24.8.14

Prive vs Gaza

ηταν πολύ ειρωνική σκηνογραφία της πόλης χθες --

από τη μια ένα gay pride ταμπουρωμένο με εισόδους, αστυνομικούς και μπράβους -- με πλαστικές ταινίες γύρω γύρω από το γκέι βίλατζ -- και εισπράκτορες εισητήριων.

Ηταν μια ''δημόσια έκφραση υπερηφάνειας'' - στριγμωμένη μέσα σε μια (παρανόμως) ιδιωτικοποιημένη ζώνη δημόσιου χώρου --
σαν να ζητάς εισητήριο για να συμμετάσχεις σε μια πορεία!!! με θέμα την ελευθερία  αυτο-έκφρασης!

[και όλα αυτά σε μια πόλη βυθισμένη στην ανεργία, τα συσσίτια και την οργή]

Και λίγα μέτρα πιο πέρα -- στο κέντρο της πόλης -- στην κεντρικη πλατεία -- ένα ξεχωριστό event διαμαρτυρίας για τη Γκάζα -- ανοιχτό, χωρίς εισόδους...

οι αναλογίες αυτής της αντίστιξη ήταν άγριες-- σκέφτηκα ότι στην εξω-φεστιβαλική ζωή όλα είναι αντίστροφα--

στη γκάζα οι άνθρωποι ζουν σε ένα κλειστό στρατόπεδο συγκέντρωσης -- που εξωτερικά μοιάζει σαν ένα κλειστοφοβικά ''δημόσιο χώρο'' --ένα φοβικό χώρο ελευθερίας --  όπως ακριβώς και η γεωγραφία του γκέι πράιντ

 Αντιθέτως -- σε συνθήκες ομαλότητας - οι γκέι ζουν σε ένα ανοιχτό στρατόπεδο διακρίσεων -- σε ένα ιδιότυπο κινησιολογικό περιορισμό.
 Εφόσον δεν φορούν διαπιστευτήρια διαφορετικότητας -- τους επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στο εθνικό χώρο αξιοπρέπειας 

Εξω από το ΄΄φεστιβάλ΄΄ -- η ελευθερία  της σεξουαλικότητας είναι μια διπλωματία απόκρυψης --''μην ντύσεσαι με μη απασχολήσιμο τρόπο'' -- do not stand out -- μην φοράς μαντίλες, φουστάνια, καλτσόν -- μπορείς να επιβιώσεις αν δεν ΄΄προκαλείς΄΄


Αναρωτιέμαι  μήπως τελικά -- με αυτούς τους όρους -- η (ιδιωτική) γιορτή περηφάνειας μεταμορφώνεται σε φερεντζέ ανελευθερίας

Να μια μαντίλα που φοράμε οικειωθελώς στο κεφάλι μας -- για να αποκρύψουμε τις άγριες  ανισότητες που διαπερνούν το σώμα της κοινότητας(;) μας 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου