13.10.13

Η Ψυχροπολεμική φτώχια των Ταγαριών.

  Ο σαμαράς είναι εκτός τόπου -- ζει στη δεκαετία του 1950 -- ο νέος νίξον -- οι εχθροί του είναι οι κομμουνιστές και οι ομοφυλόφιλοι -- (μοιάζει λίγο σαν τον drag ηρωα στην Ψυχώ, μπορώ να τον φανταστώ να κυκλοφορεί στους δρόμους ντυμένος πηνελοπη δέλτα-νίτζα)

και η αριστερά απαντάει σε αυτό -- με σοβιετικές ρητορείες, αντάρτικα και τσε γκεβάρα.

''παρτον το ένα, κλάσε τον άλλον'' είναι η κατάσταση,
Όταν συνομιλούσα με το team ενός περιοδικού ''αριστερού'' (πόσο πια σιχαίνομαι αυτή τη λέξη) -- δεν μπορούσα να τους εξηγήσω με τίποτα γιατί οφείλουμε να έχουμε επαφές, ερωτο-αποκρίσεις, οπτική και διαδικτυακή επικοινωνία με όσους εμπνέονται ή μη κάποιο τρόπο σχετίζονται με το νεο-ναζισμό..

Η πνευματική ελίτ της ελλάδας ειναι βαθιά εμποτισμένη από την ημιμάθεια της κνε -- και αυτό φαίνεται και στο ευρύτερο αισθητικό στιλιστικό παράδειγμα που τους περικυκλώνει-- στα θεατρικά έργα, στους ποιητές, στον περιοδικό τύπο -- εντός και εκτός των τοιχων του προοδευτικού μετώπου.

Εγώ αισθάνομαι ο ''κοινωνικός'' αγώνας για την απο-ναζιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να έρθει από ένα κανονιστικό σχήμα -- από ένα πουριτανικό πολιτικό μόρφωμα -- από μια καμπάνια ''ηθικής'' απελευθέρωσης.


Θα έρθει μέσα από ένα κίνημα ηδονο-θυμικής εξέργεσης -- που θα εξαπλωθεί σε ένα ενδιάμεσο -- διαγώνιο -- χώρο -- θεάματος, φαντασίας και παιχνιδιού-- όχι στο πεδίο της καθαρής πολιτικής στραύτευσης.


Οι χρυσαυγίτες κατέβηκαν στην ελληνική γη ως ποπ σταρς, σούπερ ήρωες και σεναριογράφαοι επιστημονικής φαντασίας

Η απάντηση σε αυτό -- δεν μπορεί να είναι η μαρία φαραντούρη, ο καβάφης και η αυγή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου