29.3.13

τι είναι political correct?


Ο Σκουρλέτης πετάει σε μια στιγμή θυμού μια τρανσοφοβική χοντράδα. Μια επικοινωνιολόγος του εκσυγχρονιστικού μπλοκ – η Βίβιαν Εθυμιοπούλου --επανειλημμένα και συστηματικά αποκαλεί τους πολιτικούς της αντιπάλους ''άντρες που φοράνε φουστίτσα''. Χρησιμοποιεί αυτήν τη ρητορεία σε ποστ στο facebook -- η φουστίτσα γίνεται συνώνυμο της πολιτικής ανανδρίας. Αποκαλούμε το Σκουρλέτη ομοφοβικό και τη Εθυμιοπούλου λουγκρομάνα. Όταν μάλιστα κάποιος κράξει το λόγο της τελευταίας τον εγκαλούμε για ''πολιτική ορθότητα''.  Γράφω αυτό το ποστ για να δείξω για ποιο λόγο,  η δεύτερη περίπτωση είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την πρώτη.

Η επικοινωνιολόγος προβάλλει τον εαυτό της ως μέρος ενός ''γκέι'' Δημαρο-φιλελεύθερου κύκλου-- ενός κύκλου που είναι μπροστάρης στον αγώνα της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Όταν λοιπόν η Eυθυμιοπούλου πετάει ομοφοβικά σχόλια, υποδύεται κατά κάποιο τρόπο τον insider. Υιοθετεί την αργκό των ''δικών μας' – τον αυτοσαρκασμό των γκέι -- ΄'είναι μία από εμάς'. Σαν να μιμείται ας πούμε μία τραβεστί. 
 
Και εδώ είναι ο κίνδυνος! Το ξαναλέω όπως το είπα και σε ένα προηγούμενο ποστ. Όταν ο αυτο-σαρκασμός βγαίνει από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας γίνεται στυγνή επίθεση. Όταν ας πούμε μια επικοινωνιολόγος ειρωνεύεται ως 'κουκλίτσα'' ένα αστρολόγο/δημοσιογράφο επειδή γράφει αντι-μνημονιακά ποστ – δεν αναπαράγει απλά την ομοφοβία – τη χρησιμοποιεί ως επαίσχυντο πολιτικό και επικοινωνιακό όπλο. Κλείνει το μάτι στους gay φίλους της – αλλά ταυτόχρονα επικοινωνεί με το σωβινιστικό και ομοφοβικό της ακροατήριο. Και μετά εγκαλεί για ''πολιτική ορθότητα'' όποιον της κάνει παρατήρηση.
Αν ξύσεις την ομοφοβία σε ορισμένους θεσμούς -- πάπες, μητροπολίτες- μπορεί να ανακαλύψεις ένα κόσμο εξαπάτησης και υποκρισίας. Πίσω από το συντηρητισμό της εκκλησίας κρύβεται το όργιο. Το ακριβώς αντίστροφο συμβαίνει με τη Δράση-Δημάρ. Πίσω από τον προοδευτισμό κρύβεται αφόρητος συντηρητισμός. Υιοθετώντας την τρανσεξουαλική πόζα της Ευθυμιοπούλου μπορείς να υποδύεσαι τον προοδευτικό προστάτη ευπαθών ομάδων και την ίδια στιγμή να χαϊδεύεις τα πλέον συντηρητικά και σεξιστικά ανακλαστικά του καραδεξιού ακροατηρίου σου.


Ας μην το ξεχνάμε αυτό: δεν υπάρχει πεφωτισμένη ελίτ στην Eλλάδα. Η καγκουριά της αριστεράς και των λαϊκών στρωμάτων αντανακλά κάτι από το ύφος και τον πολιτισμό της άρχουσας τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο η υπολογισμένη διπροσωπία μιας επικοινωνιολόγου είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τη καφρίλα του Συριζαίου, ειδικά όταν η τελευταία εκδηλώνεται σε ένα ξέσπασμα θυμού.
 Η πρώτη είναι πολύ πιο υπολογισμένη, ύπουλη και αποτελεσματική στη βλάβη που θέλει να προκαλέσει. 

2 σχόλια: