31.3.13

νέα εστία

ήρθε ένα τρολ από το πουθενά, διέκοψε το πένθος και είπε:

Δεν είναι απαραίτητα τραγικό ότι κλείνει ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Και ας υπήρξε η συγκινισιακή αλάνα μιας εποχής.
 Πολλές φορές τα γκλαμ σύμβολα του πολιτισμού είναι αξεδιάλυτα από την πνευματική καθυστέρηση. Η Οξφόρδη και το Κέμπριτζ είναι σύγχρονα ορόσημα σήψης και κτηνωδίας. Η εκκλησία έχει μετατρέψει την έννοια της ''πνευματικότητας'' σε μετωνυμία της χυδαιότητας.

Ποιος αισθαντικός άνθρωπος θα λυπηθεί πραγματικά αν μια αγέλη από ιπτάμενα πιράνχας πετάξει και φάει ζωντανούς τους πανεπιστημιακούς στις υπερυψωμένες έδρες της Σορβόνης, τους μητροπολίτες και τους πάπες στον άμβωνες ή τους μεγαλοδημοσιογράφους στις αυλές τους;

Ποιος θα πενθήσει με την κατρακύλα των τυράννων;

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η ήττα του παλιού δεν γίνεται στο όνομα του καινούριου -- αυτό που υψώνεται πάνω από τα συντρίμμια είναι ακόμη πιο παρωχημένο και ανάλγητο από τον εκπεσόντα.

Δεν φτιάχνονται υπαίθριες σχολές τεθλασμένης γραφής, γιόγκα μέσα στο αλκοόλ, αναγνωστήρια στις ταράτσες.

Δεν μαθαίνει κανείς στους διανοούμενους τη πνευματική χαρά του κλάμπιν, ούτε  ανακαλύπτει κανείς τους ποιητές του διαδικτύου στις ερωτικές αγγελίες. 

Το κενό που αντικαθιστά την μπίχλα είναι ακόμη πιο πρωτόγονο και μηδενιστικό από την τοξικότητα της παλιάς φεουδαρχίας.
 Η ανισότητα του παλιού επιστρέφει δριμύτερη χωρίς αμπαλάζ -- χωρίς βιτρίνα.

Όσο είχες τα σπίρτα μπορούσες  πάντοτε να αλλάξεις το σχήμα της φωτιάς -- να φτιάξεις  άλλη εστία νοήματος


Τώρα όχι μόνο σου παίρνουν το σπιρτόκουτο αλλά σου σπάνε και τα δάχτυλα.

Σβήνουν διδακτικά το πούρο τους πάνω στο μάτι του μυαλού σου.

και ονομάζουν πομπωδώς 'νέα εστία' ένα οικοδόμημα από στάχτες πάνω σε στάχτες.

θα τους αφήσεις;  

                                                         



1 σχόλιο: