13.5.13

Γιατί κράζουμε τις ντίβες;


Πάντως απ΄όλους τους κοινούς τόπους των τελευταίων ημερών -- αυτό που με ενόχλησε πιο πολύ είναι ότι κράζουμε τους ''ποιητές'' επειδή ζουν στον κόσμο τους και είναι α-πολιτικοί.


Εγώ νομίζω ότι τους κράζουμε για το άκρως αντίθετο λόγο. Κράξαμε επιφανείς ποιητές λόγω την πολιτικής τους παρουσίας. Aς πούμε κράξαμε τη Δημουλά όταν αρχίζει να μοιάζει με το Ρίτσο/ Σεφέρη/ Ελύτη – όταν δηλαδή υιοθετησε ένα ρόλο μικρο-πολιτικο και μεγαλεπήβολο -- χωρίς  τον αυτοσαρκασμό του ποπ σταρ -- χωρίς την  εν-σύνειδητη συμφιλίωση με τη φθήνια του θριάμβου.

Κράζουμε αυτό το προσωπείο  επειδη αρνείται τη αισθητική του συγγένεια  με τον Πακιστανό που χορεύει ντίσκο.
Δεν τον κράζουμε για την ‘’ιδιώτευση ή την ομφαλοσκόπήση των στίχων’’ αλλα γιατί ο ρόλος του μετατρέπει μια απόλαυση σε μνημείο (του εαυτού της).

΄
Επομένως  δεν κράζεις ένα πρόσωπο αλλά μία θέση --
(στην οποία μια μέρα μπορεί να βρεθείς και εσύ )
 
Κάπως έτσι και το κοστούμι της Μαρία Κάλας -- το ιδίωμα της ντίβας -- κράζεται γιατί συκοφαντεί (και απωθεί) κάτι από την αναρχική μουσικότητα του παρόντος.  

Να ας πούμε μια γυναίκα που υποδύεται ότι δεν κλάνει – μια θεότητα των προ-μοντέρνων χρόνων -- μια εξίσωση του υψηλού με το ψέμα  της ειδωλολατρίας
Η τέχνη της συγκίνησης εξισώνεται με μια μασχάλη που δεν ιδρώνει.  

Είναι μάσκα που υποδύεται το πρόσωπο 
και όχι ένα πρόσωπο που αναγνωρίζει τον εαυτό ως μάσκα. 



 Είναι δηλαδή ένα πρότυπο ψεύδους -- παρωχημένο, αρχειακό και κυρίως αντιδραστικό --- μια απολίθωση που αποκρύπτει το σεισμικό χάος που μας περιβάλλει: τη νέα γεωγραφία συγκίνησης.  Αγνοεί εκείνη την παραληρματική τέχνη που αναμιγνύει τα πάντα και ταξιδεύει παντού -- από τα χαμηλά στα ψηλά και από την ευτέλεια στην ευφορία (και τανάπαλιν).

Με άλλα λόγια είναι το σύμβολο ενός κόσμου στατικού -- που όχι μόνο δεν άλλάζει -- αλλά δεν θέλει και να αλλάξει.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου