17.8.13

οι beatniks των προαστείων



Το νέο (;) αλλόκοτο γκλάμουρ


Μια νέα παράξενη ψυχολογία πλήττει τη συγκοινωνία της πόλης: οι μπίτνιξ των προαστείων. Μπαίνουν στα λεωφορεία, στα ταξί και στα τρόλεϋ και δεν ξέρουν που πάνε.

Ποιοι είναι; Γιατί το κάνουν;  Μήπως ανήκεις και εσύ σε αυτούς;
                                  Όταν τα έγραφες αυτά δεν είχες δίπλωμα αυτοκινήτου..
                                                                               
Περίπτωση 1

Μεσήλιξ κυρία με ηπίως παρακμιακό μακιγιάζ και early 90s καμπαρντίνα (με τελειώματα γούνας), γυαλιά ηλίου στο καταχείμωνο και βήμα κάπως διστακτικό. Εμφανίζεται στη στάση και μπαίνει στο πρώτο λεωφορείο που έρχεται. Για Ασπρόπυργο. Ούτε που ξέρει που πέφτει ο Ασπρόπυργος. Δεν ξέρει που πάει το λεωφορείο. 'Ομως μέσα στο όχημα ξέρει ακριβώς πως πρέπει να κινηθεί: στηρίζεται κάπου κοντά στο παράθυρο και παίρνει μια ελαφρώς ονειροπόλα πόζα. Οι συνεπιβάτες της αναρωτιούνται που να είναι κρυμμένοι οι κάμεραμεν. ‘Μα μαμά μοιάζει τόσο πολύ με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου’. Εκείνη πάντως δεν πρόκειται να τους πει. Είναι αφοσιωμένη στο ρόλο της. Το νέο elegant-decadence lifestyle των μητροπόλεων κρέμεται από αυτήν.
                                                  
                                              
                                             Δεν ήξερες πώς να διασχίζεις στο δρόμο χωρίς να σκουντουφλάς



                  


Περίπτωση 2

Πρώην skateboarder που έχει μεγαλώσει. Έχει αλλάξει γειτονιά και νούμερο παντελόνι. Το skate και τα πατίνια του είναι ξεχασμένα σε κάποιο πατάρι. Φοράει ακόμη το αγαπημένο του Τ-shirt κάτω από το πουκάμισο. Έχει καταφέρει να συνειδητοποιήσει ότι η δεκαετία του ’90 έχει τελειώσει. Αλλά δεν είναι σίγουρος αν είναι 2011 ή 2012. Κάθεται στην πλατεία Παλαιών Δικαστηρίων και παρακολουθεί την κίνηση στην Πανεπιστημίου. Πίνει ένα εξωτικό χυμό, σκέτο (αυτήν την εβδομάδα δεν καπνίζει). Μετά σηκώνεται, βηματίζει ανάλαφρα μέχρι τη στάση του REX και παίρνει το πρώτο τρόλεϋ που θα περάσει. Κάθεται σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και τραγουδάει από μέσα του το σάουντρακ μιας παλιάς διαφήμισης σοκολατούχου γάλατος. Έχει στην αγκαλιά του ένα άδειο χαρτοφύλακα, αλλά όλοι οι συνεπιβάτες του έχουν υποψιαστεί ότι δεν πάει σε δουλειά. Μερικοί πιο καχύποπτοι περιμένουν να του πέσει από την τσέπη κανένα λεξοτανίλ. Αλλά εκείνος δεν κάνει καμιά λάθος κίνηση. Ξέρει ακριβώς τι δεν πρέπει να κάνει και που δεν πρέπει να πάει. Αλλά δεν ξέρει που πάει. Και του αρέσει. Το νέο κίνημα νεανικής ευφορίας κρέμεται από αυτόν.




                               
                             Όταν τα έγραφες αυτά ήσουν 23 δεν ήξερες να διαβάζεις τα σήματα
                                                  
                                                  




Περίπτωση 3

Νεαρή δεσποινίδα, χωμένη μέσα στο παλτό της, ξεσφίγγει τη μικροσκοπική της γραβάτα. Κατευθύνεται προς το περίπτερο στην Πλατεία Βάθη. Αγοράζει καραμέλες και όλες τις αλβανόφωνες εφημερίδες. Καθώς περπατάει γρήγορα ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα σε ένα νταγκλαρισμένο πλήθος, ρίχνει μια γρήγορη ματιά στις επικεφαλίδες, τις καταλαβαίνει εύκολα: είναι γραμμένες στη μητρική της γλώσσα. (Οι γονείς της ήρθαν από τα Τίρρανα πριν πολλά χρόνια). Στο βλέμμα της σκάνε μικρά πυροτεχνημάτα. Πιο δυνατά από πριν, όταν ορκιζόταν για το πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων. Έτσι είναι το μέλλον; Business, από τη μια χώρα στην άλλη, εύκολα και ανάλαφρα, όπως τα σκουπίδια που ταξιδεύουν με τον αέρα. Πετάει τις εφημερίδες σε ένα κάδο, κάποιος της σφυρίζει, δε του δίνει σημασία, όπως δεν έδωσε σημασία στον αστυνομικό που της έκλεισε το μάτι από το ανοιχτό παράθυρο του περιπολικού. Καθώς το σώμα της αιωρείται πάνω από τη Λιοσίων αναρωτιέται αν οι γονείς της επέλεξαν να έρθουν στην Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο που αυτή επιλέγει τα αθηναϊκά προάστεια όπου θα λιώσει τα παπούτσια της (και τα φτερά της;): Έκλειναν και κείνοι τα μάτια τους και ακουμπούσαν στη τύχη το δάχτυλο σ’ ένα σημείο στο χάρτη; Δε σκοπεύει να τους ρωτήσει. Αλλά παραδέχεται στον εαυτό της ότι είναι ωραία να παίζεις το μέντιουμ γεωγράφο. Παίρνει τον ηλεκτρικό από την Πλατεία Αττικής και αναρωτιέται αν πρέπει να διδάξει αυτό το παιχνίδι στο λιπόσαρκο skinhead που την κοιτάζει παράξενα. Οι επιβάτες του τρένου την εκτοπίζουν στο παράθυρο, κολλάει τη μύτη της στο τζάμι και χαμογελάει. Το πτυχίο τσαλακώνεται στην εσωτερική τσέπη του παλτού της αλλά δε τη νοιάζει. Οι αναδυόμενες Business αστικής περιπλάνησης κρέμονται από αυτή.




Λάδωσες για να πάρεις το δίπλωμα. μπίτνικ my ass. Λαμόγιο είσαι

                                                     
                                        
 Η περίπτωση ένα, δύο και τρία συναντήθηκαν για ένα πίνκνικ παράκρουσης στις όχθες της πόλης. Από το σημείο που βρίσκονται μπορούν να δουν τα πάντα σαν μια τεράστια φαντασίωση διαφυγής. Μέσα της επιπλέουν μελαγχολικοί φελλοί. Κυρίες που δεν τις προσκαλεί κανείς πια στα κοσμικά πάρτι, celebrity που μαράθηκαν πρόωρα, φερέλπιδες wannabe που πετάχτηκαν έξω από τις guest lists. ‘Ολοι τους αρνήθηκαν να ξεπεράσουν την έξη τους για τις μπλόφες τις πόλης, έβαλαν τα καλά τους και πήραν τους δρόμους. Έτσι μπήκαν στις γραμμές μιας παράξενης κινούμενης στρατιάς που εισχωρεί ολοένα πιο βαθειά στις φλέβες του αστικού δικτύου: οι μπήτνιξ των προαστείων ήρθαν..

για να φύγουν!

                                                         

Ανάμεσα τους περπατούν νεανίες που πρωταγωνιστούν στα road movies του μυαλού τους. Πρωτόβγαλτοι φανς του Τζακ Κέρουακ και του Γκι Ντεμπόρ που μόλις ήρθαν από την επαρχία για σπουδές και οι ‘οι μαζικές πορείες’ δε τους αρκούν ή δε τους χωρούν.Gays μπουχτισμένοι από το ναρκισσισμό της νυχτερινής ζωής, αρχίζουν να αγκαλιάζουν αστικά τοπία αντί για εραστές. Πρώην τζάνκια που μετά την αποτοξίνωση, έχουν μείνει χωρίς τους παλιούς τους φίλους, χωρίς φίλους γενικά: ο νέος εθισμός είναι η περιδίνηση στην πόλη.



                   
Οταν σε πυροβολείς με ποίηση ανοίγεις τρύπες στο ναρκισσισμό σου


Νοικοκυρές που δε θέλουν να ξαναμπλεχτούν σε ένα κανιβαλικό καβγά χωρίς αποτέλεσμα, δε θέλουν να πάνε ξανά επίσκεψη στην κουμπάρα τους ούτε να μαζέψουν χόρτα. Κάτι τους τραβάει και αρχίζουν να αναζητούν το ζαχαροπλαστείο των ονείρων τους ή μια μυθική βιοτεχνία εσωρούχων σε μια άκρη του χάρτη που δεν έχει ακουστά ούτε ο μπατζανάκης τους, ούτε το μέντιουμ της τηλεόρασης.
                                               
                                                
Κορεσμένοι surfers του δικτύου με πρησμένα μάτια, καθώς ξεκινούν από το σπίτι τους για ένα blind ραντεβού, παθαίνουν επιφώτιση και την τελευταία στιγμή λένε στον ταξιτζή να τους αφήσει στη μέση του πουθενά.



                                               Μια φορά βγήκες να περπατήσεις στη γειτονιά σου, περπάτησες πολύ, χάθηκες και γύρισες με ότοστοπ στο σπίτι...πάνω σε ένα ντάτσουν                                               

Νεόκοποι μύστες των λιμανιών και των σταθμών (που δεν έχουν στη τσέπη τους κανένα εισιτήριο), αργόσχολοι εισοδηματίες, άνεργοι και άεργοι, νέες γενιές clubbers που βαρέθηκαν πιο γρήγορα από τις προηγούμενες, άνθρωποι που έχουν όρεξη να δοκιμάσουν τα νέα κρουασάν της αγοράς και είναι ικανοί να τσεκάρουν γι αυτό το λόγο όλα τα περίπτερα της πόλης. Διανομείς φυλλαδίων και θύματα άκαρπης αναζήτησης εργασίας από μικρές αγγελίες: όταν τους παίρνει ο ύπνος μες στο λεωφορείο, η αστική απόγνωση γίνεται νανούριμα.


                                                  
Όταν τα έγραφες αυτά ήσουν άνεργος και μπακούρι: η διαδρομή από το σπίτι σου στου Ζωγράφου ήταν σαν επίσκεψη σε ξένη χώρα



Τι λοιπόν όλο αυτό; Άλλη μια μπλόφα μαγειρεμένη με γνώριμα υλικά; Ένας ξαναφορεμένος εξωραϊσμός της επικαιρότητας που έχει γίνει ‘διάφανη από την πολή την χρήση’;

                                               

Μη προβληματίζεσαι πολύ και μη φοβάσαι να βλέπεις την αστική ζωή σα διαστημική περιπέτεια: αν η αστική επικράτεια είναι ένα ηλιακό σύστημα, το κέντρο ένα άστρο και τα περίχωρα οι πλανήτες του, τότε οι μπίτνιξ των προαστείων είναι παρεκκλίνοντες δορυφόροι. Δεν ξέρουμε αν θα γίνουν κομήτες. Η κομψότητα της τροχιάς τους γεννήθηκε μέσα σε ένα μαγνητικό πεδίο που τους φυλακίζει και ενίοτε τους συντρίβει. Η εντροπία μας χαμογελάει περίεργα.


                                                Έστειλες το κείμενο 'Οι Μπιτνιξ των  Προαστείων 'σε δέκα περιοδικά… δε δημοσιεύτηκε πουθενά…. καλωσόρισες την ακινησία μέσα σου… και μετά πέρασες τα σύνορα…

                                                 http://www.youtube.com/watch?v=u9WvVTFTf9w





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου