Μου αρέσει η πολύ η ψυχαναλυτική, η κουτσουμπολίστικη, η προφορική, η κατινίστικη, η ''γυναικεία'' ιστορία που λανθάνει πίσω από τους δημόσιους διαξιφισμούς των διανοουμένων.
σαν δυο παράλληλα ρυάκια είναι.
Από τη μια το ''μεγάλο διακυβεύμα της εποχής'' -- από την άλλη το μεγάλο καρύκευμα του πάθους.
Είναι σαν ένα σκοτεινό χαμογέλο που τρυπάει τα πάντα.
Εμφανίζεται σε διάφορες παραλλαγές: πικρό, ειρωνικό, συγκαταβατικό, μελαγχολικό, εκδικητικό, ζεστό, συνθηματικό.
Να ένας τρόπος ακόμη να καταλάβεις την πρωτοκαθεδρία της Τζοκόντα στην ιστορία του ''μοντέρνου'' και του ''ορθολογικου''.
Πλάι στα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα αυτών που έχουν λόγο --
υπάρχει μια αόρατη και αποσιωπημένη ιστορια ''δρἀσεων κα αντιδράσεων''. Δεν εντοπίζεται πάνω στη γλώσσα: χάνεται από το αρχείο και τους επίσημους απολογισμούς..Όπως ακριβώς έχει χαθεί η ιστορία των ''γυναικών'' -- η ιστορία των σωμάτων, των χειρονομιών, των νευμάτων
-- δηλαδή, η ιστορία των ανθρώπων που δεν έχουν ''λόγο''
Να ακόμη ένας τρόπος να αντιλαμβάνεσαι την ανισότητα πέρα από το φύλο. Οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε ανδρες και γυναίκες -- σε στρέιτ και γκέι -- αλλά σε ανθρώπους που έχουν ή δεν έχουν ''λόγο'' -- δηλαδή μια γλώσσα που να καταγράφεται ως μνημείο ''γνώσης''.
Το χαμόγελο της Τζοκόντα -- συμπυκνωνει σαν διαταραγμένο αρχείο αυτή την αποσιωπημένη ιστορία αποσιωπήσεων. Και σε εποχές που ανθίζουν τα ''debates'' επιστρέφει --με τρόπο που επιστρέφουν οι ασυνείδητες ενορμήσεις σου.
Έρχεται και αγκαλιάζει όλα τα σήματα γύρω σου: τους πίνακες ζωγραφικής, τις μαρκίζες των καταστημάτων, τα ψηφιακά παραλήρηματα.
Παντού -- παντού ομως -- βλέπεις ένα σκαστό χαμογελάκι. Σαν ένα κίνημα Χαρούμενης Παράνοιας.
Το μέλλον ανήκει στα Τρολ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου