21.8.13

μη γίνεσαι αυτό που βρίζεις

Nα πούμε και του στραβού το δίκιο. H Σώτη Τριανταφύλλου στο πρόσφατο νεο-αποικιακό της παράληρημα, δεν φαίνεται να επιτίθεται στο δημόσιο θηλασμό -- αλλά στο θηλασμό στο πεζοδρόμιο -- στο δρόμο -- στην επαιτεία -- σε περιβάλλον που απειλεί την σωματική και ψυχική υγεία του βρεφους κλπ. Το θέμα αυτό δεν είναι τόσο απλό και ασπρόμαυρο όσο το παρουσιάζουμε. Παραπέμπει σε ένα μεγάλο ανθρωπολογικό γρίφο του παρόντος -- υπενθυμίζει δηλαδή το ''ηθικά'' αμφιλεγόμενο φορτίο ορισμένων πολιτισμικών κωδίκων. Υπάρχουν κοινοτικές/εθνοτικές πρακτικές που τείνουν να παραβιάζουν αυτό που αποκαλούμε οικουμενικό χάρτη των δικαιωμάτων (μουσουλμάνοι άντρες που παντρεύονται δωδεκάχρονα κορίτσια, κλειτο/τομή). Η επαιτεία των τσιγγάνων είναι ένας τρόπος ζωής -- μια κουλτούρα -- μια αυτοφυής ''ηθική κοινότητα''. Το ερώτημα είναι: Οφείλω να τη σεβαστώ όμως απλώς και μόνο γι αυτό; Οφείλω να θεωρήσω δεδομένη τη θέση του παιδιού στην κοινότητα των τσιγγάνων επειδή είναι μέρος ενός πολιτισμού που υπερβαίνει τη στενότητα του δικού μου ηθικού κώδικα; Κατ' επέκταση, οφείλω να αποδεχτώ τη θέση της γυναίκας ή του ομοφυλόφιλου στη μουσουλμανική κοινότητα -- δηλαδή να ανεχθώ τη μη ανοχή στο όνομα της ανοχής; Δεν έχω απάντηση, ούτε βαθιά ανθρωπολογική γνωση -- όμως νομίζω θα απέφευγα ένα πρόχειρο στρίμωγμα του ερώτηματος μέσα σε ένα διπολικό σχήμα θύτη (δυτικός παρατηρητής) και θύματος (τσιγγάνος, μουσουλμάνος). Αισθάνομαι ότι κόσμος είναι πιο σύνθετος. Με το να παραφράζουμε αυτό που λέει η Σώτη Τριανταφύλλου πέφτουμε στην ίδια λούμπα με εκείνη.. ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου