31.5.13

μη με στραγγαλίζεις



                                               

δηλαδή αν δεν δίδασκε το Κεμάλ
αλλά τουρκική ποίηση, τα μοδέρνα γκραφίτι που γραφονται στα αποχωρήτηρια της Ινσταμπουλ, τα  χαϊκού ηλεκτρονικών τοίχων--

Αν δίδασκε το ημερολόγιο άστεγου περιπατητή  --  ένα road film στα βάθη της Τουρκίας --

Αν δίδασκε το παραμιλητό μιας κοπέλας με πλεξούδες και μαντίλα -- που ζει στο Ικόνιο -- το πρωί αρμέγει αγελάδες --  το βράδυ -- απελευθερώνει διαδικτυακά έναν ερμαφρόδιτο τσίφτη -- και επικοινωνεί με μπιτ ηδονιστες
-- καρφώνει στην οθόνη ένα μανιφέστο αγάπης για τις πούτσες, το διεθνισμό και το Τζακ Κέρουακ ---

αν δίδασκε καθαρή τουρκική ποίηση -- αβράβευτη, ανέκδοτη, α-λεκτη

τότε τι;

όλοι εσείς -- θαυμαστές  του Χατζιδάκη, ταγαροειδείς μούμιες, ακαδημίες αθηνών --
καθοδηγητές,  φασιστάκια και ναζήδες --

μας στραγγαλίζετε...

30.5.13

πάρτι μασκέ

Εδώ που ο Μάης είναι δίδυμο αδερφάκι του Σεπτέμβρη -- εφευρέθηκε η τέκνο --
 δηλαδή η μουσική της επανάληψης. Αντί να αλλάζει ο ήχος – αλλάζεις εσύ. 

Κάπως έτσι φτιάχτηκαν και τα μαθηματικά -- το 2 είναι η επανάληψη του 1 – κάθε αριθμός επαναλαμβάνει την ίδια ουσία. 

Η διαφορά προκύπτει μέσα από τον πολλαπλασιασμό του ίδιου.

Επομένως επανάληψη είναι η μητέρα του ρυθμού – ρυθμός είναι ο ''χρόνος'' που σου δίνεται να αναλογισθείς το ίδιο πολλές φορές .

Eπανάληψη = λήψη της ίδιας συχνότητας.

Είναι κάτι σαν απόκριες μέσα στο χρόνο – κάθε λεπτό φοράει άλλο κοστούμι – ομοειδείς οντότητες που αγκαλιάζουν ονόματα, μήνες και αριθμούς.

1 2 3 4

Μάης Ιούνης, Ιούλιος, Αύγουστος, 

Θάνος, David, Ryan, Joshua


γαμάτο δεν είναι;


27.5.13

η έρημος του ποιητικού

Ποιητικότητα είναι ένα σεντόνι από στερεογράμματα -- μια στερεογραμματική όραη -- τρισδιάστατα σχήματα καμουφλαρισμένα πίσω από εμπριμέ ταπετσαρίες -- παίρνουν σχήμα κάτω από οπτικές μανούβρες -- ζούν στο ενδιάμεσο χώρο -- του αναγνώστη και της εικαστικής ''δυνότητας'' του χαρτιού.

Είναι επίσης μηχανές σερετονίνης:   όπως ακριβώς ο ήλιος και οι αλχημικές/αλλο-χημικές ουσίες -- έτσι και η ποιητικότητα στήνει ενέδρες συγκινισιακής έκρηξης -- αποκαλύπτωντας το ''άλλο'' στην καρδιά του ''ίδιου''.

This is what we call:  οικονομια της έκστασης!
Ανατροπή της φτώχιας είναι ο επανακαθορισμός της ''αξίας''  ενός χαρτιού -- δηλαδή μιας επιφάνειας -- ενός σημείου -- μιας φωτογραφίας.
Επομένως πλούτος είναι το διαρκές φλερτ με τη φθήνια -- η διπλωματία του νοήματος της φτώχιας.
Πάρε το παρακάτω ''καβαφικό ποίημα'' -- πόσο εύκολα χορεύει στη μουσική της φθήνιας -- δηλαδή της ''ηθικής'' --

Κωνσταντίνος Καβάφης
Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
[1913]

Στη ουσία γράφτηκε σαν χορός της κοιλιάς. Λέει μην ''εξευτελίζεσαι'' και οι πολλοί' -- οι φιλόλογοι, οι ακαδημίες αθηνών,  οι διαφωτιστές κομμάτων -- το διαβάζουν σαν μανιφέστο ''ευπρέπειας''.

Όμως είναι ένα στερεογραμματικός κώδικας -- γράφτηκε για να διαβαστεί κάτω από το εκτυφλωτικό φως της παρεκτροπης --εξευτελισμός είναι -- η ''συνάφεια του κόσμου''.  Η ηθική της ευπρεπειας είναι η ''έκθεση  στις σχεσεις και τις συναναστροφές'' -- οι πολλοί προϋποθέτουν την ''ηθική'' ως πόζα.

Επομένως εξευτελισμός είναι να παραχωρείς στους άλλους τη γλώσσα της αυτο-έκθεσης--ξεφτίλα είναι η υπαγόρευση του εικαστικού περιεχομένου της ξεφτίλας, δηλαδή η υποταγή στον ετεροκαθορισμό της ευπρέπειας

ξεφτίλα είναι υποταγἠ στη ευπρέπεια των πολλών-- στις συμβάσεις του κύρους -- στη παγίωση της ''εικόνας'' της αξίας --όλα αυτά  που επιφέρει η συναναστροφή με το πλήθος.

Και κοίτα τι έγινε τελικά!
 ΄Ένα  ποίημα που γράφτηκε για να σαμποτάρει την ίδια την έννοια της ευπρέπειας -- μετουσιώθηκε σε μετωνυμία της ευπρεπειας -- και τιμήθηκε σαν ένα είδωλο της ηθικής του γράφειν -- οικονομία στην έκφραση, συμπύκνωση, κόψιμο της φανφάρας, αριστοκρατική ειρωνία....
   
Ο αντίπαλος το πήρε υπό την προστασία του -- και το έκαψε μέσα στην ασφυξία του μονοσήμαντου κανόνα, επιβάλλοντας μια στεγνότητα, μια ξηρότα στην επιφάνει της γης.
  Να η υποσάχαρια έρημος της ποιητικότητας
Για να διασωθεί στερεογραμματικά το ποίημα πρέπει να (επανα) τοποθετηθεί κάτω από το ήλιο της παρεκτροπής!

Είναι σαν να περπατάς στην έρημο του πραγματικού -- και να συναντάς ξαφνικά ένα χαρέμι από τεθλασμένα νοήματα, αγριωπές τσιφτελούδες και σαουδάραβες  ηδονοπαραγωγούς.


25.5.13

αγγελωδἰα

an angel came and hugged me -- από αύριο όλοι εμείς στην εντατική -- θα κάνουμε ένα συνέδριο -- έκτακτο -- στο πεζοδρόμιο -- με θέμα '' το φύλο των αγγέλων'' -- για κάθε ανακοίνωση οι περαστικοί θα παρακαλούνται να μας πετάξουν ό,τι φιλοτιμούνται.

το παρακάτω βίντεο κινηματογραφήθηκε από σπαράγματα μιας τηλε-μεταφοράς στην ταινία '' ο εφιάλτης στο δρόμο με τι λεύκες''.

ένα γκρουπ θεραπείας λεηλατημένων και χρεωκοπημένων ανθρώπων πετιούνται σε μια ψηφιακή κλινική. Όταν βράδυ ένα μέλος του γκρουπ ξαπλώνει για να δει τηλεόραση ένας άγγελος -- που οι φίλοι του τον φωνάζουν Φρεντυ -- πετάγεται από το πουθενά, αρπάζει το κεφάλι του τηλεθεατή και του βουτάει απαλά μες στην οθόνη.

Αρχίζει να του πλέκει ένα φωτοστέφανο ραδιο-ακτινοβολίας από σπασμένες τηλε--αναμνήσεις, όταν ξαφνικά...

[--δες τη συνέχεια της υπόθεσης στο βίντεο]


από την Κολεκτίβα των Τρολ της Τηλοψίας.






Parody on Power

Όταν έχεις φιλο-ναζί ουρακοτάγκους -- που ζέχνουν κοπριά και καφρίλα -- να υποδύονται ''την κυβέρνηση'' δεν σου πάει κέφι να κάνεις πλάκα με την αριστερά -- αλλά τι να κάνουμε -- δεν αντέχω -- θα το πω -- αφού εγώ είμαι του ψηφιακού πεζοδρομίου -- και αρά μπορώ να εκφράζομαι πιο ελεύθερα. {ειδικά όταν σκέφτομαι τα ταλαντούχα παιδιά που υπάρχουν εντός εκτός και επί ταυτά της αριστεράς).

Αν έχει πει όντως ένα κακόγουστο ανέκδοτο η αριστερά -- τώρα τελευταία -- αυτό είναι η ανακύρηξη ενός ατάλαντου ομιλητή σε ''χαρισματικό'' ηγέτη. Ένας άνθρωπος με μηδαμινή πρόσβαση στον πληροφοριακό και πολιτισμικό πλούτο του παρόντος ανακύρηχθηκε ξαφνικά σε άρχοντα της πρωτοπορίας. Βέβαια όταν βλέπεις αυτό που έχει απέναντι του -- την άλλη όχθη της εξουσίας, το Σαμαρά!, έναν ακατανόμαστο που πουλάει βιβλία στην τηλεόραση (σαν να πουλάει φέτα) και μια αγέλη από γίδια που στάζουν αίμα και ούρα, -- ε τότε ναι μπορείς να δεις τον Τσίπρα σαν πολιτική πρωτοπορία (όπως θα ήταν πρωτοπορία οποιοσδήποτε πολιτικός του 20ου αιώνα ζούσε στο πολιτικό περιβάλλον μιας μεσαιωνικής αυλής)

Αν συγκρίνεις ομως το Τσίπρα με αλλες φωνές -- εντός ἠ εκτός του χώρου της αριστεράς -- ε τότε -- μοιάζει μάλλον με ένα χαλασμἐνο playmobil -- με παρωδία του ''ρόλου'' του και τη φαντασμαγορίας του. Στα υπόψιν -- ο Ζίζεκ είναι ένας επικοινωνιακά έξυπνος ανθρωπος -- και αυτό τη ζαβότητα του Τσίπρα την αντιλαμβἀνεται (και σίγουρα τη στοχάζεται φιλοσοφικά -- την παραδοξότητα του ''πολιτικού σταρ'')

Τέλως πάντων, μας αρέσει, δεν μας αρέσει όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι δημοφιλείς. Όπως είναι δημοφιλής ένας Κορεάτης που χορεύει τσα τσα σαν τον κώλο της μαϊμούς. Και έτσι ακριβώς πρέπει να βλέπουμε τους πολιτικούς --σαν τα ζαλισμένα χιτ -- μαρκίζες της μαζική δημοκρατίας, δηλαδή αστραφτερά accessories ελαφρότητας και παραζάλης -- που ενίοτε απειλούν τη ζωή μας.

Γι αυτό ίσως τελικά -- ίσως θα έπρεπε να επαναδιατυπώσω τον τίτλο σε στο παρακάτω κείμενο: ούτε η παρωδία πέθανε -- ούτε ζούμε τη μονοκρατορία της κυριολεξίας. Απλά η μία πήρε τη θέση της αλλης, η παρωδία έγινε η νέα κυριολεξία -- αντάλλαξαν ρόλους. Ἐτσι για να μην βαριόμαστε.

23.5.13

free floating page

everytime your receive post with civil penatlies, rejection letters or other existential threats expressed in formal jargon you
a)  cry
b)  do some yoga
c)  have a shower,
d) talk to the mirror
and e)  re-read the first two or three pages from a marvel graphic novel or Gravity Rainbow

discuss option e)
the psychedelic lifestyle of telepathic heroes (who dance around bomb's explosions)  reframes your own dangerous living (your empty bank account, the bureaucracy of horror, the reign of stupidity etc)
all threats posted to you are now pages of an ongoing script-- encoded messages singposting your majestic journey deep into the land of pscychedelic hedonism.

Your pain is a part of the new literary design -- a vocabulary beyond words -- a language made out of explosions

what is the threat of homelessness or unemployment compared to a massive invasion of bi-polar aliens?

 You are the prince of zen!

πουαρώ αγάπη μου

Με συντριβή σκέφτομαι τα θύματα του Πουαρό -- και αν ήταν αθώοι;
Αν ήταν απλά ανίκανοι να αντιπαρατεθούν στη δύναμη του λόγου (που κατονομάζει);

δες την αυτάρκεια των αναλυτών του μαζικού φόνου --  το  ίδιο αίνιγμα -- ας πούμε της οικονομικής καταστροφής -- έχει πολλαπλά σενάρια επίλυσης. Για το ίδιο φόνο -- πολλοί ένοχοι.

Και όπως ακριβώς γίνεται με τις ιστορίες της Αγκάθα Κρίστι -- όταν ο Πουαρώ κάνει τα αποκαλυπτήρια του ενόχου -- οι θύτες γίνονται αυτόματα θύματα
-- αυτοκτονώντας. 


21.5.13

το παράδοξο της καψούρας

αυτό το πράγμα είναι στενόμυαλο πάντως -- να μιλάνε για μεγάλους και ελάσσονες -- ποιητές. 

Μα εδώ και χρόνια μιλάμε για ''παραδείγματα'' -- για κοινότητες ιδεών -- για μηχανισμούς.

Δεν είναι ότι αξιολογούμε εκ των υστέρων τη μουσικότητα της ποίησης με βάση τα πόιντς που παίρνει στον τελικό της ποετικ-βίζιον.


Όμως τώρα πια το ξέρουμε -- καλά -- πρώτα απ'ὀλα μελετώντας την ιστορἰα της επιστήμης -- και το σουξέ ''ορθολογικών παραδειγμάτων''.

 Κάθε απόλαυση είναι στην ουσία εξοικείωση με μια γλώσσα και κάθε γλώσσα είναι εξοικείωση με μια εξουσία.

 Η μουσική που σε συγκινεί έχει χτυπηθεί σαν τηλεγράφημα πάνω στα ανακλαστικά της εξουσίας που σου έμαθε να μιλάς.

Το ''ποιητικό'' είναι μια γλώσσα υπαγόρευσης -- μια μάχη επιβολής -- ένα σιωπηλό μαλλιοτράβηγμα πάνω στη πίστα --
 δεν είναι μια αντικειμενική και σταθερή αξία -- αλλά μια ιδέα που έγινε χημεία.

Μέσα σε αυτό το παράδοξο ζούμε: αληθινή η καψούρα αλλά  αληθινό και το ψέμα της.


                                           

20.5.13

Παπαρια και παπαρούνες


 Κάποτε αποκαλούσαν ό,τι ξέφευγε από το ραντάρ τους ''μετα-μοντέρνο'',
 τώρα το αποκαλούν ''παπαρολογίες'' --

Νομίζω ότι φταίει που δεν αντέχουν το τσιφτετέλι της σκέψης -- δεν μπορούν να σπάσουν λίγο τη μέση τους.

Θέλουν να ακουμπούν πάνω σε συμπαγή ντουβάρια. Νομίζουν ότι το απλό, το απέρριτο,  και το δωρικό δεν είναι ναρκισσιστικό. Μπερδεύουν την λιτότητα με το ''απροσποίητο'', το ''αντρικό'' και ''το ντὀμπρο''

Εμείς όμως δε σκάμε -- θα χτυπάμε το ντέφι μας -- θα κάνουμε πιρουέτες μέχρι να ψοφήσουμε! Αρνούμαι να δω αυτό που μου συμβαίνει σαν μια γαμημένη σκακιέρα -- δε μου πάει το εμπριμέ φορεματάκι.
Αν θέλεις ντύσου εσύ ασπρό-μαυρο πλακάκι.

Εμένα μου πάει καλύτερα το τάβλι -- ταιριάζει με τα χρώματα μου.
Τα μαθηματικά δεν είναι ένα κορσές -- είναι ζάρι -- δηλαδή ταρακούνημα.

[το λέω για να το πιστέψω και γω]
Προτιμώ να πάω από ίλλιγο,
παρά από πνιγμό
(στη μύξα της συλλογικής αυταρέσκειας)


14.5.13

Νίτσε θα σε στρουμφίσω

Ήρθε ένα λίμπεραλ στρουμφάκι -- σπιρτούλης με κόκκινο φωσφοριζέ σκελετό γυαλιών στον  στον ύπνο μου -- και έγραψε με σπρέι πάνω το υπόλειμμα ενός χθεσινού ονείρου τα εξής:


Σκέφτομαι καμιά φορά,  αν ζούσε σήμερα ο Νίτσε η αριστερά θα τον έκραζε αγρίως όπως κρἀζει σήμερα τους οργανικούς-δανοούμενους του κοινωνικού κανιβαλισμού. Και όμως οι ιδέες του N. επηρέασαν βαθιά τη γενεαλογία της μαρξιστικής σκέψης -- κυρίως την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τη δομή της συνείδησης -- τη fuzzines της ''αντικειμενικής γνώσης''  -- την απατεωνιά των ινστιτούτων ηθικής.

Ίσως χρειαζόμαστε και σήμερα κάτι από τη σκέψη του ''αντιπάλου'', ακόμη και όταν κορυφώνουμε την επίθεση εναντίον του. Από τον ουτοπικό λόγο του ''φιλελευθερισμού''  ας πούμε θα μπορούσαμε να πάρουμε: την έκρηξη υποκειμενικότητας, την δημιουργική από-ενοχοποίηση του ναρκισσισμού, τη διαρκή αναζήτηση νέων μορφών παραγωγικότητας, την απελευθέρωση της επιθυμίας, το σπάσιμο παγίων σχημάτων γύρω από την έννοια ταυτότητας και την αναζήτηση νέων διαγώνιων και απρόβλεπτων μορφών συλλογικότητας...

Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε νόημα αν δεν λύσουμε ένα βασικό πρόβλημα -- την απροϋπόθετη παροχή υλικών όρων επιβίωσης (στέγη, φαγητό, ρουχισμό και υγεία)  για ολες και όλους εδώ και τώρα. 'Εχω βαρεθεί να φοβάμαι για το νοίκι -- και να αλλάζω σπίτια--μανιτάρια σαν τα πουκάμισα -- δεν το αξίζω.  

Αγαπητοί Δρακουμέλ και Μπαρμπαστρουμφ θα ήθελα να σας πω, 
 αν θέλετε να συμβάλλω στην παραγωγική αναδιάρθρωση του στρουμφοχωριού και να εναρμονίσω το πολωτικό κλίμα στο δάσος.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣEΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ.


13.5.13

Γιατί κράζουμε τις ντίβες;


Πάντως απ΄όλους τους κοινούς τόπους των τελευταίων ημερών -- αυτό που με ενόχλησε πιο πολύ είναι ότι κράζουμε τους ''ποιητές'' επειδή ζουν στον κόσμο τους και είναι α-πολιτικοί.


Εγώ νομίζω ότι τους κράζουμε για το άκρως αντίθετο λόγο. Κράξαμε επιφανείς ποιητές λόγω την πολιτικής τους παρουσίας. Aς πούμε κράξαμε τη Δημουλά όταν αρχίζει να μοιάζει με το Ρίτσο/ Σεφέρη/ Ελύτη – όταν δηλαδή υιοθετησε ένα ρόλο μικρο-πολιτικο και μεγαλεπήβολο -- χωρίς  τον αυτοσαρκασμό του ποπ σταρ -- χωρίς την  εν-σύνειδητη συμφιλίωση με τη φθήνια του θριάμβου.

Κράζουμε αυτό το προσωπείο  επειδη αρνείται τη αισθητική του συγγένεια  με τον Πακιστανό που χορεύει ντίσκο.
Δεν τον κράζουμε για την ‘’ιδιώτευση ή την ομφαλοσκόπήση των στίχων’’ αλλα γιατί ο ρόλος του μετατρέπει μια απόλαυση σε μνημείο (του εαυτού της).

΄
Επομένως  δεν κράζεις ένα πρόσωπο αλλά μία θέση --
(στην οποία μια μέρα μπορεί να βρεθείς και εσύ )
 
Κάπως έτσι και το κοστούμι της Μαρία Κάλας -- το ιδίωμα της ντίβας -- κράζεται γιατί συκοφαντεί (και απωθεί) κάτι από την αναρχική μουσικότητα του παρόντος.  

Να ας πούμε μια γυναίκα που υποδύεται ότι δεν κλάνει – μια θεότητα των προ-μοντέρνων χρόνων -- μια εξίσωση του υψηλού με το ψέμα  της ειδωλολατρίας
Η τέχνη της συγκίνησης εξισώνεται με μια μασχάλη που δεν ιδρώνει.  

Είναι μάσκα που υποδύεται το πρόσωπο 
και όχι ένα πρόσωπο που αναγνωρίζει τον εαυτό ως μάσκα. 



 Είναι δηλαδή ένα πρότυπο ψεύδους -- παρωχημένο, αρχειακό και κυρίως αντιδραστικό --- μια απολίθωση που αποκρύπτει το σεισμικό χάος που μας περιβάλλει: τη νέα γεωγραφία συγκίνησης.  Αγνοεί εκείνη την παραληρματική τέχνη που αναμιγνύει τα πάντα και ταξιδεύει παντού -- από τα χαμηλά στα ψηλά και από την ευτέλεια στην ευφορία (και τανάπαλιν).

Με άλλα λόγια είναι το σύμβολο ενός κόσμου στατικού -- που όχι μόνο δεν άλλάζει -- αλλά δεν θέλει και να αλλάξει.




12.5.13

situationistic drones



 I am not sure how does this interesting exhibition about ''Movng Borders'' look like, but this is how my mind responded to its main concept: the ''drones’''

Drones are miniscule robotic aircrafts surveying social-space around us. I am imagining these tools of surveillance as precursors of a re-creational revolution in communication and public space. Think about the origins of digital networking: internet was initially designed as a device of military governance. It then developed into the modern epitome of un-governance --a chaos of polyphonic interactivity in dialogue but also in conflict with languages, images and techniques of control.

Now imagine what could happen if these micro-robots ''James Bonds''-insects become the new inter-faces – the new sites of hollogramatic digitization and networking. Internet would be re-programmed as a public hyper-reality -- an ethereal geography superimposed upon ecological geography: landscapes within landscapes. A whole new genre of spatial interpretation and action.

Psycho-geography in Action!




11.5.13

επένδυση

Σκέφτομαι να γίνω μεγαλο-κεφαλαιούχος της φήμης.

Θα διευθύνω μια οικολογική τράπεζα ναρκισσισμού: 


όποιος δε θέλει τα δεκαπέντε λεπτά διασημότητας που του αντιστοιχούν θα τα παραχωρεί σε μένα

 για καρμική ανακύκλωση. 

Reflections on cultural translatability and the professor Extra-Large Cock [Calypso larah]

ο frontman πάλι εμένα μου θυμίζει κάτι αγοράκια από τις Κουκουβάουνες που πηγαίναν στο Λάμδα και φόραγαν φανελάκια με τιράντες και σκουλαρίκια και πίστευαν στο άγιο πνεύμα. Αστρονομικές εποχές. Ήταν ωραία να πιάνεις συζήτηση έξω από το dark room για το σιτουασιονισμό και τη Μπελίντα Καρλάιζ.

                                                                         




το δόγμα της derive

Να τι ειναι δογματισμός:

Να γράφεις ακόμη ένα βιβλίο για την '' περιπλάνηση για χάρη της περιπλάνησης'' και παράλληλα να δαιμονοποιείς τις νέες μορφές κίνησης για την κίνηση -- της νέες μορφές περιπλάνησης ραθυμίας και διαταραγμένης υπνοβασίας.

Πίσω από δικτατορία του ίδιου ενσκήπτει μια δικτατορία του παλιού πάνω στο καινούριο: μια σχέση εξουσίας.

Τα παλιοκαιρισμένα σχήματα που χρησιμοποιείς έχουν ήδη το κοινό τους, τους θεσμούς και την αναγνωρισιμότητα τους.

Η άλλη γλώσσα όμως -- της ιντερνεντικής αυτοανάφλεξης -- δεν αναγνωρίζεται καν σαν γλώσσα, σαν λογοτεχνικό είδος, σαν δημιουργική πράξη.

όταν εσύ μιλάς ενάντια στους θεσμούς μέσα από μια θεσμοποιημένη γλώσσα...

κάποιος άλλος παράγει μια νέα α-θέ(σ)μιτη γλώσσα.

ο walter benjamin στη Μayfield Road

Ήρθε σπίτι ο Walter Benjamin κάτσαμε ήπιαμε λίγο ούζο -- μιλήσαμε για τα παλιά -- και αυτο- παρηγορηθήκαμε.

Ναι αλέξη μου -- σιγά μην έγραφα για το Μπρεχτ αν ζούσα σήμερα

Και σιγά μην έγραφε για τον Προυστ ο Ρολάν Μπαρτ.

Χεσμένους τους είχαμε το Μπρεχτίτη και τον Προυστόνι.

Σημερα ο χαμένος χρόνος της γραφής, η αυτο-αναφορικότητα, η στράτευση, η απόγνωση όλα χύνονται σαν πολτός στους ηλεκτρονικούς τοίχους, στις ιστορίες εγκλημάτων, στην επιστημονική φαντασία...

Και μη στεναχωριέσαι -- πάντα θα υπάρχουν Αντόρνο γύρω σου -- θα σου ζαλίζουν τα αρχίδια για τη μοντερνικότητα -- και θα θάβουν το μοντέρνο.

Θα βρίζουν τη τζαζ

όταν η τζαζ γίνεται χιπ θα βρίζουν το πανκ

και όταν το πανκ γίνει χιπ θα βρίζουν το ρέιβ

και όταν το ρέιβ γίνει χιπ θα βρίζουν τη μουσικότητα του παρόντος.

να μην περιμένεις την έγκριση κανενός για να χορεύεις.

Σκατά στους Κνίτες όλων των εποχών.

ζήτω το dancefloor! ζήτω οι κολοκυθοκεφτέδες τηγανισμένοι σε υγρό έκστασι! ζήτω! 


body building

η τέχνη του body-building είναι η υπέρτατη, η ολική ποίηση --  φοράς το μυαλό στα δάκτυλα σου.

και πετάς -- κάθε μυς ένα μπαλόνι από ήλιον

 Η μεταμόρφωση του σώματος σε εφαπτόμενους κύκλους -- αναπαράγει τη μοριακή δομή του κόσμου -- την επέκταση του σύμπαντος -- το bing-bang


οι ποιητές που δεν σηκώνουν βάρη είναι για τα κλάματα.

6.5.13

τι σχέση έχει ο Ψωμιάδης και η Τατιάνα Στεφανίδου με τη λογοτεχνία;


νεο-ελληνική λογοτεχνία είναι:

ο Τομ Ρομπινς και ο Μπάροουζ μεταφρασμένοι στα ελληνικά,

Αυτός Αυτή και τα Μυστήρια με ελληνικούς υπότιτλους στην τηλεόραση το Σάββατο το Βράδυ,

 Τα ξενόγλωσσα τραγούδια που μας κάναν μπίλιες χωρίς να ποτέ να καταλάβουμε τι λένε

Λογοτεχνία είναι αυτό που κάνει ζιγκ ζακ ανάμεσα σε αυτό που οι θεσμοί και οι καταναλωτές αντιλαμβάνονται ως λογοτεχνικά είδη – τη νουβέλα, το ποίημα, το μυθιστόρημα.

Είναι ένα σπινθήρας που μεταφράζει τη γλωσσική επικοινωνία σε συναισθησία -- μια διαρκής μετάφραση της μιας αίσθησης σε άλλη -- από όραση στην ακοή και από την ακοή στο χάος.


Λογοτεχνία είναι οτιδήποτε μετατρέπει την γλώσσα σε υποκατηγορία της απόλαυσης.

Υπο αυτήν την έννοια: η λογεχνικότητα απλώνεται πέρα από τους συγγραφείς, τα βιβλία και τους θεσμούς:
κάθε μορφή συγκίνησης που οργανώνεται μέσα στη γλώσσα συνιστά ένα λογοτεχνικό είδος.

Είναι μια κίνηση  που αγκαλιάζει τη βαρβαρότητα
-- προπαντώς και πάντα τη βαρβαρότητα -- όλες τις ιστορικές μορφές της βαρβαρότητας,

Ο  πρετεντέρης, η τατιάνα στεφανίδου,  ο ναζί βασανιστής,  ο ιεροεξεταστής,  ο χούλιγκαν, ο διαφημιστής αλυσίδας σουπερμάρκετ, ο ψωμιάδης ο καρατζαφέρης και ο τέρνες κουίκ – όλοι συντάσσουν  μυθιστορήματα -- μύθους μέσα σε μύθους.

Όλοι Αφηγούνται ιστορίες μέσα από σώματα,  βιαιότητες και θεάματα...
Κάθε κτηνωδία (όπως και κάθε έκσταση) που χτυπιέται πάνω σε σε πίξελς, εικόνες ή άναρθρες κραυγές  συνιστά ένα ξεχωριστό λογοτεχνικό genre.

Η μάχη με τη γλοιωδία ήταν, είναι και θα είναι μια μάχη μέσα στη λογοτεχνία..

[Κάνε κλικ εδώ   για να δεις εδώ ένα παράδειγμα μεταγλώτισσης της λογοτεχνικής εμπειρίας από το τρομοκράτη-κακού-γούστου-τρολ calypso larah]

3.5.13

το νέο λούμπεν.

Ένα από τα πράγματα που με εξοργίζουν στη slang των οικονομικών αναλυτών είναι η απουσία ενός σχεδίου εκτάκτου ανάγκης. Στην προσπάθεια να δείξουν πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα σε συνθήκες κανονικότητας, υιοθετούν ένα λεξιλόγιο σταδιακής δράσης.  Σαν να παρακάμπτουν νηφάλια την παροντική εμπειρία του τέλματος, την αίσθηση της πλήρους απόγνωσης και το μαζικό βίωμα αυτο-εκμηδένισης. Όποιος πολιτικοποιεί το ''μελόδραμα'' καταστροφής κατονομάζεται δημαγωγός (και μερικές φορές όχι άδικα: η δραματουργική περιγραφή της πραγματικότητας είναι κοινός τόπος σε ένα πολυφωνικό ραδιόφωνο προπαγάνδας, που περιλαμβάνει ακόμη και τους νεο-ναζί.)

Πάντως το σίγουρο είναι ότι απουσιάζει εντελώς μια πλατφόρμα υποστήριξης των πληθυσμών που έχουν πιάσει πάτο -- σήμερα, εδώ και τώρα -- ή από καιρό.  Η απόλυτη συμφορά σχεδόν δεν κατονομάζεται πολιτικά: δεν περιγράφεται ως άμεσος στόχος ενός τεχνο-οικονομικού προτάγματος.Η ανακούφιση της φτώχιας θα είναι το ''έμμεσο'' αποτέλεσμα μιας σταδιακής ανόρθωσης. Η εκμηδένιση χρησιμοποιείται περίσσότερο ως σύνθημα και όχι ως σχεδιάγραμμα άμεσου δράσης. 

Όμως μια μοντέρνα οικονομολογία -- μια οκονομολογία του παρόντος -- οφείλει να παρέχει μια άμεση απάντηση στην απόλυτη απώλεια.   Οφείλει να κατασκευάζει υλικές, ψυχο-διανοητικές και πολιτισμικές σχεδίες πλεύσης μέσα στον κατακλυσμό. Πρόγραμμα καταγραφής και αντιμετώπισης της υλικής εξαθλίωσης, της ψυχολογικής και της φυσιολογικής βλάβης και της μαζικής περιθωριοποίησης.

Ας μην υποτιμούμε την έννοια της ''καταγραφής'' εδώ. 

Αν κάποιος μου έλεγε (προ κρίσης)  ''για όλη την υπόλοιπη ζωή σου θα δουλεύεις σε οικοδομές ή θα σερβίρεις καφέδες'' θα έβαζα τα κλάματα. Θα το θεωρούσα ''κρίσιμη κατάσταση'', θανατηφόρα.[φλας μπακ στον ηθοποιό που σκοτώθηκε σε ατύχημα  σε μια οικοδομή]. Σήμερα η έννοια του ''κρίσιμου'' αλλάζει ξανά -- μια γενεαλογία σε επιτάχυνση -- κρίσιμο σήμερα είναι: για όλη την υπόλοιπη ζωή σου θα είσαι άνεργος.  Θα στερηθείς πρόσβαση στην υγεία, τη στέγαση και την τροφή δια παντός.

Είσαι το νέο λούμπεν.






Επομένως σε ένα πιο θεωρητικό -- αλλά όχι αφηρημένο -- επίπεδο  επείγει να καταλάβουμε ξανά τι ακριβώς σημαίνει ''κρίση'' και ''κανονικότητα''. Πως νοηματοδοτούνται αυτές οι έννοιες μέσα στο ψυχικό διάκοσμο της μικρο-καθημερινότητας. Πως αλλάζει η έννοια του ''πάτου'' από το ένα κοινωνικό υποκείμενο στο άλλο και από το ένα ιστορικό σημείο στο άλλο ;

Και επιτέλους: πόσοι άνθρωποι ζούσαν σε ''κρίση'' προ της ''κρίσης'';


φωτο: Αλέξανδρος Παπαδόπουλος