15.6.13

Drama Queen, καρατε-κιτς και Avant-Garde μελό

Δεν πειράζει που το μελόδραμα είναι σχεδόν πια ταυτισμένο με τη σιχασιά και τον κυνισμό της υστεροβουλίας. Η  πορνογραφία του αισθήματος είναι καλύτερη από τη βικτοριανή ηθική και το προτεσταντικό κλείδωμα της έκφρασης. Είναι κλισέ αλλά αλήθεια: εδώ στο Βορρά τα σώματα ξεσπούν το απωθημένο του παράπονο μόνο μέσα στη ντίρλα της μέθης. Τον αγαπώ αυτό το τρελό  διονυσιασμό των βορείων – μου αρέσει που γίνονται κουρουμπελα και ουρλιάζουν στο πάτωμα σαν χορωδία τραγωδίας. Αλλά η ικανότητα τους να γλιτώνουν από τη κομπορρημοσύνη του κιτς --τους κλειδώνει μέσα στη φυλακή ενός α-κοινωνητου trash -- που γίνεται η άλλη όψη του ανέκφραστου  Σου δίνουν την εντύπωση ότι δεν μπορούν να γράψουν ένα ποίημα όταν είναι μεθυσμένοι (ψέμματα μπορούν). Αντίθετα στα έντεχνα καρναβάλια αισθηματικότητας – όπως και μέσα στις πίστες των σκυλάδικων – αισθάνεσαι ότι μπορείς να ανθίσεις όπως στη μουσική καρέκλα του ψυχαναλυτή (και πάλι ψέμματα, νομίζεις ότι μπορείς)

Το πραγματικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι το ''μεθύσι του μελοδράματος'' ισχυροποιεί μια αυστηρή αγωγή ευπρέπειας -- ιεραρχεί την έννοια του σοβαρού – πετσοκόβει την έννοια του νέου.
Γενικώς στατικοποιεί το νόημα της ιερότητας -- βάζει τη συγκίνηση πάνω σε βάθρο – την προσφέρει για προσκύνημα – τη μετουσιώνει σε Κανόνα.
Υπάρχει μια θρησκευτική βιαιότητα σε όλο αυτό – που στρέφεται εναντίον σου... και σε καταπλακώνει -- την έχω περιγράψει ως 'καράτε κιτς'' –  και την επαναλαμβάνω κατά λέξη εδώ:

Καράτε κιτς είναι όταν αθωώνεις ένα αμφιλεγόμενο''τοτέμ'' αιώνες μετά την παγίωση της λατρείας του. Μοιάζεις με εκείνον τον ήρωα της ελληνικής ταινίας που έγραψε αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλος ''Ο δολοφονος ήταν ο γιατρός''. Είναι σαν να διαλαλείς ''βρήκα τη λύση'' σε ένα μυστήριο έχει διελευκανθεί εδώ και χρόνια. Η ψευδο-επίλυση ενός παλιού μη-μυστηρίου στραγγαλίζει την επίλυση του μοναδικου μυστηρίου που έχει σημασία: του μυστηρίου του παρόντος. Ψευδο-αποκαλύπτοντας το δολοφόνο του παρελθοντος (που όλοι ξέρουν και αναγνωρίζουν) στη ουσία συμμετέχεις στη δολοφονία του παρόντος.


Είναι η ανάδειξη του κιτς σε πολεμική μηχανή.
μια τακτική που λειτουργεί σαν πολιτισμικό νίτζα: ακινητοποιεί στο χρόνο -- σπάει τα κόκαλλα της ιστορικότητας -- σφαζει το νέο. Καράτε Κιτς είναι για παράδειγμα η ΄'έντεχνη'' ανακάλυψη της ''ροκ'' αιώνες μετά την ηρωποίηση της μέσα στο εικονοστάσιο της μοντέρνας κουλτούρας -- η χρήση δοσμένων ηρωικών μοντέλων -- τρόπων να είσαι -- να δείχνεις -- να υποφέρεις ( η εικονογράφηση των τύπων του περιπατητή, του μποέμ, του καλλιτέχνη με βάση τα ψευδή πρότυπα του 19ου αιώνα).
Είναι ο θοδωράκης, τα ταμπούρλα και οι συναυλίες.


Κιτς εἰναι δολιοφθορα κάθε νέας ηρωικής ενέργειας στο όνομα μιας παλιάς, ιερής και παγιωμένης φόρμας ηρωισμού (που έχει γίνει αρκετά ''αναγνωρίσιμη'' ώστε να μπορεί να υποδυθεί τον εαυτό της).Κιτς είναι το όπιο της μοντερνικότητας -- μια αὀρατη και διεισδυτική μορφή καταπίεσης.

Όλα όσα λέω για το καράτε κιτς ισχύουν για τη δημόσια έκφραση δέους και κάλλους που συνόδευσε το κλείσιμο της ερτ.

Με μια διαφορά – ζούμε σε διαφορετικό ιστορικό περιβάλλον.
Ζούμε μια μαζική καταστροφή – και δεν μπορούμε ακριβώς να υπαγορεύουμε τα ναρκισσιστικά αγχολυτικά των άλλων. Είναι απλά ωραίο που κλαίμε δημοσίως -- έτσι απλά -- από μόνο του. Ακόμη και αν ο θρήνος είναι μια πιρουέτα. Μια παρωδία του εαυτού του.
Την ίδια στιγμή στην Αγγλία -- με άπειρους ανέργους και απελπισμένους -- κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Αφήνουμε τις χειροβομβίδες να σκάμε μέσα μας και παρακολουθούμε τη βεβιασμένη χαρά των άλλων. Το αγγλικό facebook μοιάζει σαν ένα εικαστικό νεκροταφείο εκτός της ιστορίας – μια καφκική φάρσα. Μια γιορτή ψυχικού θράσους που σε βυθίζει στην παράνοια και στην ασφυξία.

Από αυτήν την άποψη, ίσως είναι καλύτερο να πας από καράτε παρά από πνιγμό.  Και κάπως έτσι αισθάνομαι τώρα τελευταία για την ελληνικό κτις -- το έχω αποκαλέσει:  avant-garde μελό. Το επαναλαμβάνω κατά λέξη εδώ: Όσο πιο πολύ ''τριτοκοσμολογείται'' η ελλάδα -- τόσο πιο πολύ ερεθίζει τις τάσεις φυγής σου -- δηλαδή εξισώνει τον επαναπατρισμό με ένα σαφάρι εξωτικής απόγνωσης. Παλιά λέγαν τα έντεχνα ταγάρια: ''θέλω να πάω στην αφρική, να φοράω τουρμπάνια, να ζω σε ένα αντίσκηνο (και εσύ ήθελες να πατήσεις τη σκανδάλη στο μπαζούκας). Τώρα όμως οι ίδιες φωνές γίνονται το κάστιν στο μελόδραμα που ονειρεύτηκαν.

Οι κορώνες -- οι βραχνές φωνές -- τα μελίρρυτο κιτς -- οι κιθάρες την παραλία -- τα γένια, τα πουκάμισα και οι ιδρωμένες μασχάλες -- το ανοικονόμητο σταριλίκι της πατσαβούρας και του μουστακαλή -- πλέκουν το σάουντρακ ενός ονείρου που γίνεται ιστορία. Η πεμπτουσία της πόζας επιστρέφει στη γη του πραγματικού. Αυτή η γειτνίαση της χαζομάρας με την τραγωδία μεταμορφώνει το μελό σε ένα είδος πρωτοπορίας.
[Και λέω στον εαυτό μου:  αν δεν σε νοιάζει ποιος καταλαβαίνεις τη φωνή σου -- αν μπορείς να ζήσεις χωρίς κοινό και χωρίς χειροκρότημα--μέσα σε ένα αντίσκηνο από τσιμέντο
Γύρνα στην 'Ελλάδα και θα ζούμε σαν άγρια σκυλιά όλη μέρα.]



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου