2.4.13

ο θάνατος της παρωδίας



σχέδιο Ιάκωβος Ουρανός

Ένα από τα πιο σκληρά θύματα του ιστορικού μας παρόντος είναι η παρωδία: βιώνουμε τη διαρκή εξολόθρευση του αμφίθυμου. Πρέπει να είσαι ή εδώ ή εκεί! Πουθενά αλλού!
Δεν είναι παράξενο: όταν απολιθωμένα κακέκτυπα του Ράμπο – πορνο-πρίγκιπες ωμέγα διαλογής με καλάσνικοφ-- γίνονται βουλευτές -- τα όρια ανάμεσα στο ανέκδοτο και την τραγωδία γίνονται ασταθή.

Για παράδειγμα: Ανακαλύπτεις μες στο χάος του διαδικτύου ένα κείμενο που λέγεται ο Κομμουνισμός δεν είναι Σέξι. Είναι ένα ανορθόγραφο παραλήρημα γεμάτο κλισέ και κοινοτοπίες, εκπεφρασμένο σε γλώσσα ''ο φιλόσοφος-περιπτεράς της γειτονιάς''. Πρόκεται για μια καλτ φωνή που συνδυάζει την πηγαιότητα του καφενείου με την αστραφτερή γραφικότητα του trash. Στο λεξιλόγιο του κειμένου λαμποκοπούν τα παρατράγουδα της Ανίτα Πάνια, οι πολιτικοί στοχασμοί της Μανίνα, οι συνωμοσιολογίες της μεσημεριάτικης ζώνης και η ψυχροπολεμική κοσμοθεωρία της θείας της Ευλαμπίας από το Σικάγο.

Το ποστάρεις στο facebook παρουσιάζοντας το ''σαν το νέο αριστούργημα του Αλκίνοου Ιωαννίδη'' -- ακριβώς για να τονίσεις ότι ο εντεχνος τραγουδιστής και ο κειμενογράφος μοιράζονται την ίδια απλοϊκή αντίληψη για το κόσμο. Oι φωνές τους -- συμπαθείς και εμετικές μέσα στην μικρονοϊκότητα τους -- παραπέμπουν σε ένα παρωχημένο είδωλο του κόσμου και της ιστορίας. Σαν ξεκούρδιστοι Παπανούτσοι αντιπαραβάλλουν το καταναλωτισμό με τον κομμουνισμό, τον αστό με τον προλετάριο και τη δύση με την ανατολή. Μια γραμμική, στενή και μικροσκοπική αντίληψη του παρόντος – εν τέλει  μια εικόνα περισσότερο κωμική παρά εξοργιστική.

Και πριν αρχίσεις να γελάς ... καταλαβαίνεις ότι οι αναγνώστες σου παίρνουν την ατάκα σου στην κυριολεξία:
θεωρούν ότι το κείμενο είναι όντως γραμμένο από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ότι το αντιλαμβάνεσαι ως αριστούργημα. Και ότι όντως είναι αριστούργημα.

Και κάπως έτσι η κυριολεξία καταβροχθίζει την παρωδία.

όλα είναι ό,τι είναι!

Σε ένα άλλο γεωγραφικό τμήμα του timeline μια ποιήτρια των μοδέρνων καιρών -- η Γλυκερία Μπασδέκη γράφει(ποιος ξέρει με ποια αφορμή)
-- Της Αγίας Κυριολεξίας — at Δε θα δεχθώ επισκέψεις.

Το δέχεσαι σαν τηλεπαθητικό χαιρετισμό.  Μια δήλωση που αγκαλιάζει το σημειολογικό σου πένθος. Σαν να τονίζει δηλαδή ότι μαζί με την παρωδία, η κατάφαση του μονοσήμαντου εξολοθρεύει την ποίηση και την ποιητικότητα.

Η μελωδικότητα της πολυσημίας γίνεται παράπλευρο θύμα της βλακείας.

Να λοιπόν ένα νέο μανιφέστο των καιρών:

Κάτω ο ναζισμός της κυριολεξίας.

Κάτω η απολυταρχία του μονοσήμαντου!!


 
                                          

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου