23.6.12

η εξέλιξη των ειδών



Όλα μας τα κατορθώματα τα χουμε χτίσει πάνω στις πλάτες μια εξαπάτησης.


                                                      

Να πως έχει η ιστορία: Καρφιτσώνουμε το εγώ μας πάνω στο δέρμα μιας διαφημιστικής οθόνης.Κάθε μέρα τεντώνεται σαν αεροπλανικό χαλί-- "δέστε τη ζώνη σας: παλιρροϊκό κύμα"-κι αμέσως μετά αυτο-κλωτσιέται σα χαρούμενο σκουπίδι.. θάβεται στη χωματερή του χρόνου....


                                                         
Ό,τι κατάφερες, λένε, είναι μια ψηφιακή μουτζούρα, μια σοφτ-πορνό διαφήμιση
μια ανεμοβλογιά από φράσεις πάνω στις τρύπες που αφήνουν πίσω τους τα μάτια των άλλων
Ο χρόνος κάνει εμετό τις λέξεις σου...λένε.

                                          

                                           


Όταν παίρνεις φόρα, όταν γκαζώνεις σα μηχανάκι,
-- όταν βρυχάσαι σαν κινητήρας-- δεν διασχίζεις ούτε μισό μέτρο πάνω στο κόκκινο χαλί.
Το χαλί διασχίζει τα βήματα σου! και κουβαριάζει τα κόκαλα σου--σόρι, τα λεπτά σου εννοώ,
έτσι λένε.  'Οταν έτρεχες, μάζευες το χαλί σε δίπλες κάτω από τα πόδια σου.
Περπατώντας ακατάπαυστα, έμενες πάντα στο ίδιο σημείο. Τόσο ξόδεμα πήγε τζάμπα.
Αυτό το κουβάρι-- έγχρωμο μνημείο σφαγμένου χρόνου-- κάνει για μαξιλάρι.
Μπορείς να το αγκαλιάζεις: είναι ιδανικός σύντροφος σε αυτήν την παράλογη θητεία.
Να να το κρατάς τρυφερά στα χέρια σου και να του μιλάς σαν σε έναν τρύπιο και εύθραυστο εραστή... Γιατί ό,τι κατόρθωσες στηρίχθηκε σε μια απάτη.
 Πάνω στις πλάτες της απάτης...πάνω σε ένα παραλογισμό, οι οργανισμοί καρφώνουν την επιβίωση τους.
Πελώριες αλλαγές εκρήγνυνται στο DNA: τα ψάρια μαθαίνουν να σέρνονται πάνω στη στεριά, οι θεοί να σταυρώνονται, τα είδη να εξελίσσονται
και εσύ να ξοδεύεσαι.
                                          

14.6.12

Φύλλο


Μου είπε ότι νοσταλγεί την εποχή που έπαιζε ντραμς στα σκυλάδικα,  τα νυχτερινά μπάνια στην παραλία, τα αιφνιαδιστικά κλάματα μπροστά στο πέσιμο ενός φύλλου. Τα διδακτορικά για την τρέλα και τη φτώχια στο  Λονδίνο του 19ου αιώνα πέσαν βαριά πάνω στην πλάτη του.
Πως να συντονιστείς με το πέταγμα ενός φύλλου όταν σου ζητούν να καρφώνεις τις σκέψεις των άλλων;  
  Του είπα να διαβάζει να τα γραπτά των φοιτητών σα κρυπτογραφημένα ερωτικά σήματα. 
Κάθε δοκίμιο εμπεριέχει το φύλλο πορείας ενός φύλλου.... 

'Καλέ μου, ξέπνοε φίλε, εγώ ακούω καθαρά τα ντραμς μέσα στην φωνή σου...
Κάθε φορά που σκύβεις πάνω από τα αρχεία και τις παραπομπές, εξατμίζεις μια μουσική, ξεκλειδώνεις ήχους. Ένα πειραγμένο μουσικό κουτί. Οι λέξεις χορεύουν τσιφετέλι.
Και όλα γίνονται ένα ρομαντικό ξύπνημα στην πίστα ενός σκυλάδικου.'

'Οταν έληξε το συμβόλαιο γύρισε πίσω στην Ελλάδα και έπιασε δουλειά σε ένα  ανθοπωλείο. Τα καλοκαίρια δουλεύει σε ένα πάρκιν σε ένα τουριστικό νησί...

 

 4 Σεπτεμβρίου 2007
 darling what's up? Είσαι καλά; Μπήκε καλά ο σεπτέμβρης;
 Άκουσα ''you have millions things to do in Greece''? such us?
research? sex? domestic things?
Εύχομαι ο αέρα της Ελλάδας να σε ανανεώσει (παρά τις πυρκαγίες και τα συναφή)
Εγώ έπαθα στερητικό ελληνικού καλοκαριού. Έμεινα εδώ όλο τον Αύγουστο, χτυπώντας το σώμα μου στα γυμναστήρια. Ωρες ώρες θα ήθελα να μαι η Αννα Βίσση τη δεκαετία του '80. Να πήγαινα βόλτες με τη μηχανή δίπλα στη θάλασσα. Το βράδυ να τραγουδάω στο πάλκο, να τρώω πασατέμπο στα παγκάκια... και να εκστασιάζω τα πλήθη της επαρχίας.
Του χρόνου μάλλον θα το κάνω.
Τώρα προσπαθώ να γράψω ένα αξιοπρεπές κεφάλαιο.
Τώρα που ερχόμουν με το λεωφορείο--άσε μετακόμισα πάλι, δηλαδή με πέταξαν έξω-- σκεφτόμουν, ένα παλιό χαζό σίριαλ της ερτ που το λέγαν η κυρία ντο-ρε-μι.. Πως τη λένε εκείνη την ηθοποιό που μετά έγινε υστερική βουλευτής του πασόκ και έπαιζε τη δασκάλα στα βουνά της Κρήτης; Θα σκάσω αν δε το θυμηθώ, πες μου σε παρακαλώ.
 
Πέθανε ο μπαμπάς της Λένας. Πήγαν άρον άρον Ελλάδα. Ο Λένι γύρισε πίσω.
 
 Σήμερα το πρωί όμως είχε λιακάδα και η Μάρικα μου είπε ότι μυρίζω ωραία. Και χτες στην τηλεόραση είχε μια ταινία που λέγεται stoned για το brian jones των rolling stones--η τελευταία του ατάκα ως φάντασμα που επισκεύτεται το μυαλό του μάνατζερ του είναι I had happiness but it was boring. Σε μας το λέει: η τηλεόραση είναι μέντιουμ. Ας μη βιαστούμε: Ας μη βαρεθούμε.

10.6.12

η ανάσταση του μύρωνα





Να τι είπε ο στρουμπουλός ονειρολάγνος για το  θάνατο του Μύρωνα:

'εκείνος ανεπανάληπτη φωνή μέσα μου θα σωπαίνει ανάβοντας την ομορφιά στο σκοτωμένο νοήμα που η ζωή περιέχει. Γιατί τον είδα πόσο καρτερικά φυτεύτηκε για πάντα ψιθυρίζοντας ήμουν πολύ νέος για θάνατο, θα επιστρέφω πάντα τα καλοκαίρια, όσο υπάρχεις, κι ύστερα θα σταματήσουν όλα'


                                                                         
Να τι λέω εγώ:
 'Ισως ο έρωτας ενός σούπερ για ένα άλλο σούπερ ήρωα είναι ένας αντιπερασπισμός στη μάχη των φύλων. Νικώντας ένα σώμα κερδίζεις ένα άλλο σώμα... η ιστορία έχει ως εξής:
Στη  μάχη των αντρων εναντίον αντρών, όποιος νικούσε το λύκο κέρδιζε την αγέλη. Ήταν μια σύγκρουση που ανασβοβήνε  σα σινιάλο:
 βία ήταν η ντίσκο της λαγνείας...



Μια μέρα  ο μεταβολισμός της λαγνείας άλλαξε:
Απόλαυση δεν ήταν πια αυτό που έρχεται ως έπαθλο μετά τη μάχη. Απόλαυση ήταν η ίδια η μάχη.
Αντίπαλος και εραστής έγιναν ένα σώμα.
 'Τα συμφέροντα μας ταυτίζονται. Η ισχύς σου είναι η ηδονή μου.'
'Χτύπα!'.      

 
Και έτσι κύλησαν οι μέρες σα συγκρουόμενες εκρήξεις, μέχρι που μια μέρα ο αντίπαλος παρέδωσε τα όπλα. Αλλοι λένε ότι ανατινάχθηκε σα κινούμενο σχέδιο. 'Αλλοι ότι κάηκε σαν αερόστατο.   
Εγώ πάντως έθαψα το κουφάρι του μέσα στα χιονάκια μιας τηλεοπτικής οθόνης.
Καμιά φορά ξεθάβω το έγχρωμο κουφάρι του και το αγκαλιάζω... και θυμάμαι τα λόγια του ονειρολάγνου ποιητή
'Θεέ μου, ετοιμάζεις κόσμο απατηλό, ατρικύμιστο για το χαμό μου'

[ στιχοι μεσα στα εισαγωγικά 'Ο Θανατος του Μύρωνα' του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου]