21.5.13

το παράδοξο της καψούρας

αυτό το πράγμα είναι στενόμυαλο πάντως -- να μιλάνε για μεγάλους και ελάσσονες -- ποιητές. 

Μα εδώ και χρόνια μιλάμε για ''παραδείγματα'' -- για κοινότητες ιδεών -- για μηχανισμούς.

Δεν είναι ότι αξιολογούμε εκ των υστέρων τη μουσικότητα της ποίησης με βάση τα πόιντς που παίρνει στον τελικό της ποετικ-βίζιον.


Όμως τώρα πια το ξέρουμε -- καλά -- πρώτα απ'ὀλα μελετώντας την ιστορἰα της επιστήμης -- και το σουξέ ''ορθολογικών παραδειγμάτων''.

 Κάθε απόλαυση είναι στην ουσία εξοικείωση με μια γλώσσα και κάθε γλώσσα είναι εξοικείωση με μια εξουσία.

 Η μουσική που σε συγκινεί έχει χτυπηθεί σαν τηλεγράφημα πάνω στα ανακλαστικά της εξουσίας που σου έμαθε να μιλάς.

Το ''ποιητικό'' είναι μια γλώσσα υπαγόρευσης -- μια μάχη επιβολής -- ένα σιωπηλό μαλλιοτράβηγμα πάνω στη πίστα --
 δεν είναι μια αντικειμενική και σταθερή αξία -- αλλά μια ιδέα που έγινε χημεία.

Μέσα σε αυτό το παράδοξο ζούμε: αληθινή η καψούρα αλλά  αληθινό και το ψέμα της.


                                           

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου