15.4.12

Δισχρωματοψία ως Εγγαστριμυθία



η Δισχρωματοψία έχει χαράξει τα μάτια μου  
με σφάζει και στάζω χρώμα από παντού
διασπώ το περίγραμμα του κόσμου.

Μέχρι να μάθω το νέο χάρτη.
Σκουντουφλάω πάνω στο φως και διαμελίζομαι.
Η δισχρωματοψία αναπνέει μέσα στο σώμα μου.
σαν οργασμός επιληπτικού.
Αναπτύσσει ένα σώμα μέσα στο σώμα μου
ένα στόμα μέσα στο στόμα μου.
Η διάθλαση του φωτός υπαγορεύει τη γλώσσα μου.
                                                  
Η όραση, μια άσκηση εγγαστριμυθίας: δυο μάτια = δυο γροθιές πινέλου.
               
 'Ο,τι βλέπω είναι μια υπαγόρευση = Η αλλοιωμένη φωνή του πινέλου.
  
 Ο  φλοιός του ματιού = σάκος του μποξ για πινέλο.
 Είμαι το όργανο μιας σκευωρίας.
      
Οράση = ένα σταυρόλεξο εγγαστριμυθίας στην αγκαλιά του ζωγράφου. 
 Του αρέσει να μιλά χωρίς να κουνάει τα χείλη του.

Βουτάει το πινέλο του στα μάτια μου, απαλά, στριφογυριστά, σαρκικά.

Ο ζωγράφος χαμογελά στο κοινό. 

Προσποιείται ότι συνομιλεί με μένα.

Σκάει στα γέλια με τα αστεία που υπαγορεύει το πινέλο του.

Σα χαρούμενος δικτάτορας βουτά το πινέλο πιο βαθειά...
αγκαλιάζει την κόρη του ματιού, πασαλείβει τους βόλβους περιμετρικά...προσθέτει χρώμα πάνω στο χρώμα.
Ένας ιός μέσα στο κάθε χρώμα: κάτω από το κίτρινο το πράσινο, κάτω από το κόκκινο το καφέ, κάτω από το μπλε το μωβ.  
Το ένα χρώμα έιναι η ασθένεια ενός άλλου: μια επιδημία που ετοιμάζεται να σκάσει.
 Πυροτέχνημα από νεκρο-μπογιές.

η δισχρωματοψία σφυρίζει αδιάφορα σαν το λεξικό μιας συνομωσίας.
Τα μάτια μου συλλαβίζουν μια απάτη.
Πίσω από αυτό το χρώμα βλέπω ένα άλλο χρώμα,
και όλα τα χρώματα μαζί βλέπουν εμένα.
καταπίνοντας ήλιο, ξερνάμε ένα ουράνιο τόξο που στάζει αίμα.
Τα μάτια μου ανοίγουν σα χείλη 
-- η πύλη εισόδου για το άλλο χρώμα --
 σχηματίζουν χαμόγελο... μας αγκαλιάζει σφιχτά.


Αιμορραγώ ακατασχέτα το χρώμα μας:
ένα συντριβάνι από ιούς εκτοξεύεται
χαρούμενα στο κενό. 















 









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου