10.6.12

η ανάσταση του μύρωνα





Να τι είπε ο στρουμπουλός ονειρολάγνος για το  θάνατο του Μύρωνα:

'εκείνος ανεπανάληπτη φωνή μέσα μου θα σωπαίνει ανάβοντας την ομορφιά στο σκοτωμένο νοήμα που η ζωή περιέχει. Γιατί τον είδα πόσο καρτερικά φυτεύτηκε για πάντα ψιθυρίζοντας ήμουν πολύ νέος για θάνατο, θα επιστρέφω πάντα τα καλοκαίρια, όσο υπάρχεις, κι ύστερα θα σταματήσουν όλα'


                                                                         
Να τι λέω εγώ:
 'Ισως ο έρωτας ενός σούπερ για ένα άλλο σούπερ ήρωα είναι ένας αντιπερασπισμός στη μάχη των φύλων. Νικώντας ένα σώμα κερδίζεις ένα άλλο σώμα... η ιστορία έχει ως εξής:
Στη  μάχη των αντρων εναντίον αντρών, όποιος νικούσε το λύκο κέρδιζε την αγέλη. Ήταν μια σύγκρουση που ανασβοβήνε  σα σινιάλο:
 βία ήταν η ντίσκο της λαγνείας...



Μια μέρα  ο μεταβολισμός της λαγνείας άλλαξε:
Απόλαυση δεν ήταν πια αυτό που έρχεται ως έπαθλο μετά τη μάχη. Απόλαυση ήταν η ίδια η μάχη.
Αντίπαλος και εραστής έγιναν ένα σώμα.
 'Τα συμφέροντα μας ταυτίζονται. Η ισχύς σου είναι η ηδονή μου.'
'Χτύπα!'.      

 
Και έτσι κύλησαν οι μέρες σα συγκρουόμενες εκρήξεις, μέχρι που μια μέρα ο αντίπαλος παρέδωσε τα όπλα. Αλλοι λένε ότι ανατινάχθηκε σα κινούμενο σχέδιο. 'Αλλοι ότι κάηκε σαν αερόστατο.   
Εγώ πάντως έθαψα το κουφάρι του μέσα στα χιονάκια μιας τηλεοπτικής οθόνης.
Καμιά φορά ξεθάβω το έγχρωμο κουφάρι του και το αγκαλιάζω... και θυμάμαι τα λόγια του ονειρολάγνου ποιητή
'Θεέ μου, ετοιμάζεις κόσμο απατηλό, ατρικύμιστο για το χαμό μου'

[ στιχοι μεσα στα εισαγωγικά 'Ο Θανατος του Μύρωνα' του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου]



1 σχόλιο:

  1. ...
    κι ως τόλαβαν αυτού, στο σπίτι, αρχίνησε
    με συνοδείες, και τιμές, και θρήνους,
    και μ' άφθονες σπονδές από ιερούς κρατήρας,
    και μ' όλα τα πρεπά η θλιβερή ταφή·
    κ' έπειτα έμπειροι της πολιτείας εργάται,
    και φημισμένοι δουλευταί της πέτρας
    ήλθανε κ' έκαμαν το μνήμα και την στήλη.

    καλημέρα σου (μού θύμισες την κηδεία του Σαρπηδόνος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή