10.4.12

Bohemian Αστο-χία

Μια παρεξήγηση που πρέπει επιτέλους να επιλυθεί:

Η ιδιότητα του μποέμ είναι εν πολλοίς (αν όχι εξ αρχής) ασυμβίβαστη με αύτή του αστού. Μποέμικη ζωή δεν είναι η αέναη περιδίνηση ενός πολυελαίου στο ταβάνι ενός μεγαλοαστικού σαλονιού. Καθώς μετεωρίζεται πέρα δώθε, φαντάζεται ότι βλέπει τον κόσμο πανοραμικά. Όχι χρυσό μου, δε γίνεται να είσαι εραστής του κόσμου όταν το βλέπεις από πάνω: όσο στραβά και αν φοράς το καπέλο σου, παραμένεις πολυέλαιος.

Bohemia είναι η ποιητική μετουσιώση της ανέχειας σε αριστοκρατικότητα: ο ρεμβασμός μέσα στην απόγνωση.

Δεν είναι τα παιδιά των ιδιωτικών σχολείων και των κολεγίων που πήραν τους δρόμους κάπως κάποτε.

Είναι η τεθλασμένη ονειροπόληση των μικροαστών, η ιμπρεσιονιστική αγάπη προς τα φτηνά σαμπουάν, τα οράματα 'των τελευταίων γενιών των κοριτσιών των ταμείων'.

Όπως ακριβώς ένας αστός παρανοεί τη σημασία του μποέμ (ταυτίζοντας την με την αφ' υψηλού, αεροπορική περιπλάνηση στη φρίκη των άλλων), έτσι ακριβώς παρανοεί (και πετσοκόβει) τη σημασία της λαϊκότητας και του λαϊκού παιδιού: λαϊκός σημαίνει στο λεξιλόγιο του αστού κάτι ατόφιο, άμεσο και ανεπεξέργαστο.. κάτι απόμακρο, εξωτικό και ειλικρινές μέσα στην απέχθεια προς την επιτήδευση. Επειδή ακριβώς ο αστός δεν έχει περπατήσει ποτέ μέσα στον τσίρκο εξωτικότητας που έχει μάθει να εξυμνεί, αγνοεί ότι τα λαϊκά παιδιά είναι μάστορες στο μασκάρεμα, στην εξαπάτηση και το ιλουσιόν. Ενα λαϊκό παιδί μπορεί να ποζάρει τη μια μέρα σαν μοντέλο του Τσαρούχη και την άλλη μέρα να υποδύεται περίτεχνα τον ίδιο τον Τσαρούχη:να δουλεύει στην οικοδομή και να ντύνεται σαν αριστοκράτης. Να μιλά γαλλικά στην αγρότισσα γιαγιά του. Να μαθαίνει πιάνο όταν δεν πλένει πιάτα στο εστιατόριο της γειτόνιας του. Λαϊκότητα στην Ελλάδα δεν είναι τίποτα άλλο από την θριαμβευτική εξίσωση της αυθεντικότητας με τη θριαμβευτική ενσάρκωση πολλαπλών ρόλων. Είμαι λαϊκός, γιατί μπορώ να μεταφράζω το σύνολο των αντιφάσεων μου σε ένα μανιφέστο υποκειμενικότητας. Λαϊκότητα είναι ένας χάρτης που σου εξηγεί τη γεωγραφία του, μόνο όταν πάψεις να το κοιτάζεις από ψηλά.





Υ.Γ 1. Δες ένα όμορφο κείμενο για τη γλώσσα της λαϊκότητας και το σκυλάδικό στο 'V for Valis'. Οσονούπω σκέφτομαι γράψω μια εκτενή μετα-αφήγηση της ερμηνείας αυτής....

ΥΓ 2. O Left Liberal Synthesis και ο  Valis  είναι τα άβαταρ του Μπαντιού και του Ντελέζ...Η οικονομολογική ψυχανάλυση της μικροαστικής bohemia: το μέλλον.


                                                           


 

6 σχόλια:

  1. Μποέμ νομίζω είναι ο διαφορετικός απ' τον πολύ κόσμο.
    Διαφορετικός γιατί κάνει πράγματα που δεν κάνουν οι συνηθισμένοι...
    Ταξιδεύει πολύ, διαβάζει πολύ, δε ζει 'συμβατικά'.....
    Αποκτά εμπειρίες, ίσως με πόνο, δε φοβάται να σπάσει μούτρα.
    Δε μπορεί να ζήσει 'συμβατικά'....
    Ο μποέμ δεν είναι λαϊκός, ούτε ψηλομύτης.
    Ετσι το βλέπω εγώ......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δε το θέτεις άσχημα, αυτό που περιγράφεις είθισται όντως να εκλαμβάνεται ως μποεμισμός..
    εγώ θέλω να τονίσω η έννοια του λαϊκού έχει αλλάξει: συμπεριλαμβάνει νέα στοιχεία, στοχεία που έιθισται να αποκαλούνται (υποτιμητικώς) μικροαστικά, δηλαδή ψευδή, ή τεχνητά. κατα τη γνώμη μου η σύγχρονη λαϊκότητα είναι μια γκαλερί που περιλαμβάνει πολλούς τύπους ανθρώπων και συμπεριφορών. Συμπεριλαμβανομένων του ψυλομύτη και του μποέμ. Μποέμ και ψυλομύτης δεν είναι πια αυτό που νομίζαμε..(η μαντάμ σουσού ή οι 'αντάρτες με τα λεφτά του μπαμπά')

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω το σημαντικότερο που διαχωρίζει το μποέμ τύπο είναι η κλίση προς την τέχνη, η μη συμβατική ζωή και οι γνώσεις...
      Δε θα έλεγα το μποέμ ψηλομύτη....

      Διαγραφή
  3. δε μιλάμε για ένα πρόσωπο, αλλά μια συνθήκη ζωής: όπως υπάρχουν οδηγοί λεωφορείων που είναι ψηλομύτες πλάι σε άλλους που δεν είναι, έτσι και με τους μποέμηδες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μποέμ είναι το φαινομενικά στεγνό, αντιγκλάμορους, λακωνικό, χύμα και κατά βάθος ρομαντικό, τόσο που σε κάνει να πονάς, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος έτσι λάθος κι η χημεία των σπλάχνων δεν ξέρει τι θα πει να θέλεις κάτι που δεν μπορείς να το έχεις...
    ...
    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 'κι η χημεία των σπλάχνων δεν ξέρει τι θα πει να θέλεις κάτι που δεν μπορείς να το έχεις..'
    κι έτσι συνεχίζεις παρά τα καιρικά φαινομένα.. και παραδίδεσαι στην άρνηση να παραδοθείς..

    ΑπάντησηΔιαγραφή