23.7.14

dance with me --

παρακαλώ μην αναπαράγετε τη μαλακισμένη κοινοτοπία της σούζαν σόνταγκ -- ''το θέαμα του τρόμου σε αναισθητοποιεί -- οι φωτογραφίες νεκρών σε εξοικειώνουν με την τερατωδία''.

-- το αντίθετο συμβαίνει -- ο σύγχρονος πολιτισμός είναι μια τεράστια βιομηχανία απώθησης του θανάτου --
η φρίκη --τα πτώματα, η θανατίλα, το αίμα--   χτυπάει αυτο το τριπάκι αυτο-εξαπατήσης

και γι αυτό μας ενοχλεί. Δεν είναι ηθικό το θέμα -- αλλά αισθαντικό.


Η ουσιαστική τερατωδία είναι να κυκλοφορείς έξω με το θράσος του ανέγγιχτου --και του αλώβητου -- να αγοράζεις μελαγχολία για να πουλήσεις κύρος -- να στήνεις διαρκώς ένα χαράκωμα ανάμεσα σε σενα και την αφήγηση του πόνου 
( στο σημείο αυτό συναντιέται η εμετική περηφάνια του χίπστερ με το χαροκαμένο ναρκισσιμό του έντεχνου)


Οταν η εικόνα του θανάτου είναι οικεία και επίμονη -- συμμετέχεις στο γλέντι με άλλους όρους 

δεν ήρθα για να ξεχάσω -- αλλά για να ξανα-συναντηθώ με τη φρίκη μου -- σαν δυο καλά και αγαπημένα party-animals --

είμαστε στάχτες -- ας το κάψουμε!

Τότε μόνο ανθίζουν οι πίστες στα αμέρικαν μπαρς και τα ρέιβ -- όταν οι οθόνες δείχνουν πεθαμένα παιδάκια -- και μες σπάμε πιάτα και φωνάζουμε να πεθάνει ο χάρος!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου