19.4.12

Ποια είναι τα όρια των άγραφων νόμων;


....Δημήτρης Μητροπάνος. ...η υπέροχη λαική φωνή ενός ομοφοβικού...Εγραψε ο Gregory Vallianatos στον τοίχο του...

Καθώς το κοινωνικά μίντια αναμιγνύουν ακατάσχετα τη δημόσια μνήμη με την πεζότητα του καθημερινού λόγου, οι θάνατοι των celebrity αποκτούν ένα νέο ρόλο μέσα στη ιστορία του παρόντος...

Όταν πέθανε ο Αγγελόπουλος μου ήρθε το μυαλό  ένα ποίημα του Αναγνωστάκη που έκραζε ένα επιφανή νεκρό. Από το διασυρμό του πτώματος του 'Εκτορα στην Ιλιάδα μέχρι τη σύγχρονη τραυματική κουλτούρα της αριστεράς, η ποιητική παράδοση του επικήδειου είναι σύμφυτη με την επαναδιαπραγμάτευση του 'ιερού' και το 'όσιου': η σκύλευση του νεκρού είναι μέρος της πολιτισμικής παράδοσης που τον εξυψώνει.

Εκ των πραγμάτων, οι επικήδειοι ύμνοι περιγράφουν την ιστορία των νικητών. Γύρω από το τιμώμενο πρόσωπο χτίζουν ένα θριαμβευτικό αφήγημα για το παρελθόν. Έτσι παράγουν μονοκόμματες ερμηνείες, όχι μόνο για τη ζωή του νεκρού, αλλά κυρίως για το πολιτισμικό και αξιακό κεφαλαίο που συνοδεύει την πρόσληψη του έργου του από την κοινωνία. Αυτή η συνθήκη αποκρύβει διαφορετικές γωνίες θέασης και εναλλακτικά συστήματα αξιών. Όπου π.χ οι πολλοί βλέπουν ένα λαϊκό ήρωα, ένα μέγα κινηματογραφιστή ή ένα θεόρατο κωμικό, κάποιοι άλλοι βλέπουν ένα μονοπώλιο σημασιών γύρω από την έννοια του αυθεντικού, του εθνικού και του ανδρικού.
Έτσι ο επικήδειος ενός δημόσιου προσώπου ισούται με την επιβράβευση μιας ιδεολογικής κοινοτοπίας: μια δικτατορία του αυτονόητου. Από αυτήν την άποψη, η επίθεση στο μεταθανάτιο πορτραίτο ενός λαϊκού ήρωα κάνει σαμποτάζ στην ιδεολογική κηδεμονία του μονοσήμαντου (και όχι στο ίδιο το πρόσωπο του νεκρού…)

Μέσα σε αυτήν την κατακραυγή του κοινότοπου όμως ελλοχεύει άλλη μια κοινοτοπία. 'Οταν ερμηνεύουμε τις αγιογραφίες του λαϊκού και  του μικροαστού ως μονολιθικά μνημεία αντιδραστικότητας και σκοταδισμού, τείνουμε να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος από την ανάποδη: διαγράφουμε τον πλουραλισμό εμπειρίας και αντιφάσεων που ενυπάρχει στο βασίλειο του προβλέψιμου, του κοινώς αποδεκτού και του συνηθισμένου...
 (Ασε δε που ύπάρχουν και κοινοτοπίες που αγαπάμε. π.χ το καλύτερο σεξ με άνδρες στην Ελλάδα το κάνουν αγράμματοι και ομοφοβικοί άνδρες! )

Το ουσιαστικό ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι: στη σύγχρονη μάχη ιδεών τι είναι πιο προβλέψιμο και προβοκατόρικο; Η εξίσωση του λαϊκού με την κουλτούρα του οπισθροδρομικού ή η υπέρβαση του διλήμματος ανάμεσα στον 'εκσυγχρονισμό' και την 'ελληνικότητα';



6 σχόλια:

  1. ωωω!
    αυτό! και με αφορμή τις υπογεγραμμένες δηλώσεις , που δεν καταλαβαίνω το λόγο ύπαρξής τους ή και διατύπωσής τους, και με αιτία το κείμενό/δοκίμιό σου, σου αφήνω κάτι από Χριστιανόπουλο!
    μὴν καταργεῖτε τὴν ὑπογεγραμμένη
    ἰδίως κάτω ἀπὸ τὸ ὠμέγα
    εἶναι κρῖμα νὰ ἐκλείψει
    ἡ πιὸ μικρὴ ἀσέλγεια
    τοῦ ἀλφαβήτου μας
    ...
    ωωω!
    ως επιφώνημα συνεπές ενός τραύματος επίσης!
    εν αρχή ην η ομοφοβία, η εσώτερη ομοφοβία και η εξωτερική βία που οδηγούν στο τραύμα και το αντιστρόφως...
    στην Ελλάδα προλάβαμε και πήγαμε στη μετα-ομοφοβική εποχή, την εποχή του «δεν τρέχει και τίποτα, όλα είναι αποδεκτά», πριν περάσουμε την επίγνωση της ομοφοβικής εποχής...
    πάντως,η στρέητ ελληνική κοινότητα έχει ένα σωρό πρότυπα να πιάσει και ένα σωρό μοντέλα με τα οποία αν δεν ευθυγραμμιστεί, μοιάζει με αλλόκοτο ζώο που όλοι κοιτάνε περίεργα...
    όσο για...το ζεϊμπέκικο, δύσκολα χορεύεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εχεις δίκιο! σε όλα, και πάλι με απογειώνεις!
      εγω πάντως χορεύω πολύ ωραίο με ζεμπέκικο. ειδικά όταν φοράω φόρεμα!

      Διαγραφή
  2. το περιτύλιγμα με αφήνει αδίαφορη..
    το μέσα με συναρπάζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το ρούχο είναι ένα πρόσωπο που μας κοιτάζει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μα επινοήθηκε... δεν υπήρχε πάντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ο 'σάρκινος χιτώνας': η επινόηση είναι σάρκα από τη σάρκα του μυαλού μας, προέκταση του σώματος μας. περιτύλιγμα=εσωτερικότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή