφλαρισμένο, μεσόκοπο, ύπουλο, επιδέξιο γερο-τεκνατζή. Είναι μια εικόνα που (συνήθως) αποδίδεται σε μια άλλη εποχή (ίσως άδικα -- αλλά αυτό χωράει συζήτηση και έρευνα). Πάντως αν αναγνωρίσουμε  και τις δυο φιγούρες ως δυο ''γκέι'' ομοιώματα, αυτό που παρωδείται τελικά δεν ακριβώς μια σεξουαλική ταυτότητα αλλά ένα γενεαλογικό και πολιτισμικό χάσμα στο εσωτερικό της ομοφυλόφιλης κοινότητας.

Αυτό που βγάζει γέλιο δεν είναι ότι είσαι γκέι, αλλά ότι είσαι ''κουνιστός νταλικιέρης''


Η ανατροπή όμως του ενός στερεότυπου οδηγεί στην τραγική και επαίσχυντη επαναβεβαίωση ενός άλλου. Αν προσέξεις τις κινήσεις, το στιλ και το λεξιλόγιο του φορτηγατζή-αδερφής -- σου ρχεται αμέσως στο μυαλό η εικόνα ενός χαζο-κάφρου (στο σχολείο, στο ψιλικατζίδικο, στο στρατό) που υποδύεται την αδερφή. Η κίνηση/σπάσιμο χεριού είναι μια πανάρχαια δήλωση της σημασίας ‘ανώμαλος’ (εγώ θυμάμαι μια θεία μου να την κάνει).  Αυτές ακριβώς οι  εικαστικές λεπτομέρειες πιστεύω ότι έχουν ανάψει τα λαμπάκια σε διάφορους θεατές, ίσως  περισσότερο από την εικόνα της αποπλάνησης.

Το άλλο βασικό ερώτημα είναι: ποιος μπορεί να αναγνωρίσει στις δυο φιγούρες το πολιτισμικό θέατρο που αναλύσαμε πιο πάνω; Ο μπαμπά σου; Οι γείτονες; Οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης;   Πιθανότατα -- αν και όχι απαραίτητα -- μέσα στο μικροαστικό σαλόνι/θεσμό/γειτονιά όλη η παραπάνω σημειολογική ανάλυση ακούγεται σαν κινέζικα. Άντε τώρα να ξέρει ο κυρ Λάμπρος τί είναι twink (ποτέ δεν ξέρεις βέβαια). Αυτό που μένει είναι η εικόνα του 'ανώμαλου' που γνέφει στην οθόνη όπως ένας κάφρος συμμαθητής σου από το λύκειο. Βγαίνοντας από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας, ο αυτο-σαρκασμός μεταμορφώνεται σε σαρκασμό και στυγνή επίθεση. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και με το τηλεοπτικό σλογκαν 'όξω πούστη απ΄ την παράγκα'. Η μορφή, το στιλ, το ύφος μιας εικόνας δεν είναι μόνο αξεδιάλυτο από το περιεχόμενο της – αλλά και από την επικοινωνιακή κοινότητα των καταναλωτών της...

Άραγε πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι ο μέσος θεατής, μοιάζει επικοινωνιακά με το μέσο μαλακο-κάβλη ψηφοφόρο της χρυσής αυγής;

χμ ας μην το αποκλείσουμε κι όλας....



inter-blogging


Λέει πολλά και διάφορα το all time classic ποστ του Sraosha. Αλλά εγώ στάθηκα σε ένα. Μπορείς να συγκρίνεις τη περιγραφή της Leicester square με τη διαχείριση της ηθικής βρωμιάς που σκεπάζει ό,τι μας αρέσει: το γρήγορο φαγητό, το ναρκισσισμό μας, το αυθόρμητο διαδικτυακό γράψιμο.

Αυτό είναι (κατά τη γνώμη) και ένα από τα hot θέματα της επικαιρότητας.

 
Όταν ζεις και ενηλικιώνεσαι μέσα στην ντροπή, το ερώτημα δεν είναι αν είσαι ψωνάρα -- αλλά πόσο έξυπνα --δηλαδή πόσο θαρραλέα-- διαχειρίζεσαι το ψώνιο σου.

κάνε κλικ εδώ για να το διαβάσεις
  http://is.gd/uy75kZ