4.12.13

Η Φτώχια του Κωστόπουλου και η Πρωτοπορία της Λούγκρας



Σύγκρινε τα φωτογραφικά στιγμιότυπα από την σύλληψη του Κωστόπουλου και του Παπαγεωργόπουλου. Με την πρώτη ματιά μοιάζουν σαν δυο διαμετρικά αντίθετες πόζες συντριβής.  


 



Η πόζα του Παπαγεωργόπουλου είχε κάτι από την αισθητική μια νύχτας στο Γκάζι:                                Το να φοράς παλτό πάνω από τα χέρια σου, όταν ο όλος ο κόσμος ξέρει ότι φοράς χειροπέδες,  θυμίζει κάτι από τα παιδιά που πάνε στο sodade στο γκάζι και κάνουν ότι είναι περαστικά.

Κοιτάν το ταβάνι, δεν μιλάνε σε κανέναν και συμπεριφέρονται σαν ''να μη ανήκουν εκεί''.
Περνούν όλη τη νύχτα ποζάροντας σαν τον Παπακαλιάτη σε ταινία καταστροφής.

Να γιατί αυτός ο βασιλιάς έμοιαζε ανυπερθέτως γυμνός.
Γιατί νόμιζε ότι το αντίθετο της γύμνιας του είναι ένα ρούχο.

Και να γιατί η πόζα του μου ενέπνευσε κάποια δυσφορία ακόμη και τη ιερή στιγμή της πτώσης του.

Διότι ακόμη και ηττημένος –  προκαλούσε κάποια βλάβη. Σου έδινε την εντύπωση ότι το ηθικό του πρότυπο απλωνόταν μέσα στο κοινό του σαν διανοητικός ιός και έτρεφε τα τέρατα του μέλλοντος.

Ακόμη και αν δεν ήταν ένοχος για το έγκλημα που καταδικάστηκε, ήταν οπωσδήποτε ένοχος για ένα έγκλημα αναχρονισμού.

Όπως ακριβώς και πολλοί gay της γενιάς  μου -- απευθύνεται στο παρόν – μιλώντας τη γλώσσα που καταλαβαίνει η γιαγιά μου. Επειδή αγαπώ τη γιαγιά μου σε ένα βαθμό συγκινούμαι από το χρονικό βραχυκύκλωμα αυτο-προβολής. Ταυτόχρονα όμως εξακολουθώ να ασφυκτιώ από την ασφυξία της πασαρέλας του – και κυρίως την ανάδειξη αυτού του ύφους σε γλώσσα κυριαρχίας . Είναι  η σκοταδιστική μεγαλοπρέπεια του νοικοκύρη – η καταγέλαστη αντίληψη της αξιοπρέπειας ως απόκρυψης – ''δεν λέμε ψέμματα, αλλά ούτε και την αλήθεια – απλώς δεν μιλάμε για ορισμένα πράγματα''.

Στην περίπτωση του Κωστόπουλου είχαμε την αντίστροφη τακτική – μια έκρηξη αυτο-αποκάλυψης:  ο τραγικός αντι-ήρωας παρουσιάστηκε μόνος του στο τμήμα, πόζαρε άνετος και χαμογελαστός, μίλησε για την ιστορία του στις κάμερες – μετουσίωσε την κατάσταση του σε θέαμα ομολογίας.
Θα σας τα πω όλα, θα σας τα δείξω, θα σας τα εξηγήσω όλα – θα μοιραστώ την καταστροφή μου μαζί σας.

Θα κάνω αυτό που έμαθα να κάνω καλά – μια πορνογραφική ανατομία της σημασία  της μαγκιάς (απλώς τώρα μέσα στα συντρίμμια – νέο genre)

Και κάπως έτσι η απογύμνωση γίνεται νέο ρούχο:

Αυτό που φοράω δεν είναι χειροπέδες – είναι άλλο ύφος εξιστόρησης: η ιστορία παραμένει η ίδια – είναι η δική σου ιστορία (χρεοκοπημένε) θεατή – είμαι σαν και σένα.

Αυτή η ρητορική τρίπλα σκέπασε το ξεγυμνώμα της πόζας  του – όπως ακριβώς το κοστούμι πάνω  τις χειροπέδες του  Παγεωργόπουλου.


Είναι αρκετά δύσκολο να πεισθώ – ότι η πόζα χρεωκοπίας του Κωστόπουλου – έχει πολλά κοινά με τις ναυαγισμένες ιστορίες που παρατηρώ και βιώνω καθημερινά – από την Αθήνα και το Λονδίνο μέχρι το Μάνσεστερ και τη Λισαβόνα..

Εφάπτεται μόνο σε ένα σημείο – αυτό της θεαματικής ομολογίας – της ηθελημένης απογύμνωσης – της αδιαντροπιάς μέσα στην ήττα.

 Είναι αλήθεια -- πολλοί νέοι άνθρωποι –  ή μάλλον άνθρωποι που προσπαθούν να γίνουν ''νέοι''-- μοιράζονται την ίδια στάση – ένα παρόμοιο ύφος επιδεικτικής συντριβής -- αντιλαμβάνονται την πτώση ως σκηνικό αυτο-αποθέωσης.

Με μια βασική διαφορά όμως --  το κάνουν από τα χαμηλά – μέσα από τις αναθυμιάσεις της ανέλπιστης ένδειας. Δεν είναι μια χειρονομία αυτο-συγκράτησης από τα ψηλά στα χαμηλά – αλλά μια πιρουέτα – ένα στιγμιαίο άλμα -- από τα χαμηλά στα χαμηλά.

Είναι δηλαδή μια τακτική αντι-περασπισμού εντελώς άλλης κλίμακας:

Δες τον παρακάτω νεαρό – τον συνάντησα σε ένα δωμάτιο στο Λονδίνο – ένα σαββατοκύριακο πανικού – περπατούσε και μιλούσε σαν δαιμονισμένο εξώφυλλο του Νίτρο μιας  μετεπαναστικής εποχής.








Του είπα ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

Mου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

Μετά του είπα --φόρα αυτό το μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--
'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]
Μετά μας έδωσε να πιούμε Φιλανδέζικη σαμπάνια.

Προσποιηθήκαμε για λίγο ότι τον προσέλαβα σε μια άλλη ζωή –  ήταν μια παροδική εμπειρία ανύψωσης..

Σκέφτηκα ότι  αυτές οι ναρκισστικές οντότητες – τα πρόσχαρα ξόανα της εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

Από αυτήν την άποψη είναι οπωσδήποτε πιο πειστικοί από τον Κωστόπουλο.  Φτύνουν στην κάμερα έναν  αγέρωχο παροξυσμό υπερήφανιας  – είναι οι αναδύομενοι ηγέτες της τραγικής ματαιότητας -- στρουμφάκια on acid – νέοι μελλοθάνατοι. 

Όταν συγκρίνω τη δική τους πτώση με την πτώση του Κωστόπουλου αισθάνομαι ότι η δική μας (αόρατη) γενιά υπήρξε τυχερή. Όχι μόνο επειδή είδε τους ''κακούς να πέφτουν'' –  αλλά επειδή τους είδαν να πέφτουν χωρίς στιλ.

Κάποτε μια ηρωίδα της Σάρα Κέιν δήλωσε ότι κινδυνεύει να δολοφονηθεί  από την ευτυχία των πρωινών εκπομπών. Έχω βάσιμες υποψίες ότι αν έβλεπε  την άτσαλη ομολογία στην πρωινή εκπομπή του Κωστόπουλου ίσως και να τη γλίτωνε:

Η πρωινή perfomance της ευτυχίας έσπασε – η πραγματικότητα ράγισε – και η κατάθλιψη, ο φόβος και η περισυλλογή χύθηκαν στα τηλεοπτικά στούντιο...  σαν μπαγιάτικα γιαούρτια.


Δύο ενθαρρυντικά γεγονότα προκύπτουν από αυτό το σκηνικό

1) (επιτέλους) η γενιά μας καλείται να παίξει στην δική της έδρα  –  την ήττα.  

 2) παράλληλα βλέπει ένα κάφρο να πέφτει (ή να προσποιείται ότι πέφτει) άγαρμπα και άτεχνα --  η αταλαντοσύνη της πτώσης του είναι σχεδόν εξαγνιστική. Τώρα που το αυτο-ρεζίλεμα έγινε το νέο γκλαμ – ο βασιλιάς δείχνει παντελώς ανίκανος να προσποιηθεί τον γυμνό...

εμείς όμως μπορούμε
– και είναι ίσως το μόνο πράγμα που μάθαμε να κάνουμε.  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου