Drama Queen, καρατε-κιτς και Avant-Garde μελό

Δεν πειράζει που το μελόδραμα είναι σχεδόν πια ταυτισμένο με τη σιχασιά και τον κυνισμό της υστεροβουλίας. Η  πορνογραφία του αισθήματος είναι καλύτερη από τη βικτοριανή ηθική και το προτεσταντικό κλείδωμα της έκφρασης. Είναι κλισέ αλλά αλήθεια: εδώ στο Βορρά τα σώματα ξεσπούν το απωθημένο του παράπονο μόνο μέσα στη ντίρλα της μέθης. Τον αγαπώ αυτό το τρελό  διονυσιασμό των βορείων – μου αρέσει που γίνονται κουρουμπελα και ουρλιάζουν στο πάτωμα σαν χορωδία τραγωδίας. Αλλά η ικανότητα τους να γλιτώνουν από τη κομπορρημοσύνη του κιτς --τους κλειδώνει μέσα στη φυλακή ενός α-κοινωνητου trash -- που γίνεται η άλλη όψη του ανέκφραστου  Σου δίνουν την εντύπωση ότι δεν μπορούν να γράψουν ένα ποίημα όταν είναι μεθυσμένοι (ψέμματα μπορούν). Αντίθετα στα έντεχνα καρναβάλια αισθηματικότητας – όπως και μέσα στις πίστες των σκυλάδικων – αισθάνεσαι ότι μπορείς να ανθίσεις όπως στη μουσική καρέκλα του ψυχαναλυτή (και πάλι ψέμματα, νομίζεις ότι μπορείς)

Το πραγματικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι το ''μεθύσι του μελοδράματος'' ισχυροποιεί μια αυστηρή αγωγή ευπρέπειας -- ιεραρχεί την έννοια του σοβαρού – πετσοκόβει την έννοια του νέου.
Γενικώς στατικοποιεί το νόημα της ιερότητας -- βάζει τη συγκίνηση πάνω σε βάθρο – την προσφέρει για προσκύνημα – τη μετουσιώνει σε Κανόνα.
Υπάρχει μια θρησκευτική βιαιότητα σε όλο αυτό – που στρέφεται εναντίον σου... και σε καταπλακώνει -- την έχω περιγράψει ως 'καράτε κιτς'' –  και την επαναλαμβάνω κατά λέξη εδώ:

Καράτε κιτς είναι όταν αθωώνεις ένα αμφιλεγόμενο''τοτέμ'' αιώνες μετά την παγίωση της λατρείας του. Μοιάζεις με εκείνον τον ήρωα της ελληνικής ταινίας που έγραψε αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλος ''Ο δολοφονος ήταν ο γιατρός''. Είναι σαν να διαλαλείς ''βρήκα τη λύση'' σε ένα μυστήριο έχει διελευκανθεί εδώ και χρόνια. Η ψευδο-επίλυση ενός παλιού μη-μυστηρίου στραγγαλίζει την επίλυση του μοναδικου μυστηρίου που έχει σημασία: του μυστηρίου του παρόντος. Ψευδο-αποκαλύπτοντας το δολοφόνο του παρελθοντος (που όλοι ξέρουν και αναγνωρίζουν) στη ουσία συμμετέχεις στη δολοφονία του παρόντος.


Είναι η ανάδειξη του κιτς σε πολεμική μηχανή.
μια τακτική που λειτουργεί σαν πολιτισμικό νίτζα: ακινητοποιεί στο χρόνο -- σπάει τα κόκαλλα της ιστορικότητας -- σφαζει το νέο. Καράτε Κιτς είναι για παράδειγμα η ΄'έντεχνη'' ανακάλυψη της ''ροκ'' αιώνες μετά την ηρωποίηση της μέσα στο εικονοστάσιο της μοντέρνας κουλτούρας -- η χρήση δοσμένων ηρωικών μοντέλων -- τρόπων να είσαι -- να δείχνεις -- να υποφέρεις ( η εικονογράφηση των τύπων του περιπατητή, του μποέμ, του καλλιτέχνη με βάση τα ψευδή πρότυπα του 19ου αιώνα).
Είναι ο θοδωράκης, τα ταμπούρλα και οι συναυλίες.


Κιτς εἰναι δολιοφθορα κάθε νέας ηρωικής ενέργειας στο όνομα μιας παλιάς, ιερής και παγιωμένης φόρμας ηρωισμού (που έχει γίνει αρκετά ''αναγνωρίσιμη'' ώστε να μπορεί να υποδυθεί τον εαυτό της).Κιτς είναι το όπιο της μοντερνικότητας -- μια αὀρατη και διεισδυτική μορφή καταπίεσης.

Όλα όσα λέω για το καράτε κιτς ισχύουν για τη δημόσια έκφραση δέους και κάλλους που συνόδευσε το κλείσιμο της ερτ.

Με μια διαφορά – ζούμε σε διαφορετικό ιστορικό περιβάλλον.
Ζούμε μια μαζική καταστροφή – και δεν μπορούμε ακριβώς να υπαγορεύουμε τα ναρκισσιστικά αγχολυτικά των άλλων. Είναι απλά ωραίο που κλαίμε δημοσίως -- έτσι απλά -- από μόνο του. Ακόμη και αν ο θρήνος είναι μια πιρουέτα. Μια παρωδία του εαυτού του.
Την ίδια στιγμή στην Αγγλία -- με άπειρους ανέργους και απελπισμένους -- κάνουμε ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Αφήνουμε τις χειροβομβίδες να σκάμε μέσα μας και παρακολουθούμε τη βεβιασμένη χαρά των άλλων. Το αγγλικό facebook μοιάζει σαν ένα εικαστικό νεκροταφείο εκτός της ιστορίας – μια καφκική φάρσα. Μια γιορτή ψυχικού θράσους που σε βυθίζει στην παράνοια και στην ασφυξία.

Από αυτήν την άποψη, ίσως είναι καλύτερο να πας από καράτε παρά από πνιγμό.  Και κάπως έτσι αισθάνομαι τώρα τελευταία για την ελληνικό κτις -- το έχω αποκαλέσει:  avant-garde μελό. Το επαναλαμβάνω κατά λέξη εδώ: Όσο πιο πολύ ''τριτοκοσμολογείται'' η ελλάδα -- τόσο πιο πολύ ερεθίζει τις τάσεις φυγής σου -- δηλαδή εξισώνει τον επαναπατρισμό με ένα σαφάρι εξωτικής απόγνωσης. Παλιά λέγαν τα έντεχνα ταγάρια: ''θέλω να πάω στην αφρική, να φοράω τουρμπάνια, να ζω σε ένα αντίσκηνο (και εσύ ήθελες να πατήσεις τη σκανδάλη στο μπαζούκας). Τώρα όμως οι ίδιες φωνές γίνονται το κάστιν στο μελόδραμα που ονειρεύτηκαν.

Οι κορώνες -- οι βραχνές φωνές -- τα μελίρρυτο κιτς -- οι κιθάρες την παραλία -- τα γένια, τα πουκάμισα και οι ιδρωμένες μασχάλες -- το ανοικονόμητο σταριλίκι της πατσαβούρας και του μουστακαλή -- πλέκουν το σάουντρακ ενός ονείρου που γίνεται ιστορία. Η πεμπτουσία της πόζας επιστρέφει στη γη του πραγματικού. Αυτή η γειτνίαση της χαζομάρας με την τραγωδία μεταμορφώνει το μελό σε ένα είδος πρωτοπορίας.
[Και λέω στον εαυτό μου:  αν δεν σε νοιάζει ποιος καταλαβαίνεις τη φωνή σου -- αν μπορείς να ζήσεις χωρίς κοινό και χωρίς χειροκρότημα--μέσα σε ένα αντίσκηνο από τσιμέντο
Γύρνα στην 'Ελλάδα και θα ζούμε σαν άγρια σκυλιά όλη μέρα.]

Εναέρια Ρακενδυτη Τρολοπρωτοπορία.

Μπορεί να υποστηρίζουμε το ιδεώδες του δημόσιου αγαθού της πληροφορίας- τη στρατηγική σημασία των συμμαχιών -- τον ευνοϊκό πόλεμο των εντυπώσεων -- τη διεθνη κατακραυγή -- την ελπίδα να πέσει μια ακροδεξιά κυβέρνηση.

Αλλά πια έχουμε πάρει και μερικά ιστορικά μαθήματα. Όσες πολιτισμικές κωλοτουμπες και να κάνουν, όσους θούριους και να τραγουδήσουν, όση επαναστική ψυχανάλυση και να ξεδιπλώσουν στου δέκτες,  οι γραφειοκρατικοί θεσμοί είναι φυσει και θεσει ανεπαρκείς να εκπληρώσουν οποιοδήποτε πρωτοποριακό ρόλο -- θα είναι πάντα ένα βήμα πίσω -- ένας συμβολισμός που θα παντρεύει την ελπίδα (του πολιτισμού) με την διαρκή της αναίρεση.


Εν ολίγοις  ένας συμβολισμός αδικίας -- δευτερεύουσας σημασίας όμως --  μπροστά στην πρωτεύουσα κτηνωδία των ιδιωτικών μμε και της ηγεμονικής βαρβαρότητας.

Στο μεταξύ όμως έχουμε τρόπους να ανιχνεύουμε την ''πρωτοπορία'' και την ελπίδα της αλλαγής -- μπορούμε να περάσουμε από τη γκρίνια περί συμβόλων στο έδαφος της πράξης.
 Στον τομέα της πληροφορίας έχει ήδη γίνει μια επανάσταση -- των κάτω απέναντι στους πάνω. Δεν μας λείπει ακριβώς το 'επαναστατικό υποκείμενο'' -- δεν ζούμε σε μια αδιαφανή εποχή --δεν είναι το 1950 ούτε το 1980.

 Εχουμε μπροστά μιας μια μεγάλη πασαρέλα ταλέντου -- καρφιτσωμένη πάνω στον ψηφιακό ή αυτοσχεδιαστικό θώρακα της εποχής μας.
Στραπατσαρισμένες φωνές  που έχουν αναγάγει την πληροφορια σε νομαδικό ύφος ζωής
 και έχουν διεκδικήσει τη συμμετοχή τους στη δημόσια σφαίρα με άλλους όρους ''συναλλαγής΄''
Εχουν μετουσιώσει το ''ναρκισσισμό'' τους σε συμβολικό κεφάλαιο και έτσι έχουν διαδώσει μια νέα ανταγωνιστική αντίληψη  της αξίας.
 Να μια εναλλακτική οικονομία προσωπικής καταξίωσης μέσα στα χαλάσματα.



 Οταν λοιπόν η ερτ μεταδίδει σήμα χωρίς μισθό -- αντιγράφει ελαφρώς σαν φάρσα -- μια ιστορική πρωτοπορία που την έχει ξεπεράσει.


Ακολουθεί λαχανιασμένα ό,τι άστεγοι στοχαστές, ανένταχτοι αρτίστες και precarious υποκείμενα  κάνουν εφ' όρου ζωής.

Ζουν μια διαρκώς έκτακτη κατάσταση και εκπέμπουν σήμα από το πουθενά.

Αυτός ο ιδιος κόσμος υποστηρίζει την ερτ και στέκεται στο πλευρό της -- αλλά παράλληλα γνωριζει καλά μια πικρή αλήθεια.

 Όλα τα συνθηματα του κόσμου -- δεν μπορούν κρύψουν -- σαν φύλλο συκής -- τον πλούτο της παροντος και την ιστορική γνώση που το συνοδεύει.

Αν έρθει ποτέ η άνοιξη στην ελλάδα -- δεν θα έρθει από μεταμορφώσεις της  γραφειοκρατίας -- αλλά από νομαδικά, παραμορφωμένα και υπερ-μορφωμενα τρολ -- απο σημειωτικές εκρήξεις.

ζήτω λοιπόν η ερτ

αλλά πάνω απ' 'ολα ζήτω οι δημόσιοι υπάλληλοι του πάθους -- ζήτω οι άποροι ταχυδρόμοι του παρόντος!

γιόγκα πάνω στο σταυρό

Πάντως αυτό που κάνει ο ιησους  πάνω στο σταυρό -- το τέντωμα των χεριων -- είναι μια σωματική στάση της γιόγκα και ταυτόχρονα μια εκαστική προπαγάνδιση της φιλοσοφίας της.

 Λέει ο εβραίος-χίπης -- ''εφόσον το πνεύμα σου είναι το σώμα σου και το σώμα σου είναι το πνεύμα σου -- κάθε φορά που τεντώνεις το ένα μέσα στο άλλο -- υπερβαίνεις το διαχωρισμό τους.

Ο σταυρός είναι μια ποιητική αλληγορία -- ο οριζόντιος ιστορικός χρονος (δηλαδή ο ο κοσμικός, πολιτικός χρόνος) συναντιέται με το κάθετο χρόνο της υπέρβασης (το χρόνο της ουτοπίας, της ανατροπής, της μετα-ιστορίας).

Και έτσι κάθε φορά που ανοίγεις τα χέρια σου  -- παραδομένος στην τεχνολογία ενός βασανιστηρίου -- πετάς.

η συμβολική εικονογραφία όλων των λατρευτικών παραδόσεων επικοινωνεί και συμμετέχει στο μεγάλο στόχο της πτήσης!

Avant-garde Μελό

Όσο πιο πολύ ''τριτοκοσμολογείται'' η ελλάδα -- τόσο πιο πολύ ερεθίζει τις τάσεις φυγής σου -- δηλαδή εξισώνει τον επαναπατρισμό με ένα σαφάρι πρωτοποριακής απόγνωσης.


 Παλιά λέγαν τα έντεχνα ταγάρια: ''θέλω να πάω στην αφρική, να φοράω τουρμπάνια, να ζω σε ένα αντίσκηνο --  (και εσύ ήθελες να πατήσεις τη σκανδάλη στο μπαζούκας)

Τώρα όμως οι ίδιες φωνές- γίνονται τραγικοί ήρωες στο εξωτικό μελόδραμα που ονειρεύτηκαν.

τώρα οι μελό κορώνες -- οι βραχνές φωνές -- τα μελίρρυτο κιτς -- οι κιθάρες την παραλία -- τα γένια, τα πουκάμισα και οι ιδρωμένες μασχάλες -- το ανοικονόμητο σταριλίκι της πατσαβούρας και του μουστακαλή -- πλέκουν το σάουντρακ ενός ονείρου που γίνεται ιστορία.

Με άλλα λόγια: το μελόδραμα -- η πεμπτουσία της πόζας -- επιστρέφει στη γη του πραγματικού.  
 
Το μοντάζ της ιστορίας -- δηλαδή η γειτνίαση της χαζομάρας με την τραγωδία -- μεταμορφώνει το μελό σε πρωτοπορία.


[ Γι αυτό το λόγο, αν δεν σε νοιάζει ποιος καταλαβαίνεις τη φωνή σου -- αν μπορείς να ζήσεις χωρίς κοινό και χωρίς χειροκρότημα-- χωρίς την αναγνώριση του δήμου ή των σοφιστών
--μέσα σε ένα αντίσκηνο από τσιμέντο
-- γύρνα στην 'Ελλάδα
και θα ζούμε σαν άγρια σκυλιά  όλη μέρα.]  

Σκοτεινή Ριζοσπαστικότητα

Πολλοί από μας σιχαινόμαστε τους τόπους που παρήγαγαν το πρόσωπο μας-- τα πανεπιστήμια, τους πολιτισμικούς οργανισμούς, τα μμε.

 Βγάζουμε σπυράκια με τους μηχανισμούς που τα διαπερνούν -- το θεσμικά επιτελεία που τα στελεχώνουν -- το κοινό που προσελκύουν...

Είναι τόποι τραυματικοί -- υλοιποιούν και ταυτόχρονα διαψεύδουν -- όλες τις σύγχρονες φορμές ουτοπικότητας -- διεκτραγωδούν το συνδυασμό πνευματικότητας, coolness και ερωτικότητας -- κανιβαλίζουν όλα τα νεανικά σου όνειρα


Και έτσι εμπνέουν μίσος και όνειρα καταστροφής --

Ακριβώς για αυτούς τους λόγους, όταν μια κυβέρνηση κλείνει ένα τηλεοπτικό σταθμό -- δανείζεται τα σχήματα μιας μυθολογίας άρνησης
 και έτσι δημιουργεί ένα είδος σκοτεινής ριζοσπατικότητας.

Δεν είναι η θεωρία των δύο άκρων -- είναι η μαζική κουλτούρα των άκρων μέσα σε εξουσιαστικό μανδύα.

Η καταστροφή είναι ένα mainstream genre

Το κλειισμο της ερτ είναι μια κίνηση δραματουργικά ισοδύναμη της δολοφονίας των βαρετών αλλά αξιαγάπητων πρωταγωνιστών του Games of Thrones.
¨Οπως και τα θύματα του σίριαλ, η ερτ είναι μια μητριαρχική φιγούρα. Θες να είναι εκεί αν και δεν την παρακολουθείς.
Αποκτά ενδιαφέρον μόνο όταν κάποιος τη σκοτώνει.

Υπό αυτήν την έννοια η κυβέρνηση μετουσιώνει την εικονογραφία της καταστροφής σε εξουσιαστικό σίριαλ ριζοσπαστικότητας.

Είναι ακριβώς που βλέπουμε να κάνει η χρυσή αυγή, μόνο που τώρα γινεται από κυβερνητικό θώκο.
Μια άμεση, κινηματογραφική, αδιαμεσολάβητη κίνηση που απαντά στα ονειρικά μοντέλα -- τους κοινούς τόπους του πολίτη τηλεθεατή
''θα κάψω την τηλεοραση'' ή του αντι-συστημικού ριζοσπάστη ( αντε γαμήσου δημοσιογράφε ρουφιάνε.Το απολιτικό φαντασιακό γίνεται mainstream πολιτική κίνηση.


Και κάπως έτσι νιώνουμε ένα κίνημα σκοτεινής ριζοσπατικότητας --
μια έξοχη θεαματικοποίηση του φασισμού. Ένα πρωτόλειο αριστούργημα επικοινωνιακης κτηνωδίας.

είμαι ενθουσιασμένος που το παρακολουθώ μέσα στην πείνα μου.

απολαμβάνω τον κανιβαλισμο μου.
γιούπι!
   

στωϊκισμός on acid and the counter-revolutionary imaginary

Όταν κλείνει ο διακόπτης, δεν αλλάζει κάτι γι αυτούς που έχουν μάθει να ζουν χωρίς φως

Για να πας κόντρα στην ταχύτητα των γεγονότων, ίσως πρέπει να έχεις έτοιμο ένα ετοιμοπόλεμο σώμα ανθρώπων μακροχρόνια απολυμένων από την ελπίδα

Ως γνωστόν, αυτή που δεν περιμένει τίποτα δεν μπορεί πια να συλλάβει την έννοια του απρόβλεπτου.

Αυτοί που λένε ''δεν έχεις να χάσεις τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες σου'', αγννούν το όφελος της ήττας, δηλαδή την ελευθερία της μη προοπτικής.

Παίρνει πολύ κόπο και εσωτερική γυμναστική να συμφιλιωθείς με το μηδέν. Αν καταφέρεις όμως να το μάθεις (να  ζεις δηλαδή τα πάντα μέσα στο τίποτα) δεν προτίθεσαι να το άλλαξεις.
Ειδικά όταν σου ζητείται να υπερασπιστείς (πάλι) τα αμφιλεγομένα δικαιώματα καρατομημένων δήμιων.

Νομίζω ότι γι αυτό το λόγο, το εν δυνάμει επαναστατικό  υποκείμενο είναι και το πιο αντεπαναστατικό:
είναι πολύ δύσκολο να σοκάρεις αυτήν που έχει εξοικειωθεί με το σκοτάδι --  που ζει πέρα από το μέλλον -- που κάνει γιόγκα με κλειστά τα φώτα.

έχει ήδη κερδίσει πολλά περισσότερα από σένα.

Πως ο προοδευτισμός πριμοδοτεί τον Τζήμερο

Δεν υποστηρίζω τη θεωρία των άκρων -- αλλά δεν καταλαβαίνω κι όλας γιατί τώρα πρέπει να εκνευριστώ  με ένα κείμενο του Τζημερου που στην ουσία βασίζεται στις ίδιες στενόμυαλες και απολιθωμένες παραδοχές που χαρακτήρισαν τα αριστερά και προοδευτικά κείμενα πιου διάβασα τις τελευταίες ημέρες.


Ο Τζήμερος επαναφέρει στο προσκήνιο μια άθλια κοινοτοπία – την ιδέα ότι ''pride'' είναι το ερωτικό ζήτημα μιας ''μειονότητας'' . Εγώ δεν είναι περήφανος που είναι στρέιτ λέει; γιατί να διαλαλούν την περηφάνια τους οι γκέι; Από που και ως που τα σεξουαλικά γούστα νομιμοποιούν ένα περιβάλλον αυτο-προβολής;

Τα αριστερά (όπως και τα φιλελέ) κείμενα που διάβασα τις τελευταίες ημέρες μιλάνε στην πλειοψηφία τους για την ερωτικότητα αναπαράγοντας την ίδια παραδοχή – ή μάλλον ένα δίπολο που βρίσκεται στη βάση αυτής της σκέψης και έχει ξεπεραστεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 (αλλά οι προοδευτικές φωνές το αγνοούν παντελώς μια και δεν αγγίζουν μια φιλολογία που τη χαρακτηρίζουν λέει ''μεταμοντέρνα'')

Ποιο είναι αυτό το δίπολο; Είναι αυτό που θέτει το εξής ερώτημα: Το ''μειοψηφικό΄΄ ζήτημα της (ομο-)ερωτικότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται είτε αυτόνομα ή σε διάλογο με τα υπόλοιπα κοινωνικά προβλήματα.

Πρόκειται για ένα ψευδές δίλημμα που έχει απαντηθεί τόσο από τη σχετική ''φιλολογία'' όσο και από το ελληνικό και ευρωπαϊκό παρόν της κρίσης:

Η διάκριση φύλου και σεξουαλικότητας είναι πιο ασταθής ποτέ -- τώρα πια μπορούμε να το πούμε ακόμη πιο σίγουρα: Οποιαδήποτε βλάβη, παρεμβολή, χτύπημα της ''αξιοπρέπειας, της υπερηφάνειας, της τιμής'' συνιστά πεδίο της ''σεξουαλικότητας΄''.

Η ΑΝΕΡΓΙΑ, Ο ΦΟΒΟΣ, Η ΦΤΩΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ, ΕΡΩΤΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

και άρα αιτήματα -- προσταγές -- διακυβεύματα ενός κινηματος απελευθερωσης της επιθμίας.

Κανένα από τα ''προοδευτικά'' κείμενα που διάβασα δεν είπε το πλέον αυτονόητο --

ΟΤΙ ΤΟ PRIDE ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΙΑ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ! Ότι οι μορφές βίας που υφιστάμεθα (αλλά και αναπαράγουμε) -- είναι ταυτόχρονα ψυχολογικές και υλικές -- αόρατες και ορατές. Το concept της περηφάνιας ακριβώς καταγγέλλει τη μετατροπή ενός καθολικού προβλήματος σε μειοψηφικό. Όλες εχουμε ''επιθυμίες'' υπό διωγμό -- ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΟΡΑΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ Η ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ.

Θεωρώ άκρως ερωτικό πρόβλημα το να ζεις κανείς άστεγος -- σε περίπτωση που δε το θέλει!
Η να εξαναγκάζεται να δουλεύει στο πεζοδρόμιο και όχι σε ένα σχολείο -- επειδή θέλει να φοράει φούστα!

Επαναλαμβάνω -- δεν υποστηρίζω τη θεωρία των δυο άκρων -- αλλά θεωρώ ότι η Καφρίλα του Τζήμερου βρίσκει έδαφος και πατάει πάνω στην Καφρίλα των (ομοτράπεζων) αντιπάλων της από το χώρο του προοδευτισμού.

Και λέω ομοτράπεζοι γιατί οι περισσότεροι μαχητικοί ''πολιτικολόγοι'' μιλάνε από θέση ελαφρώς -- ή χονδροειδώς  -- προνομιακή

Δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν (για μην χάσουν κάτι από την αίγλη τους μέσα σε ένα σύστημα ναρκισσιστικής συναίνεσης ''πες μου αυτό που περιμένω να ακούσω για να ανταλλάξουμε χειροκροτήματα) τις ριζικές αλλαγές που συντελούνται στην αυτο-κατανόηση -- τα ανοιχτά και μεταβαλλόμενα νοήματα -- ή τέλως πάντων την ριζική έκρηξη των ταυτοτήτων μέσα στην καρδιά του πανικού