Αλκίνοος σαν Madonna

Τι ωραία που θα ταν αντιμετωπίζαμε και τον αλκίνοο ιωαννίδη σαν τη μαντόνα -- δηλαδή σαν ένα λαμπερό προϊόν του καταναλωτικού αφρού και της αισθητικής επιπολαιότητας μιας εποχής. Ένας σταρ που ίσως συγκινείται ειλικρινά με ένα πολιτικό δράμα, αλλά ταυτόχρονα το ανακατεύει συνειδητά με το σόου και τα πούπουλα της αυτο-αισθητικοποίησης του. Ένας performer που φτιάχνει μια σαπουνόπερα από την τραγωδία του παρόντος.

Τότε, ναι, πραγματικά θα ήταν σπαρακτικό και συγκινητικό ό,τι και αν έλεγε, όσο κακόγουστα και αν το έλεγε.

Όσο πιο πολύ νομίζουμε ότι ο Αλκίνοος -- επειδή έχει ψαλίδα και όχι ντεκαπάζ -- εκφράζει το βάθος της εποχής του και όχι τον αφρό της -- τόσο πιο ανυπόφορη γίνεται η πολιτισμική μας άνοια.