20.6.13

δεν υπάρχεις λέμε


H διάκριση οργανικής και ανόργανης ζωής είναι κάτι σαν το κουτσομπολιό του σύμπαντος.

 Το αν είσαι άνθρωπος ή πέτρα έχει τόση σημασία για το ''υπαρκτό'' κόσμο, όσο και το πεντικιούρ του Νότη Πότη για το αστρικό οικοσύστημα της Ανδρομέδας.

Το ερώτημα ήταν, είναι και θα είναι: τι στο διάολο χωρίζει το είναι από τη μη-είναι;
Πως μπορείς δηλαδή να συλλάβεις το 'μηδέν' -- το τίποτα -- το ''μη-υπαρκτό'';

Απλά δεν γίνεται! -- μπορείς να το εκφράσεις μέσα στη γλώσσα, με γράμματα και σύμβολα --σαν μια εξίσωση ας πούμε -- ή στο εσωτερικό μιας εικόνας του Υπαρκτού.

Λες ας πούμε ''τίποτα'' και σκέφτεσαι  ''μαύρο'' ''σκοτάδι'' ή''λευκό''

Αλλά ακόμη ''το μαύρο'' ή 'το λευκό'' είναι κατεξοχήν σήματα του υπαρκτού -- τα χρώματα είναι ενδείξεις όρασης -- σε επιστρέφουν στη επικράτεια της ύλης.

Είναι αδύνατον να συλλάβεις το μη-υπαρκτό ως ιδέα, αίσθηση ή σημείο μέσα στο χρόνο.

Η έννοια του ''μη υπαρκτού'' είναι τόσο προσεγγίσιμη ή αποδείξιμη όσο και η έννοια του Θεού.

Το μη-υπαρκτό δεν υπάρχει...


1 σχόλιο: