μη σκοτώνεις το ψώνιο μου

τι μας έμαθαν τα τελευταία γεγονότα στην αθήνα;

η πιο μοντέρνα πολιτική, είναι η πολιτική του δρόμου -- και το πιο άγριο θύμα της νεο-ναζισιτικής λιτότητας  -- είναι η απρόσκοπτη απόλαυση της πόλης -- η ικανότητα να απολαμβάνεις τον καφέ, το ποδόσφαιρο και τα ''λαϊκά'' αγόρια.

τώρα που η θεωρία των άκρων υποχωρεί -- μπορώ να πω τη δική μου υπερβολή;

θεωρώ ότι ο προοδευστισμός της ντουντούκας, της φιλελέ ''ευρωπαϊκότητας'', της εικονομαχίας, του πολιτισμικού πρωτογονισμού -- των γκρουπούσκουλων, των opinion leaders'', των come-il-fault πολιτικών αναλυτών -- σκότωσε το πολιτικό επίτευγμα των ημερών -- ακριβώς επειδή του στραπατσάρισε την θεαματική του πυγμή -- την εικαστική του γλώσσα -- το στιλ του.

τόσες μέρες ακούω ανιστόρητες μπαρούφες γύρω από τη λέξη lifestyle...απ' όλες τις μεριές.

και όμως άγαπη μου το θύμα, ο απόλυτος πολιτικός ήρωας  του παρόντος ήταν μια φιγούρα του lifestyle --




Ο αντίπαλος του ναζισμού δεν έιναι ο συνδικαλιστής με τη ντουντούκα -- αλλά ένας νεαρός με μικρόφωνο και σπορτέξ -- που μεταχειρίστηκε το κερατσίνι σαν να ήταν ένα ονειρογραφικό προάστειο της νέας υόρκης.

πολιτική είναι ένα τρόπος να ονειρεύεσαι μέσα στην αθλιότητα - ένα ύφος -- μια χαρούμενη διαχείριση του ναρκισσιμού -- και τελικά μια εκτροπή του.



με άλλα λόγια

το lifestyle ήταν είναι και θα είναι η πολιτική του παρόντος, κουφάλες.

η θεωρία της ακραίας χαζότητας

μου αρέσει το κράξιμο του καμίνη, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω, ότι όλο αυτό το παιχνίδι πατάει πάνω σε μια ανολοκλήρωτη συζήτηση στο εσωτερικό της αριστεράς.

κυρίως πατάει πάνω στην απόλυτη χαζότητα μιας ''πολιτικής της αυτο-παρούσιασης'':

 Η χρήση του εμφυλίου ως ''πολιτικό όπλο'' και ως ύφος δημόσιας ''perfomance'' -- η συγκινισιακή επένδυση στο Βελουχιώτη -- οι στρατιές των ανθρώπων στις πορείες με κόκκινα λάβαρα και στρατιωτικό βήμα -- η πνιγηρή (και ενίοτε βίαια) ομοφοβία του κκε -- τα αντάρτικα αγκαζέ με τα βλαχο-μπαρόκ ταγάρια -- η αμάθεια γύρω από το σοσιαλ-δημοκρατικό ονείρο και τις σύγχρονες μορφές αντι-κουλτούρας -- η (κατά καιρούς) άθλια αρθρογραφία της αυγής -- η χρήση ενός παρωχημένου μαρξιστο-λενινιστικού λεξιλογίου -- η υιοθέτηση του προοδευτισμού ως ελιτίστικου αξεσουάρ αυτο-προβολής -- η ατάλαντη και ανέμπνευστη αναπαραγωγη της κουλτούρας του 68 από καλομαθημένους ψευδο-παρίες της αστικής τάξης -- η πλήρης ανθρωπολογική άγνοια για το παρόν της φτώχιας -- ο σνομπισμός και η περιθωριοποίηση των λούμπεν φωνών (δηλαδή των φτωνών εκτός γραμμής) -- ο συντηρητισμός, ο νεποτισμός και οι κλίκες του ''προοδευτικού'' πολιτισμικού κατεστημένου.

Πως να πείσω τον ακροδεξιό συγγενή μου ότι δεν κουβαλάω κονσερβοκούτια -- εγώ το παιδί της generation x -- όταν οι αριστεροί άνθρωποι -- εντός και εκτός κκε -- με πρωτον απ΄ όλους τον ίδιο τον Τσίπρα -- συμπεριφερόνται και μιλάνε σαν αγροίκοι σοσιαλ-ταλιμπάν ήρωες σταλινικού προπαγανδιστικού φιλμ της δεκαετίας του 30;

 φυσικά και δεν τους φοβάμαι  (φοβάμαι τους χρυσαυγίτες και την φτώχια).
 Όμως δεν τους εμπιστεύομαι κι όλας -- δεν συνομιλούν με τη δική μου εμπερία -- δεν έχουν ούτε τα νοητικά ούτε τα συγκινισιακά μέσα για να το κάνουν.

(άσε που οι μισοί είναι και βλαχο-μπαρόκ παλιοχαρακτήρες με δεξιό πορτοφόλι και πολιτισμικό ραντάρ νεο-φώτιστης μαντάμ σουσού στη λίμνη με τους guerillas)