6.3.14

To σταριλίκι του Κουφοντίνα και τα Σαρκοβόρα Κνιτἀκια του Κολωνακίου

H αυτοβιογραφία των serial killers  πρωτο-έγινε εκδοτική μόδα στις χώρες πρότυπα του καπιταλισμού-- τις αμερικές και τις αγγλίες.  Οι αναμνήσεις των φονιάδων ταξίδευαν από τον τύπο σε βιβλία και από κει στην οθόνη--  μετουσιώνοντας τον δολοφόνο σε σταρ, celebrity, συγγραφέα, ποζερά και καλλιτέχνη.

Tο μάρκετιν αγκαλιάσε από νωρίς την βία ως θέαμα και γέννησε μια τεράστια βιομηχανία γραφής, εικόνας και θεατρικότητας του εγκλήματος που χάνεται στο βάθος του χρόνου.

Όλο αυτό είναι αξεδιάλυτο από τη μαζική παραγωγή ονείρων και αποδράσεων -- αυτό δηλαδή που είθισται να αποκαλούμε ποπ κουλτούρα.

Εκεί συναντιέται ο καπιταλισμός με το θρίαμβο της αρνησης του (δηλαδή η ικανότητα ενός αξιακού και οικονομικού συστήματος να μεταμορφώνει τους εχθρούς του -- τα αποσυνάγωγα παιδιά -- γκάγκστερς,  losers, καθίκια -- επαναστάτες, νεο-ρομαντικούς, ασκητές της απόλαυσης -- σε αισθησιακά παραμύθια).  

 Καμιά δεκαριά χρόνια πριν εμπνεύστηκα πολύ από την αντίφαση . Είχα πάρει τότε την υποτροφία του ΙΚΥ και έτυχε να βρεθώ σε ένα καφενείο στο Κολωνάκι-- μέσα σε μια παρέα από διανοούμενους. Ρώτησα λοιπόν έναν αθρογράφο της Καθημερινής αν θα μπορούσα να γράψω ένα ''what  if'' -- τί θα γινόταν αν στον εμφύλιο νικούσαν οι αριστεροί -- ''θα είχαμε άραγε το άγαλμα του αγνωστου αντάρτη ή του Άρη Βελουχιωτη στο Σύνταγμα''. Ο συνομιλήτής με κοίταξε με περιφρόνηση και αδιαφορία.

'Eφυγα στην Αγγλία και κάμποσο καιρό μετά είδα να βγαίνει ένα βιβλίο με το ίδιο θέμα και την ίδια εκείνη εικόνα του αγάλματος του Βελουχιώτη...

Ήταν το πρώτο μάθημα – θα ακολουθούσαν πολλά παρόμοια.
Το εμπεδώσα λοιπόν -- έτσι λειτουργεί το star system είτε αποτελείται από διανοούμενους, είτε από τρομοκράτες, είτε από δημοσιογράφους: με κανιβαλισμό, κυνικότητα και κουτοπονηριά.
Κάπως έτσι έμαθα επίσης να τρέφω βαθιά απέχθεια για τα ταγάρια παντός είδους -- και ειδικά τα ταγάρια του Κολωνακίου: λειτουργούν με όρους αθέμιτου ανταγωνισμού -- ακόμα και όταν to το προϊόν που πουλάνε είναι η κατάργηση του ανταγωνισμού.


Όμως παράλληλα έμαθα να συμφιλιώνομαι με την ματαίωση, την φιλοδοξία και τον ναρκισσισμό. Όταν εμπεδώνεις την χαμέρπεια των άλλων -- αντιμετωπίζεις με περισσότερη γενναιότητα τις σχισμές του δικού σου καθρέφτη. 

Και μετά προχωράς ένα βήμα πιο πέρα..  




1 σχόλιο: