Το μίσος δεν έχει πρόσωπο

Πέταξα ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα που χε το ψηφιακό ψευδώνυμο: bored.

''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''

Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''

Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''

και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''

Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:

''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα

Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.

Να μια ωραία ιδεά!

 Να πεθάνεις.

 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''

Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;

Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;

Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.

Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 

 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα

-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.

Το μίσος δεν έχει πρόσωπο

Το όνομα στο απρόσωπο προφίλ του ήταν bored.

 Πήγα και πέταξα ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα:
''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''

Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''

Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''

και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''

Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:

''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα

Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.

Να μια ωραία ιδεά!

 Να πεθάνεις.

 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''

Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;

Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;

Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.

Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 

 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα

-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.

Φοβόταν να δείξει το πρόσωπο του στο Grindr.

Φοβόταν να δείξει το πρόσωπο του στο grindr, επειδή λέει είναι διακριτικός, discreet. Ήρθε σπίτι με τη μηχανή και είδα το πρόσωπο του όταν έβγαλε το κράνος

Ήταν θεαματικά πράσινα τα μάτια του, ογκώδης, πρώην σφίχτης – με κρεμασμένους λαπαδιασμένους μύες και οπίσθια πιο φωσφορούχα από δύο σαμιαία ραδιενεργά πεπόνια.

Συνολική εντύπωση: απαστράπτουσα.

Στην ερωτική πράξη πάνω -- έσφιγγε τα δόντια του – τύπου ‘είμαι άγριος’.  Η γκριμάτσα του  θύμιζε κανίς που γρυλίζει από τα νεύρα του. Παραλίγο να βάλω τα γέλια.  Ευτυχώς όταν έχεις το στόμα  απασχολημένο,  είναι  εύκολο να κρατήσεις το χαχανητό γι αργότερα. Επιπλέον, το πράσινο φως στα μάτια αναβόσβηνε σαν σήμα οδικής χειραφέτησης  --  έλεγε  ‘πάτα γκάζι’ – και μετά στο ξανάλεγε, όταν σε έγλειφε στο αυτί.  Η υγρασία είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού .   Έξω είχε αυγουστιάτικη μπόρα και μες στο σπίτι καύσωνα. Με τη γλώσσα του στο αυτί σου, η Λίβερπουλ αντηχούσε όπως εναέριο τροπικό δάσος (από τούβλα)

Δεν πειράζει που ούτε φέτος πήγα διακοπές  –  αφού τώρα πετάω

-- bye bye βαρύτητα.       

Όμως  τίποτα από όλα αυτά τα ωραία δεν μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί αυτός ο-για-τα-δεδομένα-ενός-ψυχρού-καλοκαιριού-ερωτικός- άντρας φοβάταν να δείξει το πρόσωπο σε ένα ερωτικό ραντεβού

‘’Τι δουλειά κάνεις’ τον ρώτησα;

‘’Είμαι φυσικός σε σχολείο.’’

‘’Σε ποιο σχολείο;’’

‘’Δεν μπορώ να σου πω. Ένα middle class τελοσπάντων’’

Οκ μάλιστα. Μετά μου με ρώτησε τι κάνω για να βγάλω το ψωμί μου εγώ – και όταν του εξήγησα με τί τρέλα βγάζω μερικά ψίχουλα – πήρε θάρρος κι άρχισε να μου διηγείται πιπεράτες  νεανικές του περιπέτειες στη Νέα Υόρκη. Μπήκα στο πειρασμό να τις ξεράσσω με το νι και με το σίγμα στο φέισμπουκ. Τελικά αποφάσισα  να μην το κάνω – όχι από ντροπή ή από αίσθηση δικαίου. Απλά βαρέθηκα πια να μοιράζω δωρεάν το πιοτό της αμαρτίας. Θα τις κάνω τέχνη ή τίποτα – και μετά θα τις χύσω σαν εικαστικό παζλ σε τοίχους, οθόνες και περιοδικά ποικίλης ύλης.

Υπάρχει όμως κάτι που θέλω να οπωσδήποτε να μοιραστώ εδώ και τώρα με αφορμή την αφήγηση της ζωής του. 

Άνθρωποι που ζήσαν σαν  σοφά αλάνια -- σε μητροπόλεις και στενά -- διάγουν σήμερα βίο κρυφό, κλειστό και περιορισμένο – σαν θείτσες της επαρχίας -- για να μπορέσουν λέει ‘να επιβιώσουν’.

Κλειδώνουν τις  ιστορίες τους πίσω από γυάλινα βλέμματα, νεροβράζουν στο ζουμί τους και υποτάσσουν την ακμαία τέχνη της παρακμής τους κάτω από την μπότα της νεο-βικτοριανής ευπρέπειας.

Ναι μες στο 2016, επικρατεί το άδικο δίκαιο του πελάτη, του γονέα και του κηδεμόνα – και όχι οι αρετές του  εκπαιδευτή, του αλήτη και του εραστή.

Έτσι κάθε μέρα εδώ στην χώρα της ελευθερίας – μαθαίνεις να συνδιαλέγεσαι με ακέφαλα προφίλ, παντρεμένους  που πήραν τη ζωή τους λάθος, χωρισμένους που λιώνουν την παρασκευή, φοβισμένους που μεταδίδουν το φόβο τους και ποδοπατημένους που ποδοπατούν τα νεύρα σου.

Κυρίως με ανθρώπους ανελεύθερους, ανέκφραστους και αντι-ερωτικούς .

Πολύ συχνά είναι άνθρωποι με εξουσία, λεφτά, σπίτια – με ζωή στρωμένη, ασφαλή και ευπρόσωπη .

Έτσι όταν τους συναντάς στην τρύπια καλύβα σου – στο τέλος μιας σεξουαλικής τρικυμίας – αυτό που σου μένει στο τέλος είναι μια γλυκόπικρη διαπίστωση.

Όπου και να σαι, ό,τι και να κάνεις –η δική σου ερωτικότητα  –  δηλαδή η ερωτικότητα της αυθάδειας και της αυτο-εκθεσης --  θα είναι πάντα μια μάχη -- ένα ρίσκο – και τελικά, μια  γλυκιά χειρονομία αυτο-καταστροφής.