17.10.13

H διάσωση του Καβάφη από τη (χαζή) αισθητική του Sex and the City

'Ενας αισθαντικός ποιητής θα το χαιρόταν πολύ αυτό: αποσυναρμολογείς τις φράσεις ενός ποιήματος  -- και τις βάζεις να τρέχουν πάνω στα λεωφορεία -- σαν διαφημιστικές λεζάντες από το υπερπέραν. Ένας γρίφος από οπτικοποιημένες σκέψεις μέσα στο οδικό δίκτυο της πόλης: 

Τα ποιήματα δεν φτιάχνονται για να τα διαβάζουμε στη σιωπή -- φτιάχνονται για να σκάνε σαν φλασάκια -- στα καλά των καθουμένων -- σαν ένα είδος αέναης τριπαριστής μετακίνησης...


 Ο τεμαχισμός των λέξεων πολλαπλασιάζει την καβαφική ειρωνία:


ο λεπτός σαρκασμός του καβαφικού σύμπαντος παράγεται ακριβώς από τον συνδυασμό των ασυνδύαστων -- αντι-ηρωικά θέματα και πομπώδεις εκφράσεις -- ηδονοθηρισμός και ευλάβεια -- εγκράτεια στο ύφος και έκσταση στο περιεχόμενο.

Η μεταχείρηση του καβαφικού στίχου ως γραφιστικού σλόγκαν - διαλυμένου, πετσοκομένου και ασυνάρτητου-- κάνει ακριβώς το ίδιο -- δημιουργεί δηλαδή ένα κολάζ του σοβαρού με το ασόβαρο -- του διαχρονικού με το στιγμιαίο -- του ποιητικού με το πεζό

Εν ολίγοις, διαπράττει μια χειρονομίας παρ-ανάγνωσης εξίσου αδιάντροπη (και φραγματική)  με την ανάγνωση του καβάφη πάνω στο σώμα της ιστορίας.


Αυτό που είναι πραγματικά κιτς είναι η εξίσωση του Καβάφη με την ποίηση (ή του Πικάσο με τη ζωγραφική) 
Κιτς είναι η μετατροπή μιας ανατροπής σε κανόνα...
Οι στίχοι πάνω στα λεωφορεία (άθελα τους) ακυρώνουν το (αχρείαστο) κύρος ΄΄του μεγάλου ποιητή''-- και έτσι επιστρέφουν το ποιητικό του όραμα στο πατρικό του έδαφος -- στην εκτροπή, τη φάρσα και τη διαστροφή της σημασίας -- στη διάλυση ενός ''κανόνα'' -- και εν τέλει στη διασάλευση ενός ηθικού δόγματος.

Ο Κανόνας που χτυπιέται εδώ η αντίληψη που θέλει ''το ποίημα'' να αποτελεί μια ιερή ολότητα πάνω στο χαρτί -- μια μηχανή φτιαγμένη αποκλειστικά από λέξεις --

Να μια παρωχημένη και διαστρεβλωμένη αντίληψη γύρω από την υλικότητα της ποίησης:
 ποίημα είναι μια εκτροπή της γλώσσας --
και οι γλωσσες που μιλάμε δεν φτιάχνονται μόνο από λέξεις --φτιάχνονται από εικόνες, χειρονομίες, χώρους -- η γλώσσα είναι μια συναισθητική κατάσταση.

Επομένως ζωντανή ποίηση είναι μια πολυγλωσσική διαταραχή -- μια υπερ-αισθητική επίθεση σε όλες τις μηχανές έκφρασης.

Ακόμη η χρήση της λέξης βία -- παρά τις (άσχημες) προπαγανδιστικές της συνηχησεις -- είναι έξυπνη.

Εντυπωμένη πάνω σε μια μηχανή που κινείται παραπέμπει ταυτόχρονα στο αρχικό της νόημα -- βιασύνη -- και στο σημειωτικό πόλεμο της επικαιρότητας.

Έτσι το λεωφορείο γίνεται οργανικό κομμάτι της γλωσσικής παράνοιας του κειμένου -- μια συναισθητική πανδαισία -- μια τρισδιάστατη τρολιά μέσα στην πόλη --

και επομένως μια υπερμοντέρνα  προπαγάνδιση της ποιητικότητας.

13.10.13

Η Ψυχροπολεμική φτώχια των Ταγαριών.

  Ο σαμαράς είναι εκτός τόπου -- ζει στη δεκαετία του 1950 -- ο νέος νίξον -- οι εχθροί του είναι οι κομμουνιστές και οι ομοφυλόφιλοι -- (μοιάζει λίγο σαν τον drag ηρωα στην Ψυχώ, μπορώ να τον φανταστώ να κυκλοφορεί στους δρόμους ντυμένος πηνελοπη δέλτα-νίτζα)

και η αριστερά απαντάει σε αυτό -- με σοβιετικές ρητορείες, αντάρτικα και τσε γκεβάρα.

''παρτον το ένα, κλάσε τον άλλον'' είναι η κατάσταση,
Όταν συνομιλούσα με το team ενός περιοδικού ''αριστερού'' (πόσο πια σιχαίνομαι αυτή τη λέξη) -- δεν μπορούσα να τους εξηγήσω με τίποτα γιατί οφείλουμε να έχουμε επαφές, ερωτο-αποκρίσεις, οπτική και διαδικτυακή επικοινωνία με όσους εμπνέονται ή μη κάποιο τρόπο σχετίζονται με το νεο-ναζισμό..

Η πνευματική ελίτ της ελλάδας ειναι βαθιά εμποτισμένη από την ημιμάθεια της κνε -- και αυτό φαίνεται και στο ευρύτερο αισθητικό στιλιστικό παράδειγμα που τους περικυκλώνει-- στα θεατρικά έργα, στους ποιητές, στον περιοδικό τύπο -- εντός και εκτός των τοιχων του προοδευτικού μετώπου.

Εγώ αισθάνομαι ο ''κοινωνικός'' αγώνας για την απο-ναζιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να έρθει από ένα κανονιστικό σχήμα -- από ένα πουριτανικό πολιτικό μόρφωμα -- από μια καμπάνια ''ηθικής'' απελευθέρωσης.


Θα έρθει μέσα από ένα κίνημα ηδονο-θυμικής εξέργεσης -- που θα εξαπλωθεί σε ένα ενδιάμεσο -- διαγώνιο -- χώρο -- θεάματος, φαντασίας και παιχνιδιού-- όχι στο πεδίο της καθαρής πολιτικής στραύτευσης.


Οι χρυσαυγίτες κατέβηκαν στην ελληνική γη ως ποπ σταρς, σούπερ ήρωες και σεναριογράφαοι επιστημονικής φαντασίας

Η απάντηση σε αυτό -- δεν μπορεί να είναι η μαρία φαραντούρη, ο καβάφης και η αυγή.

1.10.13

ένας φινλανδός σε ένα δωμάτιο στο λονδίνο.


Του είπα  ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουτέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν -- που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

μου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

 μετά του είπα --φόρα αυτό το  μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--
'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]
 
μετά μας έδωσε να πιούμε φιλναζέζικη σαμπάνια.

οι χίπστερ στην εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας -- μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

από αυτήν την άποψη είναι πιο σπουδαίοι από τη μαρία φαραντούρη και οπωσδήποτε πιο επαναστατικοί από τον αλκίννο ιωαννίδη -- είναι το νέο έντεχνο -- ο νέος αναχρονισμός του στιλ

ζήτω τα  στρουμφάκια on acid.

ζήτω οι νέοι μελλοθάνατοι.