Μα εδώ και χρόνια μιλάμε για ''παραδείγματα'' -- για κοινότητες ιδεών -- για μηχανισμούς.
Δεν είναι ότι αξιολογούμε εκ των υστέρων τη μουσικότητα της ποίησης με βάση τα πόιντς που παίρνει στον τελικό της ποετικ-βίζιον.
Όμως τώρα πια το ξέρουμε -- καλά -- πρώτα απ'ὀλα μελετώντας την ιστορἰα της επιστήμης -- και το σουξέ ''ορθολογικών παραδειγμάτων''.
Κάθε απόλαυση είναι στην ουσία εξοικείωση με μια γλώσσα και κάθε γλώσσα είναι εξοικείωση με μια εξουσία.
Η μουσική που σε συγκινεί έχει χτυπηθεί σαν τηλεγράφημα πάνω στα ανακλαστικά της εξουσίας που σου έμαθε να μιλάς.
Το ''ποιητικό'' είναι μια γλώσσα υπαγόρευσης -- μια μάχη επιβολής -- ένα σιωπηλό μαλλιοτράβηγμα πάνω στη πίστα --
δεν είναι μια αντικειμενική και σταθερή αξία -- αλλά μια ιδέα που έγινε χημεία.
Μέσα σε αυτό το παράδοξο ζούμε: αληθινή η καψούρα αλλά αληθινό και το ψέμα της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου