2.4.12

Queer Euphoria

Ο Bob Bergeron έγραψε ένα βιβλίο αυτο-βοήθειας: 'πως-να-εξακολουθείς-να-είσαι-χαρούμενος- και-γκέι-μετά-τα-σαράντα'. Λίγες μέρες πριν το εκδόσει, αυτοκτόνησε. Άφησε ένα σημείωμα πάνω στο εξώφυλλο 'Είναι όλα ψέμματα βασισμένα σε παραπληροφόρηση'. Δεν είναι ο πρώτος θεραπευτής που αυτοκτονεί. Το ίδιο έκανε και ο Λέο Μπουσκαλια --πασίγνωστος και στην Ελλάδα για τα εγχειρίδια θετικής ενέργειας-- όταν τον αφήσε η γυναίκα του. 'Οπως σωστά παρατηρεί o/η Ersh Fwtiou (https://www.facebook.com/profile.php?id=100002267737918) οι ΝΥΤ ερμηνεύουν μυωπικά (και στερεοτυπικά) την αυτοκτονία ως προϊον της ομοφυλοφιλικής αγωνίας μπροστά στο γήρας. Πολλές φορές, η κατάθλιψη είναι προϊόν οξυδερκούς παρατήρησης της πραγματικότητας. Οταν ζεις μέσα γράψιμο, αυτό που σε ανεβάζει ψηλά -- οι σκέψεις σου -- μπορεί σε κατεβάζει στα τάρταρα. (Ο εκδοτικός οίκος τελικά δε θα εκδώσει το βιβλίο και τελικά είναι να σε πιάνει κατάθλιψη με την ηλιθιότητα των εκδοτικών οίκων.. πραγματικά όμως) 

Σε πλήρη αντιδιαστολή με το 'γκέι επαγγελματία της χαράς' ο ιστολόγος George Le Nonce έχει γραψει για τη κατάθλιψη με ένα άμεσο και καθηλωτικό τρόπο. Στα γραπτά του η ευφορία της ερωτικής κραιπάλης αλληλοπλέκεται με τα συμπτώματα μιας αινιγματικής νόσου. Η φωτογενής και λεπτομερής περιγραφή σεξουαλικών περιπτύξεων εναλλάσεται με τα αντι-κατιθλιπτικά, τις εφιαλτικές σκέψεις και μερικές φορές το θάνατο. Τι υπονοεί αυτό το ποιητικό ύφος; Μάλλον ότι οι απολαύσεις της γραφής λειτουργούν σαν αντι-καταθλιπτικά: επιτίθενται στο πρόβλημα αλλά δεν το επιλύουν ποτέ οριστικά. Για κάθε πλεονέκτημα της ψυχικής σου άμυνας ανιστοιχεί ένα μειονέκτημα:...Αν ισσοροπείς την ευτυχία σου πάνω στη γραφή, κινδυνεύεις να πέσεις και να σπάσεις...Η γραφή είναι τόσο εύθραστη όσο και οι φουσκωμενοι μύες, οι τραπεζικές καταθέσεις και ο χρόνος που φεύγει...   

 http://nonc.wordpress.com/2006/07/31/roethke-dark-time/
 http://nonc.wordpress.com/2006/10/16/i-hear-voices/

2 σχόλια:

  1. Σπασμένες μέσα μου εἰκόνες ἀνταπόκρισης,
    ρήμαγμα μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιές,
    ἀπελπισμένο κρέμασμα ἀπὸ λαγόνια ξένα.
    Πέσιμο ἐκεῖ ποὺ μοναχὰ ἡ μοναξιὰ ὁδηγεῖ:
    νὰ ὑποτάξω ἀκόμη καὶ τὸ πνεῦμα μου,
    νὰ τὸ προσφέρω σὰν τὴν ἔσχατη ὑποταγή.

    Χριστιανόπουλο σου άφησα... δεν αυτοκτονεί με τίποτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. μου φτιάξες τη διάθεση με αυτό που έγραψες!
      χαχ

      Διαγραφή