dance with me --

παρακαλώ μην αναπαράγετε τη μαλακισμένη κοινοτοπία της σούζαν σόνταγκ -- ''το θέαμα του τρόμου σε αναισθητοποιεί -- οι φωτογραφίες νεκρών σε εξοικειώνουν με την τερατωδία''.

-- το αντίθετο συμβαίνει -- ο σύγχρονος πολιτισμός είναι μια τεράστια βιομηχανία απώθησης του θανάτου --
η φρίκη --τα πτώματα, η θανατίλα, το αίμα--   χτυπάει αυτο το τριπάκι αυτο-εξαπατήσης

και γι αυτό μας ενοχλεί. Δεν είναι ηθικό το θέμα -- αλλά αισθαντικό.


Η ουσιαστική τερατωδία είναι να κυκλοφορείς έξω με το θράσος του ανέγγιχτου --και του αλώβητου -- να αγοράζεις μελαγχολία για να πουλήσεις κύρος -- να στήνεις διαρκώς ένα χαράκωμα ανάμεσα σε σενα και την αφήγηση του πόνου 
( στο σημείο αυτό συναντιέται η εμετική περηφάνια του χίπστερ με το χαροκαμένο ναρκισσιμό του έντεχνου)


Οταν η εικόνα του θανάτου είναι οικεία και επίμονη -- συμμετέχεις στο γλέντι με άλλους όρους 

δεν ήρθα για να ξεχάσω -- αλλά για να ξανα-συναντηθώ με τη φρίκη μου -- σαν δυο καλά και αγαπημένα party-animals --

είμαστε στάχτες -- ας το κάψουμε!

Τότε μόνο ανθίζουν οι πίστες στα αμέρικαν μπαρς και τα ρέιβ -- όταν οι οθόνες δείχνουν πεθαμένα παιδάκια -- και μες σπάμε πιάτα και φωνάζουμε να πεθάνει ο χάρος!

Δημιουργική κλοπή

Δεν είναι ότι σου κλέβουν απλά μια, δυο ή τρεις ιδέες -- είναι ότι οι κλέφτες κάνουν πάντα πως δεν υπάρχεις -- σαν να είσαι αόρατος.

Μην περιμένεις κανένα νεύμα ή σχόλιο εκ μέρους τους -- η λαθρανάγνωση τους θα αιωρείται σαν φάντασμα γύρω από τη διαδικτυακή σου παρουσία.

Τη στάση τους μπορείς να την αντιληφθείς και ως σεμνότυφη (ή κρυπτο-ομο-τρελο-φοβική)
''Ας μην μολυνθούμε από το κραγμένο ύφος αυτής της τρελάρας-- εμείς οι αρρενωποί και στιβαροί διανοούμενοι της αριστεράς και της προόδου. Ας παίρνουμε ό,τι μας αρέσει -- ''

Ομως η κλεψιά μια ιδέας είναι το ακριβώς αντίθετο της προόδου
Όπως έχει και πει και ο φίλος τζιοβάνι ρανιέρι, η κλεψιά ιδεών είναι η συνήθης πρακτική αυτου που αποκαλούμε cognitive capitalism. Μέσα στο αιθέριο περιβάλλον της ψηφιακής ζωής η κλοπή δημιουργικού κεφαλαίου -- δηλαδή η (άγαρμπη ή κομψή) λεηλασία φράσεων, τρόπων και concept - κάνει διάφανη τη μικρο-φυσική της εξουσίας.

Αποκαλὐπτει τις σχεσεις ανταγωνισμού και εκμετἀλλευσης στο εσωτερικό φαινoμενικά ομογενών ομάδων -- ''οικογένειες, κύκλους και δίκτυα'' σκέψης και ύφους.

Θυμάμαι ότι όταν είχα στείλει τη δημοσιογραφική βερσιόν του homonazi σε ένα αριστερό περιοδικό -- αντί να το δημοσιεύσουν --έγραψαν ένα μελόδραμα γκέι βίας -- απογυμνωμένο από σκληρά λόγια και εκφράσεις -- πνιγμένο μέσα στο νερόβραστο μελό του μελωδία φμ.

[η φρίκη παραμονεύει από παντού!]