27.3.13

Μερικές σκέψεις για την περιπλοκότητα του κόσμου.


Κάποιος θα μπορούσε άνετα να υποστηρίζει ότι το  κλιπ της Airfastticket ανατρέπει ένα στερεότυπο. Ανατρέπει δηλαδή την εικόνα του γαμιά νταλικέρη -- διαλύει δηλαδή το ιδεώδες του ''στρέιτ'' επαγγέλματος. Σαν να λέει στο θεατή: δεν υπάρχουν ''ματσό'' επαγγέλματα. Καιρός να ξεχάσεις το μύθο του νταλικιέρη που θα σε ξεσκίσει. Mπορεί κάλλιστα ο νταλικέρης να θέλει να ''ξεσκιστεί'. Υπό αυτήν την έννοια το διαφημιστικό εκτρέπει ένα στρέιτ μύθο με ένα gay τρόπο. Παίρνει το μύθο του νταλικιέρη-καμάκι που γαμάει γκόμενες και τουρίστριες και τον τοποθετεί μέσα σε ένα ανέκδοτο για πούστηδες.

Σε αυτήν την περίπτωση όμως το αγόρι που κάνει ότο-στοπ δεν είναι ένας ''στρέιτ'' που πέφτει στη διαβολική παγίδα ενός ''γκέι''. Όπως στο δίδυμο κοπέλα-νταλικιέρης, έτσι και δω, έχουμε δυο ήρωες που ανήκουν στο ίδιο σεξουαλικό σύμπαν – στην ίδια αφηγηματική κονσέρβα: Η εμφάνιση του λεπτόλιγνου αθώου, ότο-στρόπερ, κοντομάνικο, φρατζούλα κτλπ μοιάζει να απηχεί μια τυπική φιγούρα του gay σύμπαντος. Το αγόρι προσομοιάζει προς αυτό που στα αγγλικά λέμε twink, το γκέι λεπτόλιγνο τεκνάκι: πάνω στο χαρακτήρα αυτό βασίζεται ένα διακριτό genre πορνογραφίας – αρκετά οικείο στο μέσο χρήστη του ίντερνετ. Η άλλη φιγούρα πάλι παραπέμπει στο καμουφλαρισμένο, μεσόκοπο, ύπουλο, επιδέξιο γερο-τεκνατζή. Είναι μια εικόνα που (συνήθως) αποδίδεται σε μια άλλη εποχή (ίσως άδικα -- αλλά αυτό χωράει συζήτηση και έρευνα). Πάντως αν αναγνωρίσουμε  και τις δυο φιγούρες ως δυο ''γκέι'' ομοιώματα, αυτό που παρωδείται τελικά δεν ακριβώς μια σεξουαλική ταυτότητα αλλά ένα γενεαλογικό και πολιτισμικό χάσμα στο εσωτερικό της ομοφυλόφιλης κοινότητας.

Αυτό που βγάζει γέλιο δεν είναι ότι είσαι γκέι, αλλά ότι είσαι ''κουνιστός νταλικιέρης''


Η ανατροπή όμως του ενός στερεότυπου οδηγεί στην τραγική και επαίσχυντη επαναβεβαίωση ενός άλλου. Αν προσέξεις τις κινήσεις, το στιλ και το λεξιλόγιο του φορτηγατζή-αδερφής -- σου ρχεται αμέσως στο μυαλό η εικόνα ενός χαζο-κάφρου (στο σχολείο, στο ψιλικατζίδικο, στο στρατό) που υποδύεται την αδερφή. Η κίνηση/σπάσιμο χεριού είναι μια πανάρχαια δήλωση της σημασίας ‘ανώμαλος’ (εγώ θυμάμαι μια θεία μου να την κάνει).  Αυτές ακριβώς οι  εικαστικές λεπτομέρειες πιστεύω ότι έχουν ανάψει τα λαμπάκια σε διάφορους θεατές, ίσως  περισσότερο από την εικόνα της αποπλάνησης.

Το άλλο βασικό ερώτημα είναι: ποιος μπορεί να αναγνωρίσει στις δυο φιγούρες το πολιτισμικό θέατρο που αναλύσαμε πιο πάνω; Ο μπαμπά σου; Οι γείτονες; Οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης;   Πιθανότατα -- αν και όχι απαραίτητα -- μέσα στο μικροαστικό σαλόνι/θεσμό/γειτονιά όλη η παραπάνω σημειολογική ανάλυση ακούγεται σαν κινέζικα. Άντε τώρα να ξέρει ο κυρ Λάμπρος τί είναι twink (ποτέ δεν ξέρεις βέβαια). Αυτό που μένει είναι η εικόνα του 'ανώμαλου' που γνέφει στην οθόνη όπως ένας κάφρος συμμαθητής σου από το λύκειο. Βγαίνοντας από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας, ο αυτο-σαρκασμός μεταμορφώνεται σε σαρκασμό και στυγνή επίθεση. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και με το τηλεοπτικό σλογκαν 'όξω πούστη απ΄ την παράγκα'. Η μορφή, το στιλ, το ύφος μιας εικόνας δεν είναι μόνο αξεδιάλυτο από το περιεχόμενο της – αλλά και από την επικοινωνιακή κοινότητα των καταναλωτών της...

Άραγε πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι ο μέσος θεατής, μοιάζει επικοινωνιακά με το μέσο μαλακο-κάβλη ψηφοφόρο της χρυσής αυγής;

χμ ας μην το αποκλείσουμε κι όλας....



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου