27.6.13

rewind: το Μπριάμ της Σίλβια Πλαθ.

Kάθε φορά που κάνω κάτι ωραίο στο φούρνο αναπνέω αλουμινόχαρτο --

Το χω καταλάβει απο παλιά: η μαλακισμένη σπασίκλω -- η Σίλβια Πλαθ-- δεν πήγε από γκάζι φούρνου.
Πήγε από μνημονική άσκηση στην εισπνοή. [εσκεμμένη διέγερσης της μνήμης μέσα από τις  αναθυμιάσεις της μελιτζάνας και της κόκκινης πιπεριάς] .

Η Σίλβια ήταν θύμα των αναβολικών της ποίησης (εκτός από αναθυμιάσεις, βάλε στη λίστα ουσίες, αλχημείες και τηλεοπτικές αναμνήσεις).

Ο θάνατος της ήταν ένα ατύχημα πρωταθλητισμού. Όπως όλα στη ζωή της. Κυνηγούσε τα πρωτεία σαν αρπακτικό.  Βουλιμία για χειροκρότημα.

''Eίμαι η πιο καλή φοιτήτρια και ο συζυγος μου ειναι σταρ και θα γίνω η πρώτη ποιήτρια, ακόμη και αν πρέπει να κάνω τις φλέβες μου μπριάμ''



Γι αυτό την απεχθάνεσαι. Όπως κάθε καριερίστα που δοξάζεται ως θύμα.

Κανένας οίκτος για αρπακτικά που αυτο-γρατζουνίζονται (την ώρα που ακονίζουν τα νύχια τους)

 Μετά επιστρέφεις στη μαγειρική. Μέσα στο μπριάμ βάζεις ξύσμα πορτοκαλιού  και ολόκληρο κομμάτι πορτοκάλι -- και μπουμ. Η αλχημεία της πατάτας χτυπάει πάνω σην οργή. Συμφιλιώνει απαλά την πίκρα με το σύμπαν.
το τροπάρι αλλάζει:

 καμιά φορά έρχεται πρώτο αυτός που έχει ζήσει πιο σκληρά το φόβο του τελευταίου.
 Η κορυφή είναι αποτύπωμα του πάτου. Ο θρίαμβος αποτυπώνει το σχεδιάγραμμα μιας συντριβης.
Νίκη είναι ο πανικός του ηττημένου -- μια πρωτιά στο φόβο!  

 Γύρνα το χάρτη ανάποδα. Το πάνω και το κάτω δεν υπάρχουν. Είναι αυθαίρετες σημάνσεις.
 Όλες οι αναπαράστεις του χώρου -- όλες οι ιεραρχίες του υψηλού --
 καμουφλάρουν μια κίνηση του μυαλού που αποκαλούμε ίλιγγο.

Όλα τακτοποιούνται μέσα στο φόβο: ανεβαίνει αυτός που πέφτει.

 Γενικώς όλοι πέφτουμε -- η σταθερότητα είναι μια απάτη :  τα σημεία του ορίζοντα -- ο χάρτης του υψηλού και του χαμηλού -- η διακριση ισχυρού και του ασθενούς-- όλα είναι συμβολικές μεταμφιέσεις φόβου -- μια διαρκής μετατοπίση.


Το πάνω και το κάτω ορίζονται κάθε μέρα από την αρχή.  Είναι ένας διακανονισμός που αποκαλούμε ''βαρύτητα''.
Σκάει μέσα στο σώμα σου σαν συναγερμός --ένα αυτοσχεδιασμός των αισθήσεων. Αν ζήσεις λίγο σαν αστροναύτης το βλέπεις ακόμη πιο ανάγλυφα -- σαν μια κωλοτούμπα στο κενό!


 
Πάνω -κάτω, πρώτος-τελευταίος: όλα  αλλάζουν θέση διαρκώς σε μια διαρκή τροχιά γύρω από το φόβο

Γι αυτό σου λέω: 'Ασε τη Σίλβια ήσυχη, πάψε να γκρινιάζεις και φάε λίγο μπριάμ.

                                                                         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου