25.3.13

κατανάλωση ολέ

Η κακογουστιά των ανθρώπων που αφιερώνονται σε υπερκαταναλωτικά όργια επικοινωνεί με την κακογουστιά των ανθρώπων που καταγγέλλουν τον 'καταναλωτισμό'  ως ασθένεια.

Σαν να βλέπεις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος -- και στις δυο περιπτώσεις αντιμετωπίζεις το παρόν με υποκρισία.

Σε μεγάλο βαθμό η ''αντι-κατανάλωση'' υπήρξε δώρο του πολιτισμού της κατανάλωσης.

Η ''αντι-καταναλωτική'' νεολαϊστικη κουλτούρα δημιουργήθηκε όταν οι νέοι είχαν επιτέλους λεφτά να αγοράσουν δίσκους, ρούχα, ποτά και βιβλία.

  Ίσως σήμερα μπορώ να φανταστώ ένα πολιτισμό χωρίς κατανάλωση. Ίσως σήμερα επείγει να σκεφτούμε μια μετα-καταναλωτική ζωή -- τους τρόπους, τη μικρο-τεχνολογία, τη ψυχική δομή της.  Ίσως επείγει να το κουβεντιάσουμε.

Αλλά καμιά σοβαρή πολιτική πρόταση δε μπορεί να βασίζεται πάνω σε χονδροειδή ψέμματα.

Δεν αντέχω από έναν άνθρωπο προϊόν -- ένα σύμβολο της κακόγουστης κατανάλωσης -- να μου κάνει αντι-καταναλωτικά κηρύγματα.

Όσο δεν υποφέρω τα καμπριολέ των νεόπλουτων (αν και είναι υπέροχα), άλλο τόσο δεν υποφέρω και τους σταρ που πουλάνε την εικόνα τους ως αντι- καπιταλιστική πατέντα.

ε τι να κάνουμε η κακογουστιά που παρουσιάζεται ως ''καλαισθησία'' είναι εξοργιστική.


Δε με νοιάζει να είμαι φτωχός [που με σαφώς με πειράζει].  
Δεν αντέχεται με τίποτα όμως να μοιράζομαι τη φτώχεια μου με κάποιον που νομίζει το πρόβλημα της μοντέρνας ζωής είναι τα στριπτιτζάδικα.

και τώρα διακοπή για ένα στιγμιότυπο που όλοι αγαπήσαμε. 

πρόσεξε τη γιαγιά με το ακτινοβόλο μαλλί  και τον κουκουλοφόρο με το πι.

η πάλη Ενάντια στη Χρυσή Αυγή είναι σκηνοθετημένη από το Φελίνι

















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου