17.3.13

φως

Θυμάμαι μια φίλη που μου μετέφερε τα παράπονα της Τζούλια Κρίστεβα για τους άντρες γύρω της
''Δεν είναι όπως τον θέλω, εγώ θέλω τον άντρα να είναι playboy'', έλεγε η φεμινίστρια σε ύφος Τατιάνας Στεφανίδου.

Μετά καταλαβαίνεις γιατί ο Τσόμσκι αποκαλούσε το πνευματικό κύκλο του Παρισιού βαρετό, επηρμένο και διεφθαρμένο. Ο Τσόμσκι βέβαια με τη σειρά του έχει ελάχιστη αίσθηση του χιούμορ και ακόμη πιο ελάχιστη αίσθηση των πολιτισμικών κωδίκων που απαρτίζουν το κόσμο γύρω του. (δες το βίντεο)

Θα ρθει μια μέρα που η οικονομική πτώχευση θα κάνει διαφανή τη ''καφρίλα'' των ελίτ. Γι αυτό καμιά φορά ακούω με επιφύλαξη την κριτική για το δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα. Ειδικά όταν η κριτική προέρχεται από ακαδημαϊκούς, εντός ή εκτός των συνόρων:

Οι ακαδημαϊκοί στην πλειοψηφία τους είναι άτομα με μειωμένη συναισθηματική νοημοσύνη -- βιτσιόζες λαϊκές τραγουδίστριες στο σώμα καχεκτικών εγώ. Oι όροι με τους οποίους μιλάνε για τον κόσμο θυμίζει ένα φεουδαρχικό σύστημα κύρους και εξουσίας, εκπεφρασμένο σε slang μεσημεριάτικης ζώνης.

Ας ελπίσουμε, ότι μια ωραία μέρα, μια που οι αισθαντικοί άνθρωποι θα ξεσηκωθούν και θα ανάψουν το φως στο δωμάτιο, τα έντομα που βουϊζουν στις εδρες του Kέμπριτζ και της Oξφόρδης, θα καούν ζωντανά, όπως τα μυγάκια στις καλοκαιρινές λάμπες.
 

Στο μεταξύ μπορούμε να πάψουμε να αποκαλούμε τριτοκοσμική την ελληνική ''κουλτούρα'';

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου