29.3.13

Το Μοντερνικό Θαύμα της Ελλάδας και Μερικοί Σκόρπιοι Λυγμοί από τη Δραπετσώνα



 Το ατελείωτο κράξιμο της ελληνικής κατάστασης κινδυνεύει να μας κάνει όλους ενδο-οριενταλιστές.  Αντί να μιλάμε για ελληνικά και γερμανικά έθνη, θα έπρεπε να μιλάμε για alternative nations, δηλαδή για τεθλασμένες ονειρικές κοινότητες.
Η ελλάδα είναι ο ομφαλός της γής αυτή τη στιγμή: συμβολίζει την ήττα της μοντερνικότητας -- μια κωλοτούμπα στο χρόνο. Από αυτήν την άποψη είναι το πιο σύγχρονο μέρος του κόσμου.

[στην Ελλάδα έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης, στην Ελλάδα έχουμε στρατόπεδα συγκέντρωσης]

Να επιτίθεσαι με λογύδρια στο facebook σα να τραγουδάς όπερα στη στάση του λεωφορείου.  Nα μιλάς κοινωνιολογικά στις γάτες 

[Αγαπητέ Πιτσιρίκο, νιώθω υποχρεωμένος να μιλήσω γι αυτά που είδα χθες στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στον Πειραιά. Δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους συνανθρώπους μου και προσδοκώ να συμβάλεις σε αυτό. Μετά τον ξυλοδαρμό από αστυνομικούς του τμήματος των ανθρώπων, που κρατούνται εκεί, όπως οι ίδιοι μας κατήγγειλαν, ως αντίδραση στην απεργία πείνας που ξεκίνησαν και μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του 28χρονου κρατουμένου πρόσφυγα από την Παλαιστίνη Ιμπραχίμ Φαράζ, ενεργοί πολίτες του Πειραιά πραγματοποιήσαμε χθες 27/04/13 πορεία διαμαρτυρίας και συμπαράστασης]

Ο ιστορικός χάρτης της Ελλάδας είναι πολυ-θραυσματικός -- μέσα σε αυτά τα άπειρα μικρά κομμάτια έχουν φτιαχτεί μικρο-συνειδήσεις, πολιτισμικές συζεύξεις και αισθητικές εμπειρίες που ξεπερνούν σε υβριδικότητα και πρωτοτυπία την κεντρική σκηνή της Δύσης.

[Δεν θα μπορούσε να μείνει άνθρωπος εκεί μέσα όχι 9 μήνες αλλά ούτε 9 ώρες. Ντρέπομαι και οργίζομαι για το κράτος μου. Ντρέπομαι και οργίζομαι για εκείνους τους αστυνομικούς που τους χτυπάνε, όπως οι κρατούμενοι μας είπαν και φυσικά ο Διοικητής του τμήματος το αρνήθηκε.Άντεξα σε αυτά που μου έλεγαν τα θλιμμένα και απελπισμένα μάτια τους, άντεξα να συνομιλώ με τον Διοικητή που επιχειρούσε να δικαιολογηθεί, λέγοντας πως προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ανθρωπισμό του και στις διαταγές του κ. Δένδια, ο οποίος είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος κατ’ εκείνον για την κατάσταση του Α.Τ. Δραπετσώνας και όλων των Τμημάτων της χώρας.]

Παραδοσιακά η περιπλοκότητα του μοντέρνου γεννιόνταν στη παραμεθόριο. Εκεί ξεκινούσε το μίξερ που μετά γινόταν της μόδας στο κέντρο - ο κοσμοπολιτισμός ξεκινούσε στην αποικία – πρώτα στο Χονγκ-Κονγκ και μετά στο Λονδίνο. Παρομοίως, το κολάζ χρονικοτήτων που έλαβε χώρα στην ευρωπαϊκή Ελλάδα είναι ανεπανάληπτο: ο μετανάστης δίπλα στο νεόπλουτο, ο ρόκερ δίπλα στο χασάπη, ο κνίτης δίπλα στο γκέι –το μίγμα είναι απείρως ακραίο, εκρηκτικό και δυσανάγνωστο. Είναι πολύ πιο αινιγματικό να είσαι πανκ στην Καρδίτσα, raver στο μενίδι και avant-garde θεατρίνος στον Έβρο, απ΄ότι όλα αυτά μαζί στη Νέα Υόρκη. Από αυτήν την άποψη η Αθήνα υπήρξε πιο μοντέρνα από το Λονδίνο. 

[Κατέρρευσα όμως, όταν είδα μπροστά στα μάτια μου έναν άνθρωπο να σκίζει τη σάρκα του και να γεμίζει αίματα από πάνω μέχρι κάτω, ως τη μόνη λύση που ήρθε στο μυαλό του, μόλις μας είδε, για να βγει από το κολαστήριο που τον κρατάνε και τον βασανίζουν επί 9 μήνες.Δάκρυσα και για να μην με δουν οι κρατούμενοι ( δεν είναι κρατούμενοι αυτοί, αν υπήρχε κόλαση, αυτοί οι άνθρωποι την βιώνουν εν ζωή ), βγήκα έξω από το κελί και, για να μην τους μεταδώσω και τη δική μου θλίψη, άρχισα να φωνάζω στους αστυνομικούς και τους ψυχολόγους, που είχε στείλει το υπουργείο, εξαιτίας της κινητοποίησης μας.]

Το πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του mainstream διανοητικού συμπλέγματος αδυνατεί να παρακολουθήσει, να κατανοήσει και να καταγράψει αυτό το πολυπρισματικό κόσμο -- αδυνατεί να βρει τα νέα εργαλεία παρατήρησης. Μιλάμε ακόμη για το μικροαστισμό σα μια μονοδιάστατη πολιτισμική συνθήκη – αναλύουμε τον Ελληνισμό σα μια αδιαίρετη ουσία (Ραμφος) γραφουμε παιάνες για την περιπλοκότητα της Αμερικής και περιφρονούμε την πολιτισμική φρενίτιδα της Eλλάδας (Σ. Τριανταφυλλου) – μιλάμε για νεολαίες σαν να είναι ομογενής ολότητα. Ακριβώς της στιγμή που η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής τεχνολογίας παρέχει ένα ανεπανάληπτο ανθρωπολογικό αρχείο του τετριμμένου και του καθημερινού — μια νέα γραμματική των λυγμών. κατηγοριοποιούμε την πολιτισμική παραγωγή σε ''βιβλία'', ''τέχνες'' και ''δίσκους''. Αγνοούμε τις χειρονομίες, τα ηλεκτρο-γραφήματα και τις μικρο-ιστορίες.

[Δεν είστε άνθρωποι» τους φώναξα. Εδώ καταπατείται κάθε έννοια Ανθρωπίνου Δικαιώματος και εσείς μας μιλάτε για γραφειοκρατία που σας εμποδίζει να φτιάξετε τις τουαλέτες (2 για 100 άτομα) και για προσπάθεια να ισορροπήσετε μεταξύ του «Ανθρωπισμού» σας και των διαταγών που έχετε. «Ποια προσπάθεια ρε» τους είπα, «αν ήσασταν Άνθρωποι, αν είχατε ίχνος ευαισθησίας πάνω σας θα είχατε μιλήσει εσείς για όσα συμβαίνουν εδώ μέσα, αν είχατε στόφα Ανθρώπου με Α κεφαλαίο, θα είχατε παραιτηθεί και θα ανοίγατε το δρόμο για να πάψει αυτό το έγκλημα». Έχανα τον αυτοέλεγχό μου και βγήκα έξω από το τμήμα.]

'Οταν λέω ''mainstream'' εννοώ ένα ευρύτερο διανοητικό παράδειγμα που συμπεριλαμβάνει νικητές και ηττημένους, συγγραφείς και αναγνώστες, εκδιδόμενους και ανέκδοτους συγγραφείς, οργανικούς και ανόργανους διανοουμένους. Η γλώσσα που είναι επιφορτισμένη να παρακολουθεί τις άλλες γλώσσες –η γλώσσα του δημοσιογράφου, του διανοούμενου και (λιγότερο) του συγγραφέα μοιάζει να είναι τυφλή και αδιάφορη απέναντι στη φρενήρη πολύ-διάσπαση τους αντικειμένου της…

[Ο Διοικητής του τμήματος ανακοίνωσε στον κρατούμενο που αυτοτραυματίστηκε, ότι θα αφεθεί ελεύθερος, όπως έγινε και με τον Παλαιστίνιο που προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Το μήνυμα που πέρασε; Από δω μέσα θα βγείτε μόνο αν αυτοκτονήσετε και αν είστε τυχεροί μπορεί να προλάβουν να σας σώσουν στο νοσοκομείο]

 Μέσα στις αγκύλες παραθέτω απόσπασμα από την επιστολή του Γιώργου Καρυστινού.
Στάλθηκε τον ιστότοπο του Πιτσιρίκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου