27.11.12

Η Μέρκελ σε Αγαπάει


[σκίτσο Ιάκωβος Ουρανός]

Χτές πήγα στο Λονδίνο για μια audition: ανεβάζουν τη Βικτωριανή Τραγωδία Revenger’s Tragedy στο Hoxton Hall και έψαχναν για ένα bartender-actor.  Θέλουν κάποιον να ντυθεί σε Edwardian στιλ και να σερβίρει αλκοόλ στου θεατές. Μετά σκάει ένας φόνος στο θέατρο-μπαρ και αρχίζει το δράμα. Τσουπ, πάρτε λίγο αίμα μαζί με το κοκτέιλ σας. Μόλις μου το παν σκέφτηκα θα ήμουν τέλειος γι αυτή τη δουλειά: στο παρελθόν  όταν δούλεψα σε θέατρο και σε μπαρ, ήμουν επικίνδυνος,  ΦΟΝΙΚΑ επικίνδυνος.

φωνή από μέσα σου:

η Μέρκελ σε αγαπάει
Από άποψη ηθοποιϊας, η προφορά μου στα αγγλικά μοιάζει σαν ηλεκτρικό καζανάκι — από αυτά με την αυτόματη φωνή,  που σου μιλάν και λένε  ‘Thank you sir’ (και σε κάνουν να τα ξανα-κάνεις πάνω του). Όσο για μπάρμαν… Η σταδιοδρομία μου στο electro-κλαμπ Fire στο Vauxhall  (όπως επίσης στην περιβόητη  ταβέρνα το ‘Καφέ και στο Μασάλι’ στον Έβρο) με στρατολόγησε στους Χ-Men:  ό,τι έπιανα γινόταν θρύψαλλα (ή έπαιρνε φωτιά).
Η ζωή μου σα σερβιτόρος έμοιαζε σαν live performance – ένας ατελείωτος αυτοσχεδιασμός καταστροφής–  ένα video clip της παλιάς αξέχαστης επιτυχίας ‘Σπάστα’.

φωνή από μέσα σου:

Η Μέρκελ σε αγαπάει

Όσο περισσότερο λοιπόν το σκεφτόμουν τόσο περισσότερο ενθουσιαζόμουν με αυτήν τη δουλειά. Με κάλεσαν στην audition τη Κυριακή το βράδυ — όταν ήμουν Μάνσεστερ– για να παρουσιαστώ στο Λονδίνο την επόμενη μέρα, Δευτέρα πρωί… Είπα ναι. Εκλεισα εισιτήριο με πούλμαν  για τις 6.14. Ξύπνησα από τρόμο στις 4.  (Πλήρωσα 10 λίρες για ταξί + 18 λίρες για πούλμαν+ 5 λίρες για μετρό +2 λίρες για φαγητό +1,50 λίρες για καφέ. Έφυγα αφήνωντας πίσω ένα νοίκι απλήρωτο και μια ψυχή να κλαίει στο πάτωμα) .

φωνή από μέσα σου:

Η Μέρκελ σε αγαπάει

Έφτασα λοιπόν απένταρος, ακούρευτος και άυπνος στη Ηoxton Market.  Έσυρα μαζί μου μια βαριά βαλίτσα– λίγο πιο βαριά από το μέλλον μου. Κάθησα σε ένα καφέ και άρχισα να φτιάχνω τα μαλλιά μου στο τζάμι. Έβγαλα μια ελληνική εφημερίδα και άρχισα να διαβάζω τα νέα. Την Τρίτη η Μέρκελ στην Ελλάδα.
‘Είστε Ελληνας;’ με ρωτάει με σπαστά ελληνικά ο κύριος από το απέναντι τραπέζι.  ‘Ναι’ του λέω. ‘Σας θυμάμαι’ μου λέει. ‘Από πού’ ρωτάω;  [ένα σφυρί καρφώνει στο πρόσωπό μου ένα αγγλικό  χαμόγελο]
‘Από το συνέδριο… στο Birkbeck.. Όταν μιλούσατε για τους μαυραγορίτες και τη διαφθορά του αγγλικού δημοσίου την εποχή της λιτότητας...  πώς λεγόταν η διδακτορική σας διατριβή; The Αesthetics of Αusterity;’
‘A Violent Archaeology of Dreams: the Aesthetics of Crime in Austerity Britain’ απαντάω… [ Το βρόχινο νερό ακουμπά σα τζελ τα μαλλιά μου. Είμαι όμορφος. Θα ζήσω. Και όταν πεθάνω η ανθρωπότητα θα με θυμάται.]

φωνή από μέσα σου:

Η Μέρκελ σε αγαπάει

‘Θυμάμαι το  paper που δώσατε. Ήταν τόσο ναρκισστικό. Τόσο ελληνικό. Μου θύμισε μια πελάτη μου.’
[Πολλή πληροφορία μαζεμένη. Πολλή σκοτοδίνη μαζεμένη. Πανικός στο ίσωμα.]
‘Με μπερδέψατε λιγάκι…’ απαντάω. [το αγγλικό χαμόγελο παραμένει, ακόμη πιο έντονο]
‘Ναι συγνώμη, προσπαθούσα λιγάκι να μιμηθώ το στιλ σας. Την αποστροφή σας προς τη αυστηρή δομή στην έκφραση. Την παραληματική σκέψη. Το ελλειπτικό λόγο. Τον  εντυπωσιοθηρισμό δια του αινίγματος.  Όλα αυτά που σας κάνουν να μοιάζετε με την πελάτη μου, τη Μέρκελ.’
‘Παρντόν;’ [Αισθάνομαι το καπουτσίνο να παγώνει ανάμεσα στα δόντια μου και να αρχίζει να ραγίζει]
‘Λέγομαι Εντμούρνδος Γελουολίζ, είμαι ψυχίατρος και ιστορικός. Με γνωρίζετε. Μιλάτε εκτενώς για το έργο μου στο πέμπτο κεφάλαιο της διατριβής σας.  Εκεί που αναφέρεστε στη συγκρότηση της μυστικιστικής παράνοιας.  Το ξέρετε αυτό το φαινόμενο..το μελετήσατε καλά.’
‘Δεν θα περίμενα ποτέ ότι θα διαβάζατε τη διατριβή μου…’
[Χαμογελάκι] ‘Δεν διάβασα τη διατριβή σας, διάβασα εσάς… ξέρετε… [κι άλλο  χαμογελάκι].. ήθελα να σας το πω από καιρό αυτό.. . εσείς διαβάζετε εμένα όταν εγώ έγραφα εσάς…’
‘Δε σας καταλαβαίνω’
‘Πως ακριβώς καταλαβαίνετε τον όρο μυστικιστική παράνοια;’  Με ρωτάει σαν να με εξετάζει προφορικά.
[Απαντάω σα μηχανάκι] ‘Μια παθολογική μεγαλομανία, ένα ξέσπασμα ναρκισσιμού που εξουδετερώνει όλη τη συναισθηματική νοημοσύνη.  Η σεξουαλικότητα στεγνώνει κάτω από το βάρος μιας υπερμέτρης εγωμανίας.’ [τα δόντια μου να τρίζουν σα φελιζόλ ]
‘Ακριβώς [τα δόντια του λάμπουν] Ο κόσμος, η ιστορία, το σύμπαν—όλα πλέκουν ένα γαϊτανάκι αυτο-επιβεβαίωσης. Καταλαβαίνετε που το πάω;’
‘Ομολογώ πως όχι…κύρει Εντμούνδρε’
‘Κύριε Παπαδοπουλε, νομίζω πως ψεύδεστε. Περάσατε μια ολόκληρη μέρα παίζοντας κρυφτό με αυτή την ιδέα.  Σήμερα ήρθατε άρον άρον για να κυνηγήσετε μια ηλίθια δουλειά, κάνατε δηλαδή μια τρελή άσκηση αυτοπροβολής. Αφήσατε πίσω σας ερείπια: την πόρτα του σπιτιού σας ξεκλείδωτη, τα παράθυρα ανοιχτά, τη στέγη του σπιτιού σας τρύπια. Η μυστικιστική παράνοια είναι ακριβώς αυτό: το ξέφρενο τρέξιμο πίσω από ρόλους, μια ατελείωτη audition, η απληστία της φαντασίας. Γι αυτό ακριβώς φέρνετε ξανά και ξανάτη Μέρκελ μέσα σας.’
‘Δε σας παρακολουθώ’
[Το ύφος του αγριεύει] ‘Έλά τώρα, μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Έχεις περάσει τη μισή σου ζωή τρολάροντας  με την  ιδέα ότι η πολιτική είναι πείραμα της  γλώσσας.  Και τώρα σου υπενθυμίζω ότι η πολιτική είναι ένα πείραμα θεατρικό. Μια κραιπάλη φαντασίας. Μια audition.  Φτιάξαμε τη Μέρκελ για να μελετήσουμε τον ονειρικό σου μεταβολισμό. Την τεχνολογία του εγωισμού σου.  Τη σχέση σου με μια γλυκιά dominatrix που σε σακατεύει και τη σακατεύεις. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάνεις ό,τι μπορείς για να την προκαλέσεις, να τη σοκάρεις, να την ταρακουνήσεις. Παρατάς τα πάντα, τρέχεις σε ηλιθιες δουλειές, κάνεις χαζοχαρούμενα όνειρα, ανακατεύεσαι σε perfomances του κώλου.

Όλα αυτά  για να φέρεις τη Μέρκελ μέσα σου.  

[Ο Γέλοουλιζ γίνεται κόκκινος σα μελιτζάνα.]
Κύριε Γέλοουλιζ λέτε αηδίες. [Του χαμογελώ. Γλυκά]
[Τα μάγουλα του φουσκώνουν ]‘Η Μέρκελ είναι ένα πείραμα ηδονισμού —  μια ψυχογραφική μεταρρύθμιση, ένας σαδομαζοχιστικός εκσυγχρονισμός. Αντικαθιστά την Ελληνίδα μαμά με ένα μαστίγιο. Ξέρεις που τη ψωνίσαμε; Στη θεατρική ομάδα ενός ανατολογικο-γερμανικού χωριού στην άκρη του πουθενά. Το όνειρο της ήταν να γίνει σταρ. Σαν και σένα. Αύριο επισκέπτεται την Ελλάδα και τα βλέπει όλα σα ένα fashion show.  Προχθές μας παρακαλούσε να ντυθεί τσολιάς και να χορέψει τσάμικο στο Σύνταγμα…  Είναι ακριβώς σαν και σένα:  κάθε φορά που επιθυμεί μια αμαρτία,  βλέπει στο όνειρο της ότι την αγαπάς. Κατά βάθος ταιριάζετε.’
[Σηκώνομαι απαλά από το τραπέζι] ‘Κύριε Γέλοουλιζ σας θυμάμαι. Γεννηθήκατε το 1912. Σπουδάσατε ιστορία και λίγο ιατρική.  Γίνατε μέλος του Ναζιστικού κόμματος. Δουλέψατε ως βασανιστής. Αναγκάζατε τα θύματα να ονειρεύονται τον εαυτό ως θύτη: τα ωθούσατε σε αυτο-βασανισμό. Μετά γίνετε καθολικός παπάς. Μετά λογιστής. Μετά ακαδημαϊκός. Αυτοκτονήσατε το 1956. Περάσατε τη ζωή σας υποδυόμενος ρόλους.
Σε αντίθεση με σας εγώ δεν υποδύομαι, παίζω. Παίζω για να παίζω. To summarize λοιπόν:
εσύ είσαι ένα βλαμμένο φάντασμα, εγώ ένας βλαμμένος προλετάριος και η Μέρκελ μια βλαμμένη πολιτικός.
Αντίο.’
Περπατάω αργά και ανάλαφρα στο Hoxton Hall για την audition.
‘Σας στείλαμε ένα e-mail. Σκεφτόμαστε να δώσουμε το ρόλο σε μια κοπέλα. Θα θέλαμε να σας δοκιμάσουμε σε ένα αλλο ρόλο.  Σωματοφύλακας/εκτελεστής του Βασιλιά. Μόλις σας κάνω κλικ κλείστε τα μάτια της δεσποινίδος με το κασκόλ της. Και πυροβολήστε τη.’
Το κασκόλ μπερδεύεται στα χέρια μου.
Της τραβάω τα μαλλιά.
Αναπνέω βαριά.

Η Μέρκελ με αγαπάει


Βγάζω το όπλο και πυροβολώ


[εικόνες Πάνος Μιχαήλ]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου