6.3.13

εκτονώσεις

Εγώ νομίζω ότι το κράξιμο αυτών που καταφέρνουν να είναι ταυτόχρονα και πλούσιοι και κακόγουστοι-- π.χ τα ζάπλουτα ταγάρια, οι βρικόλακες των Εξαρχείων, τα αντάρτικα του Κολωνακίου (άλλα και άλλα πολλά) -- είναι μια μικρή καθημερινή πράξη εξορκισμού του φόβου

Όταν ας πούμε δεν έχεις φράγκο να πληρώσεις το νοίκι, είναι απολαυστικό να κράζεις αυτούς που θεωρείς νοικάρηδες της αισθητικής φθήνιας.

Είναι κάτι σαν σκέρτσο.

Απέναντι στη δικτατορία της μπίχλας απαντάς με την αριστοκρατία της φτώχιας, δηλαδή το σαρκασμό, την εκτροπή και το κράξιμο.

Φυσικά υπάρχουν άλλες ''πολιτικές'' προτεραιότητες (Μπόμπολες, Σαμαράδες, Ναζήδες)

Όμως και ο τραβεστισμός (μέσα στην απόγνωση) --δηλαδή η κατακραυγή της ασχήμιας, της κνιτίλας και της μπίχλας-- είναι και αυτό μια καίρια πολιτική τοποθέτηση.

Μάλλον λέει κάτι για την πολιτισμική πρεσβυωπία, τον ελιτισμό και τον νεποτισμό του προοδευτικού μετώπου -- υπερθεματίζει -- αόρατες αλλά όχι απαραίτητα καινοφανείς -- μορφές ανισότητας και αδικίας.

Μην τα θέλεις όλα :-)
έχεις το όνομα, έχεις τα φράγκα, μην θέλεις να έχεις και τη χάρη! ;-)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου