12.6.13

στωϊκισμός on acid and the counter-revolutionary imaginary

Όταν κλείνει ο διακόπτης, δεν αλλάζει κάτι γι αυτούς που έχουν μάθει να ζουν χωρίς φως

Για να πας κόντρα στην ταχύτητα των γεγονότων, ίσως πρέπει να έχεις έτοιμο ένα ετοιμοπόλεμο σώμα ανθρώπων μακροχρόνια απολυμένων από την ελπίδα

Ως γνωστόν, αυτή που δεν περιμένει τίποτα δεν μπορεί πια να συλλάβει την έννοια του απρόβλεπτου.

Αυτοί που λένε ''δεν έχεις να χάσεις τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες σου'', αγννούν το όφελος της ήττας, δηλαδή την ελευθερία της μη προοπτικής.

Παίρνει πολύ κόπο και εσωτερική γυμναστική να συμφιλιωθείς με το μηδέν. Αν καταφέρεις όμως να το μάθεις (να  ζεις δηλαδή τα πάντα μέσα στο τίποτα) δεν προτίθεσαι να το άλλαξεις.
Ειδικά όταν σου ζητείται να υπερασπιστείς (πάλι) τα αμφιλεγομένα δικαιώματα καρατομημένων δήμιων.

Νομίζω ότι γι αυτό το λόγο, το εν δυνάμει επαναστατικό  υποκείμενο είναι και το πιο αντεπαναστατικό:
είναι πολύ δύσκολο να σοκάρεις αυτήν που έχει εξοικειωθεί με το σκοτάδι --  που ζει πέρα από το μέλλον -- που κάνει γιόγκα με κλειστά τα φώτα.

έχει ήδη κερδίσει πολλά περισσότερα από σένα.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου