29.12.13

the writing of love and the love of writing

we do not just write in order to be loved -- we write in order to be able to love --

an effort to write is an effort to create eroticism -- to establish the precondition of unconditional love
Love here is the ability to subvert narcissism through ecstasy --

As any form of ecstasy,  this experience does not necessarily last for ever -- it is an exceptional moment -- a climax -- an explosion that disrupts flat intervals of time.

It is not a contract, a law or a property -- it is a state of mind in which the boundaries of you ''ego' become indissociable from the gaze of your lover/reader.

 -- you love you by loving me -- I love me by loving you.


Η (βάρβαρη) περιφρόνηση της διαδικτυακής λογοτεχνίας

Γιατί τα περισσότερα βραβεία λογοτεχνίας αποκλείουν την παραγωγή γραφής στο διαδίκτυο; Oλόκληρες επιστήμες μελετούν τις επιγραφές που διασώθηκαν πάνω σε σπαράγματα αρχαίων τοίχων. Πως γίνεται οι επίσημοι πολιτισμικοί θεσμοί να αγνοούν την αισθητική σπουδαιότητα της  σύγχρονης ηλεκτρονικής επιγραφικής;

Το διαδίκτυο στην ουσία ανήγγειλε με τον πλεόν θριαμβευτικό τρόπο την επιστροφή του γραπτού λόγου στην εποχή της εικόνας --   έφτιαξε μια νέα τηλεόραση από λέξεις. Ανακάτεψε και επανεφηύρε τα είδη του λόγου και της φαντασίας -- διέλυσε τη διάκριση ανάμεσα στην ποίηση, την πληροφορία και το πορνό
 --  καθιέρωσε μια ανα-γέννηση της απόλαυσης μέσα από τη γραφή. 


Η άγνοια της διαδικτυκής εμπειρίας της γραφής προδίδει μια θεμελιώδη άγνοια τη σημασίας της λογοτεχνίας στο παρόν και παράλληλα μια άγνοια των διαχρονικών σχηματων του λόγου. Οι επιτροπές λογοτεχνικών γραφείων στην ουσία μεταχειρίζονται  μια ''μετωνυμία'' ως κυριολεξία -- θεωρούν δηλαδή ότι λογοτεχνία είναι το ''βιβλίο'' -- το υλικό σκεύος της γλώσσας -- και όχι η εμπειρία της γλώσσας.

Πρέπει κάποιος να τους εξηγήσει ότι λογοτεχνία δεν είναι ένα αντικείμενο αλλά μια κατάσταση -- ένα είδος καταβύθισης μέσα στη γραφή και ένας πολλαπλασιασμός των ηδονοθηρικών της δυνατοτήτων...

ένας ολόκληρος πολιτισμός σύγχρονης γραφής χάνεται και πάραμελείται-- εξαιτίας της τυφλότητας των ειδκών, των επιτροπών και των ειδημόνων...



28.12.13

η διεθνής πρωτοπορία της μετριότητας.

Τις προάλλες, ένα χιπστεράκι (γλυκούλι) γιαποειδές με πέρασε για απατεώνα! Δεν πίστευε με τίποτα ότι έχω διδακτορικό -- του  έκανα  λέει σαν σουβλατζής σε κεμπάπ -- και με παρακαλούσε να σταματήσω το δούλεμα.


Σκέφτηκα να του πω δίκιο έχεις-- κεμπάπ φτιάχνω -- αλλά πληρώνομαι μαύρα. Επίτηδες.  Για να έχω μετά την ευχαρίστηση να διεκδικώ επιδόματα που πληρώνεις εσύ από την τσέπη σου. Ναι καλέ μου φορολογούμενε --  queer πρίγκιπα των γραφείων --  άγριο νιάτο του dancefloor -- αγκάλιασε με --εγώ είμαι! Το αγαπημένο σου παράσιτο. 


[Νομίζω ότι αυτό που λέμε βλαχομπαρόκ νεοπλουτισμός ή ηγεμονικός κνιτισμός -- είναι μια διεθνής αρρώστια του μυαλού που χτυπάει εξίσου φιλελέ χιπστεράκια με εμπριμέ πουκάμισα -- όσο και ζάπλουτους νεο υορκέzους συγγραφείς μαθημένους να τακτοποιούν το κόσμο μέσα σε οικεία, ασφαλή και σαπισμένα σχήματα]



Αισθάνομαι καμιά φορά ότι σκοτεινά και μονόχνωτα μυαλά κυβερνούν τον κόσμο και τις σημασίες του...



                                                                           


24.12.13

Πως να Καταπίνεις Υπαρξιακές Χυλόπιτες με Διαστημική Ευλάβεια: Επιστημονική Φαντασία και Καψούρα.


Είδα το Gravity χθες – και νομίζω ότι κατάλαβα γιατί τρέλανε τόσο κόσμο: περιγράφει με πολλή λιτότητα και δεξιοτεχνία έναν πολύ οικείο εφιάλτη – έναν φόβο σύγχρονο, παγκόσμιο και πανσεξουαλικό. Την ασφυξία του αποπροσανατολισμού ''δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι'', ''δεν ξέρω τι κάνω στη ζωή μου'' ''δεν μπορώ να δω που πηγαίνω'', ''κάποιος να μου μιλήσει στο ακουστικό τώρα -μίλα μου σε παρακαλώ'' ''Με καταπίνει στο σκοτάδι'' ''δεν μπορώ να αναπνεύσω'' ''σώσε με''. Πρόκειται για μια μικρή χορογραφία πανικού – σχεδόν χωρίς καθόλου υπόθεση – ακριβώς όπως και μια ζωή χωρίς πλοκή. Όλο σου το 'σενάριο' αποτελείται από τυχαίες εικόνες και σπαράγματα σκέψεων που γυρίζουν σε αντίστροφη τροχιά γύρω από το σώμα σου –όταν στριφογυρίζεις άυπνος πάνω στο κρεβάτι. 
                                                            

Το μοτίβο του εφιάλτη είναι πολύ απλό: Ένα κατσαβίδι ή ένας σπινθήρας ή ένα ιπτάμενο εξάρτημα πετάγεται ξαφνικά και τεντώνει το νήμα της ζωής σου σαν σφεντόνα. Από αυτήν την άποψη το Gravity μου θύμισε ένα παλιό ιρανικό φιλμ – για ένα παιδάκι που είχε εγκλωβιστεί σε διαμέρισμα και δεν μπορούσε να βγει. Δεν θυμάμαι τον τίτλο του – αλλά η (μη-)υπόθεση του έχει εντυπωθεί στη μνήμη ακριβώς επειδή μου θυμίζει τον διαρκή ψυχικό και βιολογικό όλεθρο που ζω όταν κάνω γκάφες. Δεν χρειάζεσαι πάντα έναν ''κακό'' χαρακτήρα για να ζήσεις ένα δράμα -- η αφηρημάδα, η ατυχία και η έλλειψη ανακλαστικών μπορούν πολύ άνετα να αφήσουν τη ζωή σου γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου και να σκάσει με ένα υπόκωφο πάταγο μέσα στο κενό. Αυτό που λέμε ''τραγωδία΄'' δεν παράγεται μόνο από την ηθική σύγκρουση ανάμεσα σε θύματα και θύτες – Αντιγόνες και Κρέοντες – αλλά από τυχαία λάθη, άγαρμπες γκάφες και μαλακίες της στιγμής. Ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μία τρικλοποδιά στις σκάλες, ένα κινητό που έπεσε από την τσέπη... αλλάζουν τη βαρύτητα του χρόνου – τον ρυθμό της αναπνοής σου
-- και κυρίως τον τρόπο που είσαι μέσα το σώμα σου
                                                                

Δεν είναι ακριβώς απαραίτητο να πάει κανείς σε 3D IMAX οθόνη για να συλλάβει κανείς τον παλμό της ταινίας. Ίσως μάλιστα θα είχε πιο πολλή πλάκα να την κατεβάσεις από το ίντερνετ και να την παρακολουθήσεις στο κινητό σου κάνοντας κούνια μπέλα, τραμπάλα ή – ακόμη καλύτερα – κωλοτούμπες στο γερανό ενός λούνα-παρκ. Πάντως με αφορμή αυτόν τον ίλιγγο – που παίζει πινγκ πονγκ με τα νεύρα σου εντός και εκτός οθόνης – εγώ θέλω να πορνογραφήσω πάλι. Θέλω να μιλήσω δηλαδή για τη σχέση ενός μέτριου αμερικανικού blockbuster με το χρόνο, την υλική εξαθλίωση-- και κυρίως -- την ερωτική ερήμωση.

Η ταινία αναπαριστά τον τρόπο με τον οποίο το σώμα σου αναπαριστά το φόβο στο εσωτερικό ενός ονείρου (να ένα όνειρο μέσα σε όνειρο -- χωρίς πολλές φλυαρίες -- απλά και φαντασμαγορικά -- in the american way -- για να μας χωράει όλους). Η αιώρηση στο διάστημα παραπέμπει στον τρόπο που κινείσαι όταν ονειρεύεσαι: άλλες φορές θέλεις να τρέξεις αλλά τα πόδια σου δεν κουνιούνται – και άλλες φορές παίζεις τάβλι με τη βαρύτητα – δηλαδή απογειώνεσαι και προσγειώνεσαι σαν 'σαι το ζάρι στην χούφτα ενός αόρατου παίκτη. Το τρομακτικό σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι οι σούπερ σωματικές ιδιότητες των ονείρων συνδυάζονται με τις πλέον σκοτεινές τους εκδοχές. Αν και οι ήρωες πλέουν στο διάστημα με τη χάρη μιας μπαλαρίνας ή με τη γαλήνη ενός μωρού στον υγρό θύλακα της μαμάς του – την ίδια στιγμή παγώνουν, χάνουν την αναπνοή τους και σμπαραλιάζονται. 



Όπως και σε ένα όνειρο έτσι και στην ταινία, όταν πας να πιάσεις κάτι μεταμορφώνεται ή γίνεται σκόνη. Πάντως πάντα κάτι συμβαίνει και η ολοκλήρωση μιας πράξης αναβάλλεται. Και όπως ακριβώς και στο θρίλερ – έτσι και σε ένα όνειρο -- κάθε πράξη διακόπτεται από μια άλλη. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ποτέ κανένα όνειρο δεν τέλειωσε ποτέ: Πάντα η αφήγηση συντρίβεται από ένα απότομα ξύπνημα -- που με τη σειρά του βάζει σε κίνηση σε μια νέα αλληλοδιαδοχή από ειδυλλιακές και φρικτές σκηνές. Τα όρια ανάμεσα στο ξύπνιο και τον ύπνο δεν είναι ξεκάθαρα. Το ξυπνητήρι για παράδειγμα, μπορεί σου υπενθυμίζει ανακουφιστικά ότι δεν ζεις στον κόσμο του εφιάλτη σου -- αλλά αμέσως μετά σε προσγειώνει στον εφιάλτη της πρωινής εργασίας (ή της ανεργίας). Έτσι και σε ένα sci-fi θρίλερ – το διάστημα είναι ένας χώρος ονειρικής και εφιαλτικής πλοήγησης που σβήνει --και ταυτόχρονα ξανανάβει – μετά την επιστροφή στη γη.


Οι σκηνές της προσγείωσης αναμιγνύουν την έκσταση της ανακούφισης με την επανεκίνηση της συμφοράς – ο βυθός της θάλασσας αναπαριστά με την ατμόσφαιρα του διαστήματος (έλλειψη οξυγόνου, αιώρηση και εγκλωβισμός). Το ηπειρωτικό έδαφος – ο τελικός στόχος -- απλώνεται – στα γυμνά πόδια της πρωταγωνιστρίας -- σαν ένα παρθένο και άγριο περιβάλλον – ένας νέο πεδίο μαρτυρίου – εξίσου τρομακτικό και εξωτικό με τον υπνωτικό διάκοσμο ντου διαστήματος. Ύπνος και ξύπνιος – φωτιά και νερό – γη και αέρας – χύνονται το ένα μέσα στο άλλο. Η ταινία στην ουσία δεν τελειώνει – δεν ξέρουμε τι θα κάνει η πρωταγωνίστρια -- χωρίς καμιά επικοινωνία--για να επιβιώσει πάνω στη γη. Πολύ περισσότερο -- δεν ξέρουμε τι θα κάνει ο θεατής μόλις βγει από την αίθουσα. Συνεχίζεις να περπατάς έξω από την αίθουσα γνωρίζοντας ότι πλέεις στον αέρα – η γη είναι ένα ακαθόριστο πεδίο από δυνάμεις που δεν ελέγχεις – ένας αραχνο-ιστός δράσεων και αντιδράσεων που κολλάνε πάνω σου -- σα να σαι μια μαστουρωμένη μύγα. 

                                                         
Αυτό που είναι τρισδιάστατο σε αυτήν την ταινία είναι ο φόβος: Να μια ταινία χωρίς υπόθεση – μια σχεδόν κινούμενη εικόνα χωρίς ιστορία -- που σου προκαλεί το ίδιο δέος με τα τραπεζομάντηλα που αγόραζε η γιαγιά από τη λαϊκή (σκηνές κυνηγιού στην άγρια δύση) ή μια παιδική χειροτεχνία πένθους (η μαμά έβγαλε φτερά πεταλούδας και πέταξε μακριά από το νοσοκομείο) ή το ονειρο-γραφικό ημερολόγιο ενός ψυχωσικού – ή ενός ''δια χριστόν σαλού'' – που βιώνει την πτώση ως πτήση και αντίστροφα. Πάνω απ' όλα λοιπόν πρόκειται για ένα μοντερνισμένο συναξάρι -- νέα μορφή αγιογραφίας – που τοποθετεί το ανθρώπινο μαρτύριο στο διάστημα αντί για την έρημο – την έρημο της Βίβλου (αλλά και την αμερικανική έρημο των γουέστερν – ο κεντρικός αρσενικός ήρωας ακούει κάντρι, μιλάει σαν κάουμπόι και ιππεύει την ατμόσφαιρα σαν να καβαλάει άλογο)

Σε στιγμές απόγνωσης – η κάμερα εστιάζει σε παραδοσιακά θρησκευτικά αντικείμενα -- μια μικρή ρωσοβυζαντινή αγιογραφία (στο ρωσικό σκάφος) και ένα βούδας (στο κινεζικό). Μετά η αγιογραφία μετουσιώνεται σε ερωτογραφία. Ο αστροναύτης που νομίσαμε νεκρό – επιστρέφει από το παράθυρο -- για να αποτρέψει την πρωταγωνίστρια από την αυτοκτονία. Ο αστροναύτης είναι ο George Clooney – που κατά κάποιο τρόπο παίζει τον εαυτό του. Είναι ο cool σταρ που θα κατέβει από την οθόνη: εδώ το παράθυρο του σκάφους λειτουργεί έξοχα ως μεταφορά της οθόνης του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης. Την ίδια ακριβώς στιγμή ραδιοσυχνότητες από τη γη ''νανουρίζουν'' τη πρωταγωνίστρια. Ο 'αντρας' δίνει τη λύση – η μαστουρωμένη πρωταγωνίστρια (τηλε-θέατρια) ξυπνά και συνειδητοποιεί ότι ήταν ο σωτήρας ήταν μια οπτασία. Πρόκειται για ένα έξοχο αυτο-αναφορικό σχόλιο. Χωρίς να μπλοκάρει το σασπένς – ο κινηματογράφος στοχάζεται πάνω στο κινηματογράφο – δηλαδή πάνω στην ψευδαισθητικότητα του και το ''φύλο'' των πιστών του.   

                                                                 
 
                                                                    
Αυτό που σώζει την πρωταγωνίστρια είναι αυτό που της ψυθυρίζει στο αυτί ο φαντασιακός της εραστής – ο σταρ, ο άγιος της οθόνης, ο νέος θεός -- που κατά πλήρη αντιπαραβολή προς τον Αδάμ και Εύα – εδώ πλάθεται από τα σπλάχνα του 'ασθενούς φύλου' -- δηλαδή από το υλικό των ερωτικών και φοβικών ενορμήσεων της πρωταγωνίστριας. Και κάπως έτσι ο αμερικανικός κινηματογράφος τοποθετεί τον εαυτό του -- πλάι στις θρησκείες των μετα-κομμουνιστικών κρατών (ρωσία και κίνα). Ημι-ειρωνικά και ημι-δραματικα – όπως και το αμφίθυμο φρύδι του Κλούνει – μας λέει μπροστά την κάμερα -- εγώ είμαι το όπιο των θεατών μου –και μάλιστα είμαι ένα όνειρο που βλέπεται με τα μάτια ανοιχτά.  

                                                                     
 

Παράλληλα μοιάζει να κλείνει το μάτι στην νέα ερωτική διαδραστικότητα της οθόνης – αυτή που αναπαράγουν τα διαστημικά παράθυρα του διαδικτύου, του facebook και του whisper – δηλαδή, το νέο ερωτικό συναξάρι του φτωχού. Είμαστε εγκλωβισμένοι στο δωμάτιο μας σαν σε μια διαστημική κάψουλα – ζωγραφίζουμε το παραισθητικό προφίλ των εραστών μας – με ψιθύρους, εικόνες, ραδιο-συχνότητες. Φτιάχνουμε από τα δικό μας σώμα – ένα ερωτικό είδωλο. Και όταν όλα μοιάζουν χαμένα, το βάζουμε να καβαλήσει το μυαλό μας όπως ένας καουμπόη του διαστήματος Μετά ξυπνάμε – δίνουμε μια σφαλιάρα στα καπούλια μας – και τρέχουμε ασέλωτοι στην έρημο του πραγματικού.

11.12.13

Party at the Transexual Archive and Sex with the Past.


I recently met Paola Revenioti, an Athenian tranny-sex worker, photographer and activist. We didn't meet on Kavala Avenue where she usually spends her nights marketing her 'business'. I met her on the sidewalk of Hackney Road outside one of the sweetest hipster-beaten galleries bars of East London, the George and Dragon. The place was packed: armies of elegant arty-but-not-farty people came to enjoy the photographic profile of another era -- an era during which boys posed for the camera in bizarrely different ways. They didn't wear sleeveless shirts in mid-winter and did not perm their mustache. It was a time when homoerotic sexual excitement did not fit within the confines of the gay industry - internet , clubs, saunas - or within the stylistic extravaganzas of fashion designers. It included men who would not self-identify as gay and would not necessarily dress like Galliano. They might wear Minerva pants and tank tops. When you photographed them they would stare at you straight in the eyes with their dick raised. They were plumbers, punks, builders, anarchists - unstable, engaged, daydreamers, rogues, vulnerable and moribund.





Laid out in the toilet – the so called White Cubicle Gallery – these photographs formed a a deafening wallpaper of memories. It all looked liked a bittersweet visualization of historical and geographical gap – a chronological fissure of lust, tenderness and history. There was a time when the homoerotic hunt was an adventure in 'tzoura' (the public toilets) – a continuous immersion into the dark holes of the city - the parks, the garages, the porn-cinemas. Placed inside the toilet of a hip gay club, this collage of scattered snapshots created a three-dimensional map of hedonistic--teleportation– a transexual time-machine .

                                                       

I deeply believe it - and I said it to Paola - that this epoch is not totally dead - the historical differences – are not so vast: the romantic vulgaritiy – the uncompromising hedonismof that era is still here- inside us. 'I find you very optimistic' she replied smiling. However for one thing I am sure – when you walked in this photographic space you felt in your skin the bodiness, binge and romanticism of an archive.


                                             

Cooked by the group Queer Archive and Konstantinos Menelaou, the menu of the exhibition melted the distinguishing line between visitors and exhibits, creating a genial soup which had it all: Melancholy, sensuality, smoothness, bubblegum, vulgarity and nostalgia. It also had: projected slides of ethereal lovers (above the bar), gay bohemians with beers in their pockets (under the bar), passionate neo-dandies with bow and floral jackets (inside and outside the bar). When you got drunk, the photographic tapestry of the walls opened around you like twinkling pages of the Kraximo-magazine – the queer magazine that Paola published in 1980s – an street-elegant encyclopaedia of transgression that brought together porn stars, wild poets and interviews with the likes of Deleuze. In the lounge bar we saw a drag-perfomance by A Man to Pet whom released a flamboyantly anarchic mixer of national self-sarcasm, striptease art and musical sensation. We also saw Bjork(!) dressed in yellow and the awarded animator Katerina Athanasopoulos in blue. It also had poets , architects, vampireles and sexy boys of all colors - and more generally, an extensive social-media community mired in games of street-cocooning peer-recognition. The key phrase was '' Where do I know you from? From facebook or from seminars of clown entertainment for children parties ? (Answer: from the public toilets of the Zappeio park, dick-friend)
                                                           
Paola talked to everyone in a gently frenetic pace – she had the relaxed excitement of ''Exarcheia-sociability'' (the urban milieu of subservient culture in Athens). Her sharp and lighthearted immediacy tended to levitate you on top of things and people - a sort of supersonic pirouette of escapism – that haunts you gently even when you are pushed at the center of the world. It is a bodily language that says ' I'm here and elsewhere simultaneously ' - the unobtrusive glam of the good old neighborhood-underground which we all know and trust. ' Ok all this is' very nice -- let us now smoke something and speak of boys, fascism and the future''.

And we talked about many things - for fags then and now, Athens and London,
Dilly boys and cinema ...

Did you see any sexy boys in London?

I saw very nice boys, but I did not see boys playing with their eyes slyly. I feel that London despite its open-mindness, it wouldn't be a very erotic for a trans (except maybe if you went to certain places ) . On the other hand, once I left Greece , I felt that I was leaving a prison. Here I saw smiling people --tired from work on the subway – but still smiling. In Athens people are grumpy – always eager to cannibalize you. Here I saw kindness.

Beneath this politeness did you discern any ferocity?
I much prefer this than dealing with people who are impolite and treat you badly

[I am thinking about the implied signal here: no matter what ferocity might loom in the depth, the surface is a value in itself. This thought radiates somewhat strangely when considering the identity of the speaker: this is a person who spent her lifetime bringing into the surface the deepest desires of others – hers was art of intimacy that collapsed the disticntion between surface and depth – an attitude towards life (and decadence) that encompassed sexual gestures, photographic postures and street-wise performances]

Doesn't ferocity ignite  passion? a kind of power that turn us on?
With boys yes, but here we are talking about the average Englishman here, don't we?
[That is why a transexual might think politically: As much as she sexualizes her ' image of ' she does not necessarily sexualize 'society' as a whole (at least in the same way). You can have a panoramic view of the social landscape, even if (or especially when) you stand on its margins]

Don't you think than excessive politeness can become a sexual prison?

This is what, my friend, the author Tachtsis used to say (back in the 1970 -80s). Why do you insist on this 'liberation-thing' when all the (liberated) English come here to find someone to fuck them? In the end, out of too much liberation, nobody would fuck you.

I thought something similar when seeing the pictures of your lovers against the gay crowd that is gathered here tonight. This crowd seems a little bit .. incestuous , don't you think ? They give the impression that they would dare to touch these boys only through a commemorative frame. But these photographs refer to a world ..

which is lost. In Greece it got lost since we tried to fit sexuality into boxes. Once it was impossible for the boys who had sex with you to believe that they were gay. They considered 'more men' because they were fucking a tranny. But since internet arrived – since kids started watching trannies fucking, active trannies – we passed into a new era... a transitory one.

Sometimes I see how boys hitting you online -- is facebook is the new cruising playgroynd – a digital kerb-crawling avenue for prostitutes – like Athenas-Square?

It is somehow. But look what I do not see today. Today, gays do not train anymore the
dilly boys .. Once boys were trained by 'the sissies' before coming to us. They used to go to porn-cinemas where the sissies would offer them a blow-job, or they would go for a brothel-promenade and when they didn't have money to pay they would fuck the sissy in the corner. Now there are no longer these generations of homosexuals to train them in this way.

[Voice from the prompt box - but we are here! All that is so nicely described by Paola (partly) reflects one dimension of the contemporary homosexual experience. One day we need to talk in detail about modern Dilly-boys and their trainers. We should map in detail those intermediate and ambiguous zones of hetero-normativity -- the kingdom of affectionate thugginess, the eagerness of the taxi drivers, the multi- sexual rogues.]

I decide to voice some of these objections:

And yet Paola , there was a generation which was 'trained' by your poems – your book 'Flip' was a geographical and lexical guide. In my teens I remember hooking with boys from the bus stop at the end of Acharnon street, then going around for a 'friendly brothel-promenade' and finally hang-up at some nearby hotel. Don't you believe that as long the same type of desire persist, similar types of erotic beings will come to being -- in one way or another?

(condescending smile) .. I find you very optimistic
She turns and looks --in a slightly thoughtful way --towards the carnivalistic crowd that surrounds us: the homo - hipsters of the London-based Greek Diaspora. Her gaze -- like the click of a camera – paints a viusal response to my question. There are some questions which dance like moving snapshots in our mind-scapes. They never get final answer – they continuously change in accordance with the mutations of the historical setting. In our case, this setting is full of elegant young men who wear diligently torn clothes and look like they have never been
'torn apart' – by a soldier..(although nothing is set in stone)

For sure, Paola is today torn apart by a bombardment of questions. Groups of people approaching her constantly and ask her opinion about everything. A few minutes ago I heard her speaking about fascism in Greece: she reffered to the ability of Golden Dawn to appeal to youngsters, students and scoolboys. Now a new group attacks her with a new set questions about the current political situation. I decide to leave my own question for later - when each of us will return to the tranquillity of her/his web-shelter
And this was a wise decision – it was indeed proved that the best moment to talk about fascism with Paola is after pointless online flirting with a man of fascistic charm– one of those queer princes who cut their abs in slices, post poetic and post- Leninist quotes and cross the dancefloors of London and Berlin (tearing our libido into pieces). One of the things you can do on this occasion, is to pick up your pieces, abandon your sexual gods in the heights of their mythical world and search for your Pythia in the avenues of the web -- the new cruising hubs of lust and loneliness. It's not an accident that the triumphant re-emergence of Paola in the public arena relied strongly on the social media revolution. Overt the last years, the digital world have been transforming our love life into a non-stop television news programme -- chat rooms open like televisual screens - and honorary guest re-appear out the twilight zone of our adolescent memories, land in our newsfeed and offer their authorative opinion on the latest urgent developments of our erotic life.




Would you say tha the 'hip' of Golden Dawn suggests (among other things) a twisted sexual longing? A disturbed ' nostalgia ' for the erotic world that is captured by your photographs – that is, en epoch during which the man could play the sexual role of ' fascist ' in a more guilt-free way?

The men were never playing the fascist in bed. This is only
done over the last years. They just liked to play the male-macho fucker. It's only now that things get more complicated. I attribute fascism to the ignorance imposed upon Greek people. They have no idea about history modern or ancient. We only have the sun and the sea and we sit on ancient rocks and we think that we are 'someones' and we never pay attention to other folks. We are uneducated people – lousy.

I remember that in an interview with the journalist-performer Malvina Karali you said that you have studied the hypocrisy of Greek society. But I wonder – don't you think that hypocrisy, lies and theater are essential ingredients of lust? If tranny plays a role – then the same applies for the '' man '', the '' arse-destroyer'', the ''Dilly boy or ''the macho-fucker'' ? Can there be sexual excitement without some sort of hang up, injury or posturing ?




I do not think hypocrisy is necessary
for the erotic life. Hypocrisy creates a lot guilts. I did not live with hypocrisy nor did boys who were coming with me. They came for who I was. Quite the contrary I believe. If I had lived with hypocrisy I would not have had so many successes . I have no appreciation for those people who say one thing in broad day light and something else at night. I find it sick.

And then they come to you to heal their complexes.

I do not cure any complex. They know pretty well what they are doing. They are well aware . They are just being trapped within the Greek society and do not dare to be honest. I tried not to hang out with such people.

Sometimes
you complain that fame does not solve the problem of survival. You tend to say that we use you, we show off using your one image and then abandon you in a state of astute financial strain. But lately, you do not wait for others: you take the initiative, you tell your story through your own voice you make your life a '' movie '' - through facebook, videos and photos.

I
only look at my refrigerator to see if it is full. I was never pretentiously ambitious. Of course I am happy that people know me and love me. But you cannot live out of this love. And from what I can see, at the moment I cannot do anything in my country. If I had some money I would go to Berlin. Here, they expect to do things for nothing. They ask me ' when are going to do your new video'. And they never care if I have money to live.





                                                                  

This is why this photographic exhibition was not only an art event – it also included history of the present -- something of the heroism, the intensity and the urgency of the current moment. This exhibition worked as a catalyst not only for what Paola had to say about history and but also about what historians had to say about Paola. An informal ' opening ' of her ' history'occurred two days before the official opening the exhibition -- in a packed lecture hall at the University of Manchester.

                                                               
 
There a prominent American
scholar, Susan Lanser came to give a lecture on the Sexuality of History. She talked about the persistent tendency of scientists, poets and historians to treat homosexuality as a chronological compass. From 1600 onwards, the question ''what is homosexuality'' went hand in hand with the question '' what is new ? '' Within this historical universe homoeroticism featured as a disturbed map of weirdness and novelty. The way that someone ' violated ' the norms of sexuality colored the ways that someone would ' violate ' the dictatorship of time. Under these terms, a queer dictionary of time suffusued a vortex of politics, literature and science.
                                           

                                         
When Lansen finished her speech I raised my hand to speak . I did not just want to ask a question . The spontaneous impulse was to turn that moment into a sort of introduction – an improvisitional prologue - and why not -- a manifesto of transexual history

This is more or less what I said:

''Isn't very interesting that the equation between homosexuality and the 'new' is reversed today? Quite often modern figures of the gay movemen treat the past as a force of legitimization, experimentation and ecstasy. There is currenty an exhibition in London aboutr transexual poet , activist and photographer who in the 80s became well-known for publishing a queer fanzine in Athens. She is called Paola Revenioti. Very often when she talks about the past she describes herself as lucky. ''We might not have had queer studies departments but we had mythology - '' Jupiter and Ganymede , Apollo and Kyparisso ''. She admitted that she used these elements -- with audacity and grace -- as material of fictionalization, justification and visibility. (It is no coincidence that a transgexual is usually called 'goddess ')

This very appropriation of past reveals how many things we can do with the concept of 'Sexuality of History' or if you prefer with the "Transexuality of Historical Time' ?

And I will explain immediately what I mean by that.

First. The testimony of Paola shows tellingly how the experience of ' abnormality ' is in itself an opening towards history – that goes beyond the confines of academia. History does not only constitute a field of pleasures (see how
 memory  becomes a ritual of  fun in Queer Archive). It is something much more fundamental than parties, exhibitions and galas – it relates to this simple teenage question : Where there any people like me before me ?  The enigmas of time is first and foremost an ontological issue - an existential necessity - a way of nailing your abnormality against the ' normality ' of the present. In this sense, history is queer abonrmal and transgressive – history is a tranny.

Second. History is a libinal investment. We usually refer to art and literature as forms of sexual displacement. Why not historical writing? If a transexual can happily appropriate the mythologies of ancient (and personal) past in order to transform herself into a street-wise spectacle, why not historians? Here comes a genre of revelation that stimulates the senses - a kind of magical knowledge that allows you to reinvent yourself as an erotic attraction. History would be sensual or would not be at all.

And therefore - third - now it's time to write histories (and stories) that treat the engagement with the past as a magical trick - to look for these conjuring narrations that can transfrom our personal archive intro a frantic game of reflections. After all, this is how Queer Archive became a sucess. Here comes a heartbreaking collection of archival material which is organized as a celebratory interplay of memories and presentness. Let us construct more archives of this kind -- archives that combine
things that are not meant to be combined. Let's us engage in transsexual montage of time. Let us write books that mingle science fiction and homoerotic punk of the 1980s . Let us do this, not in order to pinpoint ''structural similarities and discontinuities '' - but mainly, in order to make something joyful, interesting and above all .. sexy ! We are not writing history of sexuality simply to challenge established rules of truth – we do a sexuality history mainly because we want to create new forms of truth - new possibilities of existence - and new ways of being in time. ''

The room sighed indulgently, a lecturer applauded and Lanser replied with amenity '' Do it! Take the 'sexuality of history' and do whatever you like with it '' The intervention worked! I left the room in a uplifiting mood and ran to get a bottle of wine to celebrate the upcoming weekend in London. Alas, at the cashier of the supermarket I realized that my bank account was empty - 0 pounds.  When walking back home, however, it was of a wave of euphoria – and not shame – that hit me : firstly, because picking up some change from my pockets, I managed to gather money for two beer, and secondly because, I figured out one more manifesto.

So the bottom line is: The new erotic oppression -- the new stigma - the new war against subjectivity is poverty. Paola's passionate relationship with history is not solely defined by the photographic memories of boys. The sexuality of the present is inextricable from the humiliation that is brought about by poverty – the horror of social abandonment - the sense of vertigo that permeates a dead sexual market, an empty wallet and a ravaged city. Paola (as any other transexual) lives in the edges of survival. The mix of shame and elation that hits you at the supermarket (or on the sidewalk or on facebook-timeline) sets in motion new modes of historical self-consciousness – new technologies of pleasure (in the face fear) – news way of subverting the hedonism of time – and finally, new ways of transexualizing history. A 'Party in the transxueal Archive' signals the ability to overcome (and transcend) shame. It is the art of being courageous, honest and resourceful when you confront the vulgarity of historical time – or esle: it heralds the ability to 'make love' with history –to eroticize  misery – to fight against defeat.

                                                               

And just like that, walking in my neighborhood I felt like I was posturing for a transexual photographer– alongside prostitutes and dealers-- unemployed women and idle men -- asylym seekers and homeless drunks – blacks and whites -- egyptians and chinese – gay and straight.  I felt that we do not simply reside in the same geographical area: we also live and dance in the same transexual ' archive' 

even though some of us consider this cohabitation as temporary – hmm, let me laugh....

9.12.13

time

I know we have no future to share
– but what really pisses me off –  is the 'past' that we never shared.
…there must an alternative time 
-- a time outside our time.
A time that stubs the present with a super-timeless presence.  
Let’s go -yeah let’s do that – let’s be that – lets present ourselves beyond our present.

This is the time – our time 
– outside time.




4.12.13

Η Φτώχια του Κωστόπουλου και η Πρωτοπορία της Λούγκρας



Σύγκρινε τα φωτογραφικά στιγμιότυπα από την σύλληψη του Κωστόπουλου και του Παπαγεωργόπουλου. Με την πρώτη ματιά μοιάζουν σαν δυο διαμετρικά αντίθετες πόζες συντριβής.  


 



Η πόζα του Παπαγεωργόπουλου είχε κάτι από την αισθητική μια νύχτας στο Γκάζι:                                Το να φοράς παλτό πάνω από τα χέρια σου, όταν ο όλος ο κόσμος ξέρει ότι φοράς χειροπέδες,  θυμίζει κάτι από τα παιδιά που πάνε στο sodade στο γκάζι και κάνουν ότι είναι περαστικά.

Κοιτάν το ταβάνι, δεν μιλάνε σε κανέναν και συμπεριφέρονται σαν ''να μη ανήκουν εκεί''.
Περνούν όλη τη νύχτα ποζάροντας σαν τον Παπακαλιάτη σε ταινία καταστροφής.

Να γιατί αυτός ο βασιλιάς έμοιαζε ανυπερθέτως γυμνός.
Γιατί νόμιζε ότι το αντίθετο της γύμνιας του είναι ένα ρούχο.

Και να γιατί η πόζα του μου ενέπνευσε κάποια δυσφορία ακόμη και τη ιερή στιγμή της πτώσης του.

Διότι ακόμη και ηττημένος –  προκαλούσε κάποια βλάβη. Σου έδινε την εντύπωση ότι το ηθικό του πρότυπο απλωνόταν μέσα στο κοινό του σαν διανοητικός ιός και έτρεφε τα τέρατα του μέλλοντος.

Ακόμη και αν δεν ήταν ένοχος για το έγκλημα που καταδικάστηκε, ήταν οπωσδήποτε ένοχος για ένα έγκλημα αναχρονισμού.

Όπως ακριβώς και πολλοί gay της γενιάς  μου -- απευθύνεται στο παρόν – μιλώντας τη γλώσσα που καταλαβαίνει η γιαγιά μου. Επειδή αγαπώ τη γιαγιά μου σε ένα βαθμό συγκινούμαι από το χρονικό βραχυκύκλωμα αυτο-προβολής. Ταυτόχρονα όμως εξακολουθώ να ασφυκτιώ από την ασφυξία της πασαρέλας του – και κυρίως την ανάδειξη αυτού του ύφους σε γλώσσα κυριαρχίας . Είναι  η σκοταδιστική μεγαλοπρέπεια του νοικοκύρη – η καταγέλαστη αντίληψη της αξιοπρέπειας ως απόκρυψης – ''δεν λέμε ψέμματα, αλλά ούτε και την αλήθεια – απλώς δεν μιλάμε για ορισμένα πράγματα''.

Στην περίπτωση του Κωστόπουλου είχαμε την αντίστροφη τακτική – μια έκρηξη αυτο-αποκάλυψης:  ο τραγικός αντι-ήρωας παρουσιάστηκε μόνος του στο τμήμα, πόζαρε άνετος και χαμογελαστός, μίλησε για την ιστορία του στις κάμερες – μετουσίωσε την κατάσταση του σε θέαμα ομολογίας.
Θα σας τα πω όλα, θα σας τα δείξω, θα σας τα εξηγήσω όλα – θα μοιραστώ την καταστροφή μου μαζί σας.

Θα κάνω αυτό που έμαθα να κάνω καλά – μια πορνογραφική ανατομία της σημασία  της μαγκιάς (απλώς τώρα μέσα στα συντρίμμια – νέο genre)

Και κάπως έτσι η απογύμνωση γίνεται νέο ρούχο:

Αυτό που φοράω δεν είναι χειροπέδες – είναι άλλο ύφος εξιστόρησης: η ιστορία παραμένει η ίδια – είναι η δική σου ιστορία (χρεοκοπημένε) θεατή – είμαι σαν και σένα.

Αυτή η ρητορική τρίπλα σκέπασε το ξεγυμνώμα της πόζας  του – όπως ακριβώς το κοστούμι πάνω  τις χειροπέδες του  Παγεωργόπουλου.


Είναι αρκετά δύσκολο να πεισθώ – ότι η πόζα χρεωκοπίας του Κωστόπουλου – έχει πολλά κοινά με τις ναυαγισμένες ιστορίες που παρατηρώ και βιώνω καθημερινά – από την Αθήνα και το Λονδίνο μέχρι το Μάνσεστερ και τη Λισαβόνα..

Εφάπτεται μόνο σε ένα σημείο – αυτό της θεαματικής ομολογίας – της ηθελημένης απογύμνωσης – της αδιαντροπιάς μέσα στην ήττα.

 Είναι αλήθεια -- πολλοί νέοι άνθρωποι –  ή μάλλον άνθρωποι που προσπαθούν να γίνουν ''νέοι''-- μοιράζονται την ίδια στάση – ένα παρόμοιο ύφος επιδεικτικής συντριβής -- αντιλαμβάνονται την πτώση ως σκηνικό αυτο-αποθέωσης.

Με μια βασική διαφορά όμως --  το κάνουν από τα χαμηλά – μέσα από τις αναθυμιάσεις της ανέλπιστης ένδειας. Δεν είναι μια χειρονομία αυτο-συγκράτησης από τα ψηλά στα χαμηλά – αλλά μια πιρουέτα – ένα στιγμιαίο άλμα -- από τα χαμηλά στα χαμηλά.

Είναι δηλαδή μια τακτική αντι-περασπισμού εντελώς άλλης κλίμακας:

Δες τον παρακάτω νεαρό – τον συνάντησα σε ένα δωμάτιο στο Λονδίνο – ένα σαββατοκύριακο πανικού – περπατούσε και μιλούσε σαν δαιμονισμένο εξώφυλλο του Νίτρο μιας  μετεπαναστικής εποχής.








Του είπα ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

Mου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

Μετά του είπα --φόρα αυτό το μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--
'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]
Μετά μας έδωσε να πιούμε Φιλανδέζικη σαμπάνια.

Προσποιηθήκαμε για λίγο ότι τον προσέλαβα σε μια άλλη ζωή –  ήταν μια παροδική εμπειρία ανύψωσης..

Σκέφτηκα ότι  αυτές οι ναρκισστικές οντότητες – τα πρόσχαρα ξόανα της εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

Από αυτήν την άποψη είναι οπωσδήποτε πιο πειστικοί από τον Κωστόπουλο.  Φτύνουν στην κάμερα έναν  αγέρωχο παροξυσμό υπερήφανιας  – είναι οι αναδύομενοι ηγέτες της τραγικής ματαιότητας -- στρουμφάκια on acid – νέοι μελλοθάνατοι. 

Όταν συγκρίνω τη δική τους πτώση με την πτώση του Κωστόπουλου αισθάνομαι ότι η δική μας (αόρατη) γενιά υπήρξε τυχερή. Όχι μόνο επειδή είδε τους ''κακούς να πέφτουν'' –  αλλά επειδή τους είδαν να πέφτουν χωρίς στιλ.

Κάποτε μια ηρωίδα της Σάρα Κέιν δήλωσε ότι κινδυνεύει να δολοφονηθεί  από την ευτυχία των πρωινών εκπομπών. Έχω βάσιμες υποψίες ότι αν έβλεπε  την άτσαλη ομολογία στην πρωινή εκπομπή του Κωστόπουλου ίσως και να τη γλίτωνε:

Η πρωινή perfomance της ευτυχίας έσπασε – η πραγματικότητα ράγισε – και η κατάθλιψη, ο φόβος και η περισυλλογή χύθηκαν στα τηλεοπτικά στούντιο...  σαν μπαγιάτικα γιαούρτια.


Δύο ενθαρρυντικά γεγονότα προκύπτουν από αυτό το σκηνικό

1) (επιτέλους) η γενιά μας καλείται να παίξει στην δική της έδρα  –  την ήττα.  

 2) παράλληλα βλέπει ένα κάφρο να πέφτει (ή να προσποιείται ότι πέφτει) άγαρμπα και άτεχνα --  η αταλαντοσύνη της πτώσης του είναι σχεδόν εξαγνιστική. Τώρα που το αυτο-ρεζίλεμα έγινε το νέο γκλαμ – ο βασιλιάς δείχνει παντελώς ανίκανος να προσποιηθεί τον γυμνό...

εμείς όμως μπορούμε
– και είναι ίσως το μόνο πράγμα που μάθαμε να κάνουμε.  


1.12.13

Ονειροθετικοί Εραστές


Στο Stoke Newington στη Church street κάποτε σύχναζαν μόνο λούμπεν τύποι, μικρο-κακοποιοί και λεσβίες. Τώρα συναντάς συνταξιούχους χίπις: χρωματιστούς γιάπις, μποέμ και ψυχιάτρους με περιβαλλοντικές ανησυχίες. Βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους, ψωνίζουν οργανικά προϊόντα και πίνουν μαργαρίτες..Η ζωή τους μοιάζει με τη ατζέντα ενός λογιστή. Είναι πανάκριβη και άχαρη, αλλά στο εξώφυλλο έχει ένα χαρωπό αγγούρι.

Στον ίδιο δρόμο υπάρχει ένα νεκροταφείο του19ουαιώνα.

Κάπου ανάμεσα στους γλυπτούς βικτοριανούς τάφους, την πυκνή βλάστηση και τις πεταλούδες ο David L. γνωρίστηκε ένα βραδάκι με το James C. 'Ηπιαν μερικά μπαφάκια, συζήτησαν για τα τατουάζ, τις εμπειρίες της φυλακής και στο τέλος πηδήχτηκαν στους θάμνους -- in the doggy style -- αδιαφορώντας για το ψιλόβροχο, την οικονομική ύφεση και τη λάσπη.




Μου διηγείται το γαμήσι στο νεκροταφείο καθώς περπατάμε από το πάρκο προς το σπίτι του. Κατηφορίζουμε τη Stoke Newington High Street. Προσπερνούμε ένα αστυνομικό τμήμα, μια παμπ για λεσβίες και ένα θεόρατο τζαμί.

  
[τζαμί: φαλλικό σύμβολο ή γυναικείο βυζί?)

Μέχρι το σπίτι του και μέχρι το πρωί της επόμενης όλο του το σώμα κινείται όπως μια μηχανή που καταβροχθίζει σκουπίδια και παράγει εικόνες.. Ένας αυτοσχεδιασμός στην όχθη του τίποτα. Κουβεντιάζει με μια γάτα, δίνει λεφτά σε ένα άστεγο, τσιμπάει τον κώλο ενός πορτιέρη. (Ο πορτιέρης, που είναι φτυστός στο Ζουγκλάκο, μας σκάει ένα χαμόγελο). Where did you study again? Λέει ο David.
Birkbeck college.
Bareback? Ωραίο κολέγιο! [Bareback =σεξ χωρίς προφυλακτικό] ...Νεκροταφείο - Σεξ - Σεξ χωρίς προφυλακτικό: το Λονδίνο είναι η πόρνο-πρωτεύουσα του Γότθου...

                                                   

Καθόμαστε στο καναπέ του σπιτιού του, ανοίγει την τηλεόραση, ανάβει ένα μαροκινό γάρο και βάζει πάλι μπρος τον κινητήρα. Δε θέλει να δουλέψει ποτέ ξανά..Zει το μισό χρόνο στην Ινδία…Eκεί που το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι φτηνά, το κλίμα ευχάριστο και ο κόσμος πιο ευδιάθετος... Την τελευταία φορά όμως λέει μπλέχτηκε σε ένα για καβγά και η τοπική μαφία τον έψαχνε για να τον πλακώσει στις μάπες. Tαξίδεψε πάνω κάτω την χώρα, έκανε μπάνιο σε παγωμένα νερά, χόρεψε σε rave πάρτι πάνω στα βουνά.

Ένας παντρεμένος επιχειρηματίας από το Λίβερπουλ έγινε ο fuck buddy του καλοκαιριού.  Η γυναίκα του κατασύμπαθησε το David. Σκέφτονταν να πάνε όλοι μαζί στην Καμπότζη. Ανακάλυψαν ένα τουριστικό πρακτορείο που με λίγα λεφτά σου προσφέρει ένα μπαζούκας για να ανατινάξεις αγελάδες. Μετά οι ντόπιοι μαζευουν τα υπολείμματα του κρέατος (για φαγητό). Το πρακτορείο καταγράφει τα πάντα σε μια βιντεοκασέτα και στη δίνει δώρο.. (θέλω να πω κάτι.. να βρίσω μάλλον..αλλά δε λέω τίποτα... κυρίως θέλω να ακούσω κι άλλα – νιώθω ότι είμαι ένα καθίκι).
   

Δεν κατάφερε ποτέ να πάει στην Καμπότζη... δεν του ανανέωσαν το διαβατήριο. Την έκανε αλλιώς. Στο ξενοδοχείο συνάντησε την Αλάνις Μόρισει. Του μάθε πως να καπνίζει όπιο από ένα μεγάλο σκεύος που έμοιαζε με φουγάρο... Επίσης δοκίμασε Calvin Klein. Όχι το μόδιστρο, αλλά το συνδυασμό κόκας (c) και κεταμίνης (κ). Πολλές γραμμές τοποθετημένες πάνω σε τραπέζι κατά προτίμηση τρένου για να δονείται. 'Όποιος κάνει πιο γρήγορα τη γραμμή κερδίζει το ecstasy στην ακρη της γραμμής. Αγαπήμενο παιχνίδι των τραβεστί στη διαδρομή Λονδίνου-Brighton pride (αλλά παίζεται και αλλού). Η αγάπη του David για τη χημεία άλλαξε τη ρουτίνα μιας γλυκύτατης δεκαεξάχρονης πόρνης. Τη σύστησε σε ένα φίλο του dealer και έτσι η κοπελίτσα απέκτησε full time δουλειά. Κάθε μέρα ξυπνάει το πρωί, φοράει το ταγιέρ της, ταξιδεύει σε παραθεριστικά θέρετρα και πουλαέι MDMA στους τουρίστες..

Δε βρήκα να πω τίποτα για όλα αυτά.. έκανα μια κίνηση να σηκωθώ..να πω είμαι κουρασμένος και ήρθε η ώρα να φύγω... αλλά δε μπορώ. Δεν είμαι παράλυτος ή μεθυσμένος ή μαστουρωμένος ή δεμένος πισθάγκωνα..όμως  δεν κουνιέμαι...
                                               
                                                         

Λίγη ώρα συναναστροφής με το David και το σώμα σου παραλύει από τη θαλπωρή.  Δεν είναι αγάπη ή τρυφερότητα ή ειλικρίνεια...είναι μια φωλιά από εικόνες: η αφήγηση του David ζεσταίνει τις αρθρώσεις του μυαλού σου. Μια κάψουλα απόδρασης από δέρμα, κόκαλα και πρόζα.
 Nα λοιπόν πως μοιάζουν οι ραψωδοί αυτού του αιώνα...  
Μια τσουλήθρα  από ολόγραμματα. Με φιλάνε στο στόμα. Αναβοσβήνουν σαν τουριστικά πόστερ...έλα να παραθερίσεις για λίγο σε αυτή μου την ανάμνηση… έλα στην άλλη τώρα...

Το πρόσωπο του David θολώνει σαν οθόνη κινηματογράφου. Βλέπω πάνω στο δέρμα του, το πρόσωπο του Harry Fabian από το Night and the City.Την ταινία που σκηνοθέτησε Jules Dassin στο Λονδίνο το 1950... Ο Fabian, όπως, και ο David έχτιζε με επιδεξιότητα καταφύγια φαντασίας πάνω στη λάσπη της πόλης. Στερέωνε το θρόνο του πάνω στα σε διανοητικά δολώματα...λίγο πριν ο θρόνος του πέσει και τσακιστεί στα νερά του Τάμεση, μια κοπέλα τον αποκάλεσε 'the artist without art' [όπως μπόγκλερ χωρίς βιβλίο].. Η τέχνη του είναι υπαρκτή αλλά αόρατη. Δεν είναι ένα αντικείμενο.
Είναι μια κατάσταση, ένα κεντημα εντυπώσεων. 

Πρωτο-συνάντησα το David στο Soho. Σε ένα μπαρ που δεν έμοιαζε με παμπ. Mεταλλικές σκευές παντού: ένα μικρό διαστημόπλοιο στην πρωτεύουσα της κακουγοστιάς. Πήγαμε σπίτι του. Ινδικά κεριά παντού. Ξαπλωμένος  πάνω στον καναπέ... Είναι σειρά μου να πω ιστορίες. Ξαπλώνουμε στον καναπέ – μου λέει – πες μου και συ μια ιστορία – πες μου για τη Μύκονο...

ξεκινώ:


Ενα μήνα πριν ξεφύγω από την Ελλάδα γνώρισα ένα ιταλό, travel agent.  'Ηταν το τελευταίο καλοκαίρι.. Πριν ξεφύγω από το Μενίδι, τις πολυκατοικίες, πριν ξεφύγω από την τηλεόραση και τις αδερφές του Sodade που πιστεύουν στη Βίβλο. Τότε λοιπόν γνώρισα ένα Ιταλό που νόμιζε ότι ήμουν αθώος. Μετά πήγαμε στο ξενοδοχείο του. Και μου έδωσε ένα έκτσασι. Και είδα το πίνακα ζωφραφικής να παίρνει φωτιά. Πάνω στο τοίχο. Έτρωγα το σώμα σου σαν να ήταν χάμπουργκερ από φλόγες. Και του είπα: έχεις ένα ηφαίστειο μέσα σου. Μη φοβάσαι τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι. Μέσα σου περιμένει μια φωτιά.

Tου είπα 'Μακάρι να μπορούσα να σε γαμήσω χωρίς προφυλακτικό.'

Iταλός: '...Μη το κανεις ποτέ αυτό... Με κανένα. . Μέσα μου περιμένει μια φωτιά --όπως το είπες!-είμαι οροθετικός.
Πως το κατάλαβες;
Μαγεία;'

Σαλόνι στο Stoke Newighton:

(εγώ) 'και τον ερωτεύτηκα τον Ιταλό αλλά φοβήθηκα.. εσύ τι θα έκανες; θέλω να τον πάρω τηλέφωνο αλλά... φοβάμαι'

και ο David είπε κοιτάζοντας την τηλεόραση: 'Ήταν ειλικρινής. ΄Ήταν ένα καλός και ειλικρινής άνθρωπος'.

Για μέρες ολόκληρες ο David χάθηκε. Με πήρε τηλέφωνο μια μέρα το πρωί μετά από μήνες τα χαράματα: έλα να με αγκαλιάσεις. ΄Ηταν χάι.
'Hθελε να πάω στις έξι τα χαράματα στην άλλη άκρη της πόλης. 

Τον πήρα τηλέφωνο την άλλη μέρα και δεν απαντούσε.
Δεν απαντούσε σε καμία κλήση.
Τσατίστηκα: του έστειλα μήνυμα. 'Είσαι περήφανος γι αυτό που έκανες;' έγραψα. 
Ήμουν οργισμένος: αυτός θα με ξυπνάει τα χαράματα, θα κάνει το κέφι του...θα με θυμάται όποτε θέλει.. Μπορεί να μη με πάρει ποτέ ξανά τηλέφωνο. Γουρούνι.
Πήγα στο σπίτι του, χτύπησα το κουδούνι...Κατέβηκε.
Πήγαμε για ποτό στην παμπ δίπλα στην Church street, σε μέρος που δεν πατούν οι συνταξιούχοι χίπις.

'Γιατί μου φέρεσαι έτσι;' του είπα.... 

'Δε σου έχω πει όλη την αλήθεια' μου λέει....

Με πήρε υπνάκος και ξανα-ξυπνάω ακούγοντας πάλι το David να μιλάει...Τι ωραίο νανούρισμα...Έχει κάνει σεξ με ένα γνωστό ποδοφαιριστή και τη γυναίκα του.. Αρχίζω πάλι να κοιμάμαι... Γνώρισε τον πρώτο του εραστή στο χωριό που μεγάλωσε στα βάθη της Ιρλανδίας όταν δούλευε στο χασάπικο του μπαμπά του. Ήταν ένας Ιταλός ξενοδόχος, με επαφές στη μαφία, είχε όση κόκα ήθελε και έτσι κάθε πρωί έκανε μια παχιά γραμμή μέχρι που του πεσε η μύτη...Αυτός ο καναπές είναι πολύ μαλακός....Μια μέρα τον πήρε τηλέφωνο και έκλαιγε..τον προσκάλεσε σπίτι του, έκλαιγε με λυγμούς και του ανακοίνωσε ότι είναι οροθετικόςΜάλλον επειδή έκανε απροστάτευτο σεξ στο Σαν Φρανσίσκο..Ανοίγω τα μάτια μου και τα ξανακλείνω.. Ο David έμαθε ότι είναι οροθετικός στα 23 του.. αρνήθηκε να κάνει χημειοθεραπείες, φοβόταν τις χημειοθεραπείες. Ο πρώτος του γκόμενος, ο ξενοδόχος, πέθανε μέσα σε μερικούς μήνες. Τότε δεν ξέραν τι ακριβώς είναι αυτή η ασθένεια. Όταν η μαμά του David έμαθε τι έγινε, τον πήρε από το χέρι και πήγαν στο σπίτι του γκόμενου του. Όταν τους άνοιξε την πόρτα, η μαμά του David άρχισε να χτυπάει το ξενοδόχο με μια ομπρέλα και να του λέει ‘σκότωσες το παιδί μου, σκότωσες το παιδί μου’.... ο ξενοδόχος έκλαιγε. 

Με ξαναπαίρνει ο ο ύπνος και βλέπω ότι είμαι μαθητευόμενος φακίρης, συνομιλώ με έναν φίδι αλλά είμαι λίγο αμήχανος, κοιτάζω αλλού. Όταν κοιτάζω πίσω, το φίδι έχει συμπιεστεί στο πάτωμα, είναι ένα διακοσμητικό μοτίβο στο χαλί.

Έφυγα από το σπίτι του David το πρωί. Είχε παραδόξως πολύ ήλιο..περπάτησα στη Church street, κοίταξα βιβλία, δίσκους και ταινίες. Πήρα ένα καφέ. Τι ωραία Κυριακή... ξάπλωσα στο χορτάρι...και σκέφτηκα ότι τελικά είναι ωραίο το καλοκαίρι σε αυτήν την πόλη, μπορώ να κάνω τόσα πράγματα... Μπορώ να περπατάω μέσα στα μάτια των αλλων, να ξαπλώνω στις σκέψεις τους και να κάνω έρωτα με τους συνειρμούς τους...Η ζωή είναι ωραία.... Ομως αν δε μου δώσει τώρα κάποιος ένα αεροπορικό εισητήριο για την Ινδία, θα πυροβολήσω ένα χίπι στο κεφάλι.

                                                [κανόνι: φαλλικό σύμβολο ή προφυλακτικό της φωτιάς;]