Παίξε με την Καφρίλα

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποφεύγουμε να χαρακτηρίζουμε τους φασίστες ως καταπιεσμένες 'αδερφές'. Έτσι ενδίδουμε στο στερεότυπο της ομοφυλοφιλίας ως μια αρρώστιας του μυαλού. 
Από την άλλη όμως είναι γόνιμο να επισημαίνουμε τη βαθειά, ιστορική και πολυσήμαντη σεξουλικοποίηση φασιστικών συμπεριφορών στο εσωτερικό της queer κουλτούρας. Έχει σημασία να δείχνουμε τη πολυ-μέτωπη μετατροπή της κτηνωδίας  και της καφρίλας σε παιχνίδι, θέατρο και καύλα -- εν τέλει σε μια τακτική πολιτικού αντιπερισπασμού.

Η λατρεία του 'φασίστα' ή του 'ματσό' ή του κάφρου εραστή εκδηλώθηκε με εντελώς απο-ενοχοποιημένo τρόπο από πολλούς γκουρού της ομο-ερωτικής τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -- μπες στις σελίδες του Ζενέ -- κάνε μια βόλτα στο Φασμπίντερ. Πρόκειται για μια ρετρό κουλτούρα που επιβιώνει ακόμη και σήμερα (με άλλους τρόπους). Μια τεράστια βιομηχανία από δερμάτινα, σβάστικες και αφέντες  παρουσιάζει το σεξ σαν ένα κρυφτό με την τεχνολογία της απαγόρευσης -- η απόλαυση της απόδρασης έχει ανάγκη από τη διαρκή παρουσία  κλουβιών. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίστοιχη παράδοση -- εκπεφρασμένη με ιδιωματικό (αλλά όχι απαραίτητα κλειστό και τοπικιστικό) τρόπο. 

 Ο Γιώργος Ιωάννου, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Ταχτσής, ο Τσαρούχης εναντιώνονταν σε μια γραμμική αντίληψη 'απελευθέρωσης'. Μέσα στο σύμπαν τους τα ματσό ανδρικά σώματα -- τα 'λαϊκά' αγόρια -- μετατρέπονταν σε ένα παιχνίδι. Η αφέλεια και η βλακεία ήταν μια συνταγή ευτυχίας.  Σε αυτήν την περίπτωση, η πάλη ενάντια στο σωβινισμό δεν είναι μια κατά μέτωπο επίθεση -- αλλά ένας έξυπνος αφοπλισμός του αντιπάλου -- αυτό που η Τζούντιθ Μπάτλερ ίσως αποκαλεί subversion. Μετατρέποτας τον άνδρα-σούπερμαν σε σεξουαλικό εξάρτημα-- διαστρέφεις το νόημα, τη χρήση και τη δυναμική του ρόλου του. Οικειοποιείσαι τα όπλα του εχθρού για να μετατρέψεις την κτηνωδία σε φάρσα.. Και έτσι αποκαλύπτεις ότι η πολιτική ισούται με μια ευφυή διαχείριση της ντροπής.

Γιατί είναι πολιτικό όλο αυτό;

Γιατί δείχνει πολύ γραφικά ότι ο αόρατος κόσμος της εσωτερικότητας --  η σκέψη ότι 'τώρα γίνομαι ρεζίλι', 'είμαι ένα τίποτα', 'είμαι μια ψωνάρα΄' -- έχουν υλικό αντίβαρο και πολιτικό εκτόπισμα. Ό,τι συμβαίνει μέσα στη μνήμη και στη φαντασία σου επεμβαίνει, παράγει και τακτοποιεί το σώμα σου και το χρόνο σου. Η εξουσία δεν είναι απλά ένας μηχανισμός που σε εκβιάζει να σκύβεις το κεφάλι. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που σου υπαγορεύει να το σηκώνεις ψηλά -- για να δείξεις πως είσαι άντρας ή Έλληνας ή σωστή νοικοκυρά. Σεξουαλικοποιώντας αυτό το παιχνίδι εκβιασμών μετατρέπεις αυτόν τον   ''άνδρα'' ή ''γυναίκα'' ή ''Ελληνάρα'' σε μια παράσταση ψευδαισθήσεων -- μια παράσταση την οποία σιγά σιγά σκηνοθετείς εσύ!

                                                               

Νεός Ελληνικός Κινηματογράφος Ηρωικός και Πένθιμος (Ξανά)

Σκατά στο Γκάι Ρίτσι και στον Ταραντίνο,

Στην Κομοτηνή, η τρυφερότητα αγκαλιάζει το φόβο!

Μέσα σε αυτό το βίντεο κατοικεί το μέλλον που νομίσαμε ότι αφήσαμε πίσω μας. 
Το Υπουργείο Πολιτισμού θα έπρεπε να αναγνωρίσει ως μνημείο κινηματογραφικότητας -- μια ζωντανή κληρονομιά.

Δες πως ο διάλογος με τη φρίκη γίνεται μια πόζα αυτο-αποθέωσης.

Όταν ο πανικός μου χτυπάει την πόρτα, εγώ ντύνομαι Σταρ

Έχουμε ακόμη ελπίδα!

Για να καταλάβει κανείς το ανθρωπολογικό μεγαλείο: οι Ρομά στο Μενίδι αυτο-προσδιορίζονται συχνά ως Χρυσαυγίτες (πιθανόν επειδή κάνουν μπίζνες με τους Χρυσαυγιτες στην πώληση της πρέζας)

Ζούμε λαμπρές σελίδες του ελληνικού πολιτισμού!

Μερικές σκέψεις για την περιπλοκότητα του κόσμου.

Κάποιος θα μπορούσε άνετα να υποστηρίζει ότι το  κλιπ της Airfastticket ανατρέπει ένα στερεότυπο. Ανατρέπει δηλαδή την εικόνα του γαμιά νταλικέρη -- διαλύει δηλαδή το ιδεώδες του ''στρέιτ'' επαγγέλματος. Σαν να λέει στο θεατή: δεν υπάρχουν ''ματσό'' επαγγέλματα. Καιρός να ξεχάσεις το μύθο του νταλικιέρη που θα σε ξεσκίσει. Mπορεί κάλλιστα ο νταλικέρης να θέλει να ''ξεσκιστεί'. Υπό αυτήν την έννοια το διαφημιστικό εκτρέπει ένα στρέιτ μύθο με ένα gay τρόπο. Παίρνει το μύθο του νταλικιέρη-καμάκι που γαμάει γκόμενες και τουρίστριες και τον τοποθετεί μέσα σε ένα ανέκδοτο για πούστηδες.

Σε αυτήν την περίπτωση όμως το αγόρι που κάνει ότο-στοπ δεν είναι ένας ''στρέιτ'' που πέφτει στη διαβολική παγίδα ενός ''γκέι''. Όπως στο δίδυμο κοπέλα-νταλικιέρης, έτσι και δω, έχουμε δυο ήρωες που ανήκουν στο ίδιο σεξουαλικό σύμπαν – στην ίδια αφηγηματική κονσέρβα: Η εμφάνιση του λεπτόλιγνου αθώου, ότο-στρόπερ, κοντομάνικο, φρατζούλα κτλπ μοιάζει να απηχεί μια τυπική φιγούρα του gay σύμπαντος. Το αγόρι προσομοιάζει προς αυτό που στα αγγλικά λέμε twink, το γκέι λεπτόλιγνο τεκνάκι: πάνω στο χαρακτήρα αυτό βασίζεται ένα διακριτό genre πορνογραφίας – αρκετά οικείο στο μέσο χρήστη του ίντερνετ. Η άλλη φιγούρα πάλι παραπέμπει στο καμουφλαρισμένο, μεσόκοπο, ύπουλο, επιδέξιο γερο-τεκνατζή. Είναι μια εικόνα που (συνήθως) αποδίδεται σε μια άλλη εποχή (ίσως άδικα -- αλλά αυτό χωράει συζήτηση και έρευνα). Πάντως αν αναγνωρίσουμε  και τις δυο φιγούρες ως δυο ''γκέι'' ομοιώματα, αυτό που παρωδείται τελικά δεν ακριβώς μια σεξουαλική ταυτότητα αλλά ένα γενεαλογικό και πολιτισμικό χάσμα στο εσωτερικό της ομοφυλόφιλης κοινότητας.

Αυτό που βγάζει γέλιο δεν είναι ότι είσαι γκέι, αλλά ότι είσαι ''κουνιστός νταλικιέρης''

Η ανατροπή όμως του ενός στερεότυπου οδηγεί στην τραγική και επαίσχυντη επαναβεβαίωση ενός άλλου. Αν προσέξεις τις κινήσεις, το στιλ και το λεξιλόγιο του φορτηγατζή-αδερφής -- σου ρχεται αμέσως στο μυαλό η εικόνα ενός χαζο-κάφρου (στο σχολείο, στο ψιλικατζίδικο, στο στρατό) που υποδύεται την αδερφή. Η κίνηση/σπάσιμο χεριού είναι μια πανάρχαια δήλωση της σημασίας ‘ανώμαλος’ (εγώ θυμάμαι μια θεία μου να την κάνει).  Αυτές ακριβώς οι  εικαστικές λεπτομέρειες πιστεύω ότι έχουν ανάψει τα λαμπάκια σε διάφορους θεατές, ίσως  περισσότερο από την εικόνα της αποπλάνησης.

Το άλλο βασικό ερώτημα είναι: ποιος μπορεί να αναγνωρίσει στις δυο φιγούρες το πολιτισμικό θέατρο που αναλύσαμε πιο πάνω; Ο μπαμπά σου; Οι γείτονες; Οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης;   Πιθανότατα -- αν και όχι απαραίτητα -- μέσα στο μικροαστικό σαλόνι/θεσμό/γειτονιά όλη η παραπάνω σημειολογική ανάλυση ακούγεται σαν κινέζικα. Άντε τώρα να ξέρει ο κυρ Λάμπρος τί είναι twink (ποτέ δεν ξέρεις βέβαια). Αυτό που μένει είναι η εικόνα του 'ανώμαλου' που γνέφει στην οθόνη όπως ένας κάφρος συμμαθητής σου από το λύκειο. Βγαίνοντας από το αυτο-αναφορικό σύμπαν της queer κουλτούρας, ο αυτο-σαρκασμός μεταμορφώνεται σε σαρκασμό και στυγνή επίθεση. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και με το τηλεοπτικό σλογκαν 'όξω πούστη απ΄ την παράγκα'. Η μορφή, το στιλ, το ύφος μιας εικόνας δεν είναι μόνο αξεδιάλυτο από το περιεχόμενο της – αλλά και από την επικοινωνιακή κοινότητα των καταναλωτών της...

Άραγε πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι ο μέσος θεατής, μοιάζει επικοινωνιακά με το μέσο μαλακο-κάβλη ψηφοφόρο της χρυσής αυγής;

χμ ας μην το αποκλείσουμε κι όλας....

inter-blogging

Λέει πολλά και διάφορα το all time classic ποστ του Sraosha. Αλλά εγώ στάθηκα σε ένα. Μπορείς να συγκρίνεις τη περιγραφή της Leicester square με τη διαχείριση της ηθικής βρωμιάς που σκεπάζει ό,τι μας αρέσει: το γρήγορο φαγητό, το ναρκισσισμό μας, το αυθόρμητο διαδικτυακό γράψιμο.

Αυτό είναι (κατά τη γνώμη) και ένα από τα hot θέματα της επικαιρότητας.

 
Όταν ζεις και ενηλικιώνεσαι μέσα στην ντροπή, το ερώτημα δεν είναι αν είσαι ψωνάρα -- αλλά πόσο έξυπνα --δηλαδή πόσο θαρραλέα-- διαχειρίζεσαι το ψώνιο σου.

κάνε κλικ εδώ για να το διαβάσεις

  http://is.gd/uy75kZ

 

Αλκίνοος σαν Madonna

Τι ωραία που θα ταν αντιμετωπίζαμε και τον αλκίνοο ιωαννίδη σαν τη μαντόνα -- δηλαδή σαν ένα λαμπερό προϊόν του καταναλωτικού αφρού και της αισθητικής επιπολαιότητας μιας εποχής. Ένας σταρ που ίσως συγκινείται ειλικρινά με ένα πολιτικό δράμα, αλλά ταυτόχρονα το ανακατεύει συνειδητά με το σόου και τα πούπουλα της αυτο-αισθητικοποίησης του. Ένας performer που φτιάχνει μια σαπουνόπερα από την τραγωδία του παρόντος.

Τότε, ναι, πραγματικά θα ήταν σπαρακτικό και συγκινητικό ό,τι και αν έλεγε, όσο κακόγουστα και αν το έλεγε.

Όσο πιο πολύ νομίζουμε ότι ο Αλκίνοος -- επειδή έχει ψαλίδα και όχι ντεκαπάζ -- εκφράζει το βάθος της εποχής του και όχι τον αφρό της -- τόσο πιο ανυπόφορη γίνεται η πολιτισμική μας άνοια.

 

κυβερνο - φάρμακο

έχετε προσέξει ποτέ τη λέξη ''όχι'' σαν μια ζωγραφιά; το γράμμα ''ο'' στηρίζει το χ και το γράμμα χ το γράμμα ι πάνω στο ώμο του. στα ελληνικά η άρνηση είναι ένα χ που τρεκλίζει ανάμεσα στο απόλυτο μηδέν (ο) και στο σύμβολο της μονάδας (ι) 01" 010101010101010101010101010101010100 0 1 0 00 1

Η ποίηση είναι αρχαίο κεφάλαιο της φαρμακοβιομηχανίας -- ενημερώνει τα παχύδερμα της άρχουσας τάξης για την βιοποικιλότητα των συναισθημάτων -- δημιουργεί ένα virtual οικοσύστημα φόβου πάνω σε στην ακυμάτιστη επιφάνεια του ζεν.

η ποίηση είναι ο πρόδρομος του cyber-sex


01010101010101010101111111111010101010 0 0 0 0

Καμιά φορά σε ξυπνάν στις 4 το πρωί.
Κάτι φασματικά κορίτσια με ονόματα όπως Λένα Σκριμίνοβα ή Αντιγόνη Μπογδάνοβα.

Και μετά κάτι αριθμοί σχηματίζουν ρυάκια μέσα στο κεφάλι σου.

Νομίζω πρέπει να ναι κάτι σαν επιπλοκή. Ένα μικρό βραχυκύκλωμα στο matrix

01010101010101011111 1100000000 0 0 0

κατανάλωση ολέ

Η κακογουστιά των ανθρώπων που αφιερώνονται σε υπερκαταναλωτικά όργια επικοινωνεί με την κακογουστιά των ανθρώπων που καταγγέλλουν τον 'καταναλωτισμό'  ως ασθένεια.

Σαν να βλέπεις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος -- και στις δυο περιπτώσεις αντιμετωπίζεις το παρόν με υποκρισία.

Σε μεγάλο βαθμό η ''αντι-κατανάλωση'' υπήρξε δώρο του πολιτισμού της κατανάλωσης.

Η ''αντι-καταναλωτική'' νεολαϊστικη κουλτούρα δημιουργήθηκε όταν οι νέοι είχαν επιτέλους λεφτά να αγοράσουν δίσκους, ρούχα, ποτά και βιβλία.

  Ίσως σήμερα μπορώ να φανταστώ ένα πολιτισμό χωρίς κατανάλωση. Ίσως σήμερα επείγει να σκεφτούμε μια μετα-καταναλωτική ζωή -- τους τρόπους, τη μικρο-τεχνολογία, τη ψυχική δομή της.  Ίσως επείγει να το κουβεντιάσουμε.

Αλλά καμιά σοβαρή πολιτική πρόταση δε μπορεί να βασίζεται πάνω σε χονδροειδή ψέμματα.

Δεν αντέχω από έναν άνθρωπο προϊόν -- ένα σύμβολο της κακόγουστης κατανάλωσης -- να μου κάνει αντι-καταναλωτικά κηρύγματα.

Όσο δεν υποφέρω τα καμπριολέ των νεόπλουτων (αν και είναι υπέροχα), άλλο τόσο δεν υποφέρω και τους σταρ που πουλάνε την εικόνα τους ως αντι- καπιταλιστική πατέντα.

ε τι να κάνουμε η κακογουστιά που παρουσιάζεται ως ''καλαισθησία'' είναι εξοργιστική.

Δε με νοιάζει να είμαι φτωχός [που με σαφώς με πειράζει].  
Δεν αντέχεται με τίποτα όμως να μοιράζομαι τη φτώχεια μου με κάποιον που νομίζει το πρόβλημα της μοντέρνας ζωής είναι τα στριπτιτζάδικα.

και τώρα διακοπή για ένα στιγμιότυπο που όλοι αγαπήσαμε. 

πρόσεξε τη γιαγιά με το ακτινοβόλο μαλλί  και τον κουκουλοφόρο με το πι.

η πάλη Ενάντια στη Χρυσή Αυγή είναι σκηνοθετημένη από το Φελίνι