20.11.11

Κάψε αυτό το Χρώμα: η Αλχημεία της Τυφλότητας



Πήγα στη Whitworth Gallery χτες και είδα ένα χημικό επιστήμονα και μια ιστορικό τέχνης να ξεκλειδώνουν τη μνήμη ενός τυφλού κινηματογραφιστή.   Όταν ο Derek Jarman έχασε το φως από AIDS του άρχισε να γράφει για χρώματα. Ο Frank Mair και η Jenna Carine Anniston έχτισαν πάνω σε αυτό το εικαστικό ημερολόγιο τυφλότητας ένα επιτραπέζιο παιχνίδι: όταν εγώ θα αφηγούμαι την άυλη ιστορία ενός χρώματος, εσύ θα ανακατεύεις τα υλικά συστατικά του.



Το πολιτισμικό κέλυφος των χρωμάτων αντιπαραβάλλονταν με χημικά σόου παραισθήσεων και ιριδισμών. Στο ένα ταμπλό ο κινηματογράφος, η ιαπωνική κουλτούρα και η Μέριλιν Μονρόε. Στο άλλο μια επιστημονική διάλεξη για τη φως και ένα μοντέρνο μαγειρείο αλχημείας με φιάλες, καυστήρες και κοχλάζουσες ουσίες. Το χρώμα έγινε ένα μπαλάκι από συνειρμούς και χημικές αντιδράσεις.  Αρχίσαμε να παρακολουθούμε ένα παιχνίδι τένις: επιστήμη versus τέχνη. 
                                        
                                    

Όσο το ματς προχωρούσε, η επιδερμίδα της μπάλας άρχισε να λιώνει. Ακούστηκε ένα μπαμ! 
                                       
                                        


Κάτω από τις βεβαιότητες του οπτικού μας περιβάλλοντος άνθισε ένα αισθητηριακό σοκ. Η ομιλία για το κόκκινο πυροδότησε ένα συναγερμό φωτιάς. Η κάμερα μου έχασε την ακοή της.  Οι υπεύθυνοι του μουσείου εκκένωσαν τις υπόλοιπες αίθουσες.  Μπήκαν μέσα στη δική μας, προσπαθώντας να ακυρώσουν την ομιλία. Δε μπορώ να τους ακούσω….
                                                
video
                                                     
Όμως βλέπω δυο επιστήμονες, δύο σπασίκλες, δύο Άγγλους φιλήσυχους πολίτες, δυο μαθητές που διαβάζουν το μάθημα τους,  που ξέρουν τους κανόνες, που σέβονται το γράμμα του νόμου…..                 να μένουν στη θέση τους και συνεχίζουν το τρελό τους πείραμα.   Δυο αποσυνάγωγα παιδιά,  δυο αισθαντικοί συνομιλητές του Τζάρμαν και ένας δαιμονικό αυτοσχεδιασμός που άλλαξε το σχήμα της ιστορίας:

Μπριτς! είπε ο Αρχιμήδης με τσαμπουκά στο Ρωμαίο στρατιώτη  (σφίγγοντας στην αγκαλιά τους κύκλους του). 
Ο Ρωμαίος εξαϋλώθηκε σα μια ανάμνηση από χρώμα.


Όταν ο κόσμος σου κλείνει όλες τις πόρτες και οι σειρήνες διαμαρτύρονται, εσύ μη σταματάς να παίζεις κουίζ με τις αισθήσεις σου.      

 Αν χάσω το φως μου, με τι τρόπο θα πασαλείβω τα χρώματα μέσα μου; Αν χάσω την ακοή μου, με τι τρόπο θα σκαλίζω ήχους; Η υλικότητα των αισθήσεων απαρτίζει ένα εγχειρίδιο από επιστημονικά αξιώματα και ιστορικά συμβάντα.  Όταν όλα αυτά καούν (σε μια έκρηξη) ή σβήσουν (όπως το ξελίγωμα μιας μπαταρίας) μπορείς πάντα να ψηλαφήσεις το συγκινησιακό τους αποτύπωμα πάνω στο σώμα της μνήμης σου.   
                                    


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου