Avant-garde Μελό

Όσο πιο πολύ ''τριτοκοσμολογείται'' η ελλάδα -- τόσο πιο πολύ ερεθίζει τις τάσεις φυγής σου -- δηλαδή εξισώνει τον επαναπατρισμό με ένα σαφάρι πρωτοποριακής απόγνωσης.


 Παλιά λέγαν τα έντεχνα ταγάρια: ''θέλω να πάω στην αφρική, να φοράω τουρμπάνια, να ζω σε ένα αντίσκηνο --  (και εσύ ήθελες να πατήσεις τη σκανδάλη στο μπαζούκας)

Τώρα όμως οι ίδιες φωνές- γίνονται τραγικοί ήρωες στο εξωτικό μελόδραμα που ονειρεύτηκαν.

τώρα οι μελό κορώνες -- οι βραχνές φωνές -- τα μελίρρυτο κιτς -- οι κιθάρες την παραλία -- τα γένια, τα πουκάμισα και οι ιδρωμένες μασχάλες -- το ανοικονόμητο σταριλίκι της πατσαβούρας και του μουστακαλή -- πλέκουν το σάουντρακ ενός ονείρου που γίνεται ιστορία.

Με άλλα λόγια: το μελόδραμα -- η πεμπτουσία της πόζας -- επιστρέφει στη γη του πραγματικού.  
 
Το μοντάζ της ιστορίας -- δηλαδή η γειτνίαση της χαζομάρας με την τραγωδία -- μεταμορφώνει το μελό σε πρωτοπορία.


[ Γι αυτό το λόγο, αν δεν σε νοιάζει ποιος καταλαβαίνεις τη φωνή σου -- αν μπορείς να ζήσεις χωρίς κοινό και χωρίς χειροκρότημα-- χωρίς την αναγνώριση του δήμου ή των σοφιστών
--μέσα σε ένα αντίσκηνο από τσιμέντο
-- γύρνα στην 'Ελλάδα
και θα ζούμε σαν άγρια σκυλιά  όλη μέρα.]