3.5.13

το νέο λούμπεν.

Ένα από τα πράγματα που με εξοργίζουν στη slang των οικονομικών αναλυτών είναι η απουσία ενός σχεδίου εκτάκτου ανάγκης. Στην προσπάθεια να δείξουν πως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα σε συνθήκες κανονικότητας, υιοθετούν ένα λεξιλόγιο σταδιακής δράσης.  Σαν να παρακάμπτουν νηφάλια την παροντική εμπειρία του τέλματος, την αίσθηση της πλήρους απόγνωσης και το μαζικό βίωμα αυτο-εκμηδένισης. Όποιος πολιτικοποιεί το ''μελόδραμα'' καταστροφής κατονομάζεται δημαγωγός (και μερικές φορές όχι άδικα: η δραματουργική περιγραφή της πραγματικότητας είναι κοινός τόπος σε ένα πολυφωνικό ραδιόφωνο προπαγάνδας, που περιλαμβάνει ακόμη και τους νεο-ναζί.)

Πάντως το σίγουρο είναι ότι απουσιάζει εντελώς μια πλατφόρμα υποστήριξης των πληθυσμών που έχουν πιάσει πάτο -- σήμερα, εδώ και τώρα -- ή από καιρό.  Η απόλυτη συμφορά σχεδόν δεν κατονομάζεται πολιτικά: δεν περιγράφεται ως άμεσος στόχος ενός τεχνο-οικονομικού προτάγματος.Η ανακούφιση της φτώχιας θα είναι το ''έμμεσο'' αποτέλεσμα μιας σταδιακής ανόρθωσης. Η εκμηδένιση χρησιμοποιείται περίσσότερο ως σύνθημα και όχι ως σχεδιάγραμμα άμεσου δράσης. 

Όμως μια μοντέρνα οικονομολογία -- μια οκονομολογία του παρόντος -- οφείλει να παρέχει μια άμεση απάντηση στην απόλυτη απώλεια.   Οφείλει να κατασκευάζει υλικές, ψυχο-διανοητικές και πολιτισμικές σχεδίες πλεύσης μέσα στον κατακλυσμό. Πρόγραμμα καταγραφής και αντιμετώπισης της υλικής εξαθλίωσης, της ψυχολογικής και της φυσιολογικής βλάβης και της μαζικής περιθωριοποίησης.

Ας μην υποτιμούμε την έννοια της ''καταγραφής'' εδώ. 

Αν κάποιος μου έλεγε (προ κρίσης)  ''για όλη την υπόλοιπη ζωή σου θα δουλεύεις σε οικοδομές ή θα σερβίρεις καφέδες'' θα έβαζα τα κλάματα. Θα το θεωρούσα ''κρίσιμη κατάσταση'', θανατηφόρα.[φλας μπακ στον ηθοποιό που σκοτώθηκε σε ατύχημα  σε μια οικοδομή]. Σήμερα η έννοια του ''κρίσιμου'' αλλάζει ξανά -- μια γενεαλογία σε επιτάχυνση -- κρίσιμο σήμερα είναι: για όλη την υπόλοιπη ζωή σου θα είσαι άνεργος.  Θα στερηθείς πρόσβαση στην υγεία, τη στέγαση και την τροφή δια παντός.

Είσαι το νέο λούμπεν.






Επομένως σε ένα πιο θεωρητικό -- αλλά όχι αφηρημένο -- επίπεδο  επείγει να καταλάβουμε ξανά τι ακριβώς σημαίνει ''κρίση'' και ''κανονικότητα''. Πως νοηματοδοτούνται αυτές οι έννοιες μέσα στο ψυχικό διάκοσμο της μικρο-καθημερινότητας. Πως αλλάζει η έννοια του ''πάτου'' από το ένα κοινωνικό υποκείμενο στο άλλο και από το ένα ιστορικό σημείο στο άλλο ;

Και επιτέλους: πόσοι άνθρωποι ζούσαν σε ''κρίση'' προ της ''κρίσης'';


φωτο: Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου