9.6.13

Πως ο προοδευτισμός πριμοδοτεί τον Τζήμερο



Δεν υποστηρίζω τη θεωρία των άκρων -- αλλά δεν καταλαβαίνω κι όλας γιατί τώρα πρέπει να εκνευριστώ  με ένα κείμενο του Τζημερου που στην ουσία βασίζεται στις ίδιες στενόμυαλες και απολιθωμένες παραδοχές που χαρακτήρισαν τα αριστερά και προοδευτικά κείμενα πιου διάβασα τις τελευταίες ημέρες.


Ο Τζήμερος επαναφέρει στο προσκήνιο μια άθλια κοινοτοπία – την ιδέα ότι ''
pride'' είναι το ερωτικό ζήτημα μιας ''μειονότητας'' . Εγώ δεν είναι περήφανος που είναι στρέιτ λέει; γιατί να διαλαλούν την περηφάνια τους οι γκέι; Από που και ως που τα σεξουαλικά γούστα νομιμοποιούν ένα περιβάλλον αυτο-προβολής;

Τα αριστερά (όπως και τα φιλελέ) κείμενα που διάβασα τις τελευταίες ημέρες μιλάνε στην πλειοψηφία τους για την ερωτικότητα αναπαράγοντας την ίδια παραδοχή – ή μάλλον ένα δίπολο που βρίσκεται στη βάση αυτής της σκέψης και έχει ξεπεραστεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 (αλλά οι προοδευτικές φωνές το αγνοούν παντελώς μια και δεν αγγίζουν μια φιλολογία που τη χαρακτηρίζουν λέει ''μεταμοντέρνα'')

Ποιο είναι αυτό το δίπολο; Είναι αυτό που θέτει το εξής ερώτημα: Το ''μειοψηφικό΄΄ ζήτημα της (ομο-)ερωτικότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται είτε αυτόνομα ή σε διάλογο με τα υπόλοιπα κοινωνικά προβλήματα.

Πρόκειται για ένα ψευδές δίλημμα που έχει απαντηθεί τόσο από τη σχετική ''φιλολογία'' όσο και από το ελληνικό και ευρωπαϊκό παρόν της κρίσης:

Η διάκριση φύλου και σεξουαλικότητας είναι πιο ασταθής ποτέ -- τώρα πια μπορούμε να το πούμε ακόμη πιο σίγουρα: Οποιαδήποτε βλάβη, παρεμβολή, χτύπημα της ''αξιοπρέπειας, της υπερηφάνειας, της τιμής'' συνιστά πεδίο της ''σεξουαλικότητας΄''.

Η ΑΝΕΡΓΙΑ, Ο ΦΟΒΟΣ, Η ΦΤΩΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ, ΕΡΩΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ
και άρα αιτήματα -- προσταγές -- διακυβεύματα ενός κινηματος απελευθερωσης της επιθμίας.

Κανένα από τα ''προοδευτικά'' κείμενα που διάβασα δεν είπε το πλέον αυτονόητο --

ΟΤΙ ΤΟ
PRIDE ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΙΑ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ! Ότι οι μορφές βίας που υφιστάμεθα (αλλά και αναπαράγουμε) -- είναι ταυτόχρονα ψυχολογικές και υλικές -- αόρατες και ορατές. Το concept της περηφάνιας ακριβώς καταγγέλλει τη μετατροπή ενός καθολικού προβλήματος σε μειοψηφικό. Όλες εχουμε ''επιθυμίες'' υπό διωγμό -- ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΟΡΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ Η ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ.

Θεωρώ άκρως ερωτικό πρόβλημα το να ζεις κανείς άστεγος -- σε περίπτωση που δε το θέλει!
Η να εξαναγκάζεται να δουλεύει στο πεζοδρόμιο και όχι σε ένα σχολείο -- επειδή θέλει να φοράει φούστα!

Επαναλαμβάνω -- δεν υποστηρίζω τη θεωρία των δυο άκρων -- αλλά θεωρώ ότι η Καφρίλα του Τζήμερου βρίσκει έδαφος και πατάει πάνω στην Καφρίλα των (ομοτράπεζων) αντιπάλων της από το χώρο του προοδευτισμού.

Και λέω ομοτράπεζοι γιατί οι περισσότεροι μαχητικοί ''πολιτικολόγοι'' μιλάνε από θέση ελαφρώς -- ή χονδροειδώς
 -- προνομιακή

Δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν (για μην χάσουν κάτι από την αίγλη τους μέσα σε ένα σύστημα ναρκισσιστικής συναίνεσης ''πες μου αυτό που περιμένω να ακούσω για να ανταλλάξουμε χειροκροτήματα) τις ριζικές αλλαγές που συντελούνται στην αυτο-κατανόηση -- τα ανοιχτά και μεταβαλλόμενα νοήματα -- ή τέλως πάντων την ριζική έκρηξη των ταυτοτήτων μέσα στην καρδιά του πανικού

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου