Το μίσος δεν έχει πρόσωπο

Πέταξα ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα που χε το ψηφιακό ψευδώνυμο: bored.

''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''

Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''

Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''

και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''

Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:

''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα

Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.

Να μια ωραία ιδεά!

 Να πεθάνεις.

 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''

Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;

Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;

Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.

Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 

 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα

-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.

Το μίσος δεν έχει πρόσωπο

Το όνομα στο απρόσωπο προφίλ του ήταν bored.

 Πήγα και πέταξα ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα:
''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''

Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''

Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''

και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''

Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:

''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα

Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.

Να μια ωραία ιδεά!

 Να πεθάνεις.

 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''

Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;

Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;

Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.

Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 

 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα

-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.

Φοβόταν να δείξει το πρόσωπο του στο Grindr.

Φοβόταν να δείξει το πρόσωπο του στο grindr, επειδή λέει είναι διακριτικός, discreet. Ήρθε σπίτι με τη μηχανή και είδα το πρόσωπο του όταν έβγαλε το κράνος

Ήταν θεαματικά πράσινα τα μάτια του, ογκώδης, πρώην σφίχτης – με κρεμασμένους λαπαδιασμένους μύες και οπίσθια πιο φωσφορούχα από δύο σαμιαία ραδιενεργά πεπόνια.

Συνολική εντύπωση: απαστράπτουσα.

Στην ερωτική πράξη πάνω -- έσφιγγε τα δόντια του – τύπου ‘είμαι άγριος’.  Η γκριμάτσα του  θύμιζε κανίς που γρυλίζει από τα νεύρα του. Παραλίγο να βάλω τα γέλια.  Ευτυχώς όταν έχεις το στόμα  απασχολημένο,  είναι  εύκολο να κρατήσεις το χαχανητό γι αργότερα. Επιπλέον, το πράσινο φως στα μάτια αναβόσβηνε σαν σήμα οδικής χειραφέτησης  --  έλεγε  ‘πάτα γκάζι’ – και μετά στο ξανάλεγε, όταν σε έγλειφε στο αυτί.  Η υγρασία είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού .   Έξω είχε αυγουστιάτικη μπόρα και μες στο σπίτι καύσωνα. Με τη γλώσσα του στο αυτί σου, η Λίβερπουλ αντηχούσε όπως εναέριο τροπικό δάσος (από τούβλα)

Δεν πειράζει που ούτε φέτος πήγα διακοπές  –  αφού τώρα πετάω

-- bye bye βαρύτητα.       

Όμως  τίποτα από όλα αυτά τα ωραία δεν μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί αυτός ο-για-τα-δεδομένα-ενός-ψυχρού-καλοκαιριού-ερωτικός- άντρας φοβάταν να δείξει το πρόσωπο σε ένα ερωτικό ραντεβού

‘’Τι δουλειά κάνεις’ τον ρώτησα;

‘’Είμαι φυσικός σε σχολείο.’’

‘’Σε ποιο σχολείο;’’

‘’Δεν μπορώ να σου πω. Ένα middle class τελοσπάντων’’

Οκ μάλιστα. Μετά μου με ρώτησε τι κάνω για να βγάλω το ψωμί μου εγώ – και όταν του εξήγησα με τί τρέλα βγάζω μερικά ψίχουλα – πήρε θάρρος κι άρχισε να μου διηγείται πιπεράτες  νεανικές του περιπέτειες στη Νέα Υόρκη. Μπήκα στο πειρασμό να τις ξεράσσω με το νι και με το σίγμα στο φέισμπουκ. Τελικά αποφάσισα  να μην το κάνω – όχι από ντροπή ή από αίσθηση δικαίου. Απλά βαρέθηκα πια να μοιράζω δωρεάν το πιοτό της αμαρτίας. Θα τις κάνω τέχνη ή τίποτα – και μετά θα τις χύσω σαν εικαστικό παζλ σε τοίχους, οθόνες και περιοδικά ποικίλης ύλης.

Υπάρχει όμως κάτι που θέλω να οπωσδήποτε να μοιραστώ εδώ και τώρα με αφορμή την αφήγηση της ζωής του. 

Άνθρωποι που ζήσαν σαν  σοφά αλάνια -- σε μητροπόλεις και στενά -- διάγουν σήμερα βίο κρυφό, κλειστό και περιορισμένο – σαν θείτσες της επαρχίας -- για να μπορέσουν λέει ‘να επιβιώσουν’.

Κλειδώνουν τις  ιστορίες τους πίσω από γυάλινα βλέμματα, νεροβράζουν στο ζουμί τους και υποτάσσουν την ακμαία τέχνη της παρακμής τους κάτω από την μπότα της νεο-βικτοριανής ευπρέπειας.

Ναι μες στο 2016, επικρατεί το άδικο δίκαιο του πελάτη, του γονέα και του κηδεμόνα – και όχι οι αρετές του  εκπαιδευτή, του αλήτη και του εραστή.

Έτσι κάθε μέρα εδώ στην χώρα της ελευθερίας – μαθαίνεις να συνδιαλέγεσαι με ακέφαλα προφίλ, παντρεμένους  που πήραν τη ζωή τους λάθος, χωρισμένους που λιώνουν την παρασκευή, φοβισμένους που μεταδίδουν το φόβο τους και ποδοπατημένους που ποδοπατούν τα νεύρα σου.

Κυρίως με ανθρώπους ανελεύθερους, ανέκφραστους και αντι-ερωτικούς .

Πολύ συχνά είναι άνθρωποι με εξουσία, λεφτά, σπίτια – με ζωή στρωμένη, ασφαλή και ευπρόσωπη .

Έτσι όταν τους συναντάς στην τρύπια καλύβα σου – στο τέλος μιας σεξουαλικής τρικυμίας – αυτό που σου μένει στο τέλος είναι μια γλυκόπικρη διαπίστωση.

Όπου και να σαι, ό,τι και να κάνεις –η δική σου ερωτικότητα  –  δηλαδή η ερωτικότητα της αυθάδειας και της αυτο-εκθεσης --  θα είναι πάντα μια μάχη -- ένα ρίσκο – και τελικά, μια  γλυκιά χειρονομία αυτο-καταστροφής.

Παίξε με την Καφρίλα

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποφεύγουμε να χαρακτηρίζουμε τους φασίστες ως καταπιεσμένες 'αδερφές'. Έτσι ενδίδουμε στο στερεότυπο της ομοφυλοφιλίας ως μια αρρώστιας του μυαλού. 
Από την άλλη όμως είναι γόνιμο να επισημαίνουμε τη βαθειά, ιστορική και πολυσήμαντη σεξουλικοποίηση φασιστικών συμπεριφορών στο εσωτερικό της queer κουλτούρας. Έχει σημασία να δείχνουμε τη πολυ-μέτωπη μετατροπή της κτηνωδίας  και της καφρίλας σε παιχνίδι, θέατρο και καύλα -- εν τέλει σε μια τακτική πολιτικού αντιπερισπασμού.

Η λατρεία του 'φασίστα' ή του 'ματσό' ή του κάφρου εραστή εκδηλώθηκε με εντελώς απο-ενοχοποιημένo τρόπο από πολλούς γκουρού της ομο-ερωτικής τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -- μπες στις σελίδες του Ζενέ -- κάνε μια βόλτα στο Φασμπίντερ. Πρόκειται για μια ρετρό κουλτούρα που επιβιώνει ακόμη και σήμερα (με άλλους τρόπους). Μια τεράστια βιομηχανία από δερμάτινα, σβάστικες και αφέντες  παρουσιάζει το σεξ σαν ένα κρυφτό με την τεχνολογία της απαγόρευσης -- η απόλαυση της απόδρασης έχει ανάγκη από τη διαρκή παρουσία  κλουβιών. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίστοιχη παράδοση -- εκπεφρασμένη με ιδιωματικό (αλλά όχι απαραίτητα κλειστό και τοπικιστικό) τρόπο. 

 Ο Γιώργος Ιωάννου, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Ταχτσής, ο Τσαρούχης εναντιώνονταν σε μια γραμμική αντίληψη 'απελευθέρωσης'. Μέσα στο σύμπαν τους τα ματσό ανδρικά σώματα -- τα 'λαϊκά' αγόρια -- μετατρέπονταν σε ένα παιχνίδι. Η αφέλεια και η βλακεία ήταν μια συνταγή ευτυχίας.  Σε αυτήν την περίπτωση, η πάλη ενάντια στο σωβινισμό δεν είναι μια κατά μέτωπο επίθεση -- αλλά ένας έξυπνος αφοπλισμός του αντιπάλου -- αυτό που η Τζούντιθ Μπάτλερ ίσως αποκαλεί subversion. Μετατρέποτας τον άνδρα-σούπερμαν σε σεξουαλικό εξάρτημα-- διαστρέφεις το νόημα, τη χρήση και τη δυναμική του ρόλου του. Οικειοποιείσαι τα όπλα του εχθρού για να μετατρέψεις την κτηνωδία σε φάρσα.. Και έτσι αποκαλύπτεις ότι η πολιτική ισούται με μια ευφυή διαχείριση της ντροπής.

Γιατί είναι πολιτικό όλο αυτό;

Γιατί δείχνει πολύ γραφικά ότι ο αόρατος κόσμος της εσωτερικότητας --  η σκέψη ότι 'τώρα γίνομαι ρεζίλι', 'είμαι ένα τίποτα', 'είμαι μια ψωνάρα΄' -- έχουν υλικό αντίβαρο και πολιτικό εκτόπισμα. Ό,τι συμβαίνει μέσα στη μνήμη και στη φαντασία σου επεμβαίνει, παράγει και τακτοποιεί το σώμα σου και το χρόνο σου. Η εξουσία δεν είναι απλά ένας μηχανισμός που σε εκβιάζει να σκύβεις το κεφάλι. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που σου υπαγορεύει να το σηκώνεις ψηλά -- για να δείξεις πως είσαι άντρας ή Έλληνας ή σωστή νοικοκυρά. Σεξουαλικοποιώντας αυτό το παιχνίδι εκβιασμών μετατρέπεις αυτόν τον   ''άνδρα'' ή ''γυναίκα'' ή ''Ελληνάρα'' σε μια παράσταση ψευδαισθήσεων -- μια παράσταση την οποία σιγά σιγά σκηνοθετείς εσύ

Prive vs Gaza

ηταν πολύ ειρωνική σκηνογραφία της πόλης χθες --

από τη μια ένα gay pride ταμπουρωμένο με εισόδους, αστυνομικούς και μπράβους -- με πλαστικές ταινίες γύρω γύρω από το γκέι βίλατζ -- και εισπράκτορες εισητήριων.

Ηταν μια ''δημόσια έκφραση υπερηφάνειας'' - στριγμωμένη μέσα σε μια (παρανόμως) ιδιωτικοποιημένη ζώνη δημόσιου χώρου --
σαν να ζητάς εισητήριο για να συμμετάσχεις σε μια πορεία!!! με θέμα την ελευθερία  αυτο-έκφρασης!

[και όλα αυτά σε μια πόλη βυθισμένη στην ανεργία, τα συσσίτια και την οργή]

Και λίγα μέτρα πιο πέρα -- στο κέντρο της πόλης -- στην κεντρικη πλατεία -- ένα ξεχωριστό event διαμαρτυρίας για τη Γκάζα -- ανοιχτό, χωρίς εισόδους...

οι αναλογίες αυτής της αντίστιξη ήταν άγριες-- σκέφτηκα ότι στην εξω-φεστιβαλική ζωή όλα είναι αντίστροφα--

στη γκάζα οι άνθρωποι ζουν σε ένα κλειστό στρατόπεδο συγκέντρωσης -- που εξωτερικά μοιάζει σαν ένα κλειστοφοβικά ''δημόσιο χώρο'' --ένα φοβικό χώρο ελευθερίας --  όπως ακριβώς και η γεωγραφία του γκέι πράιντ

 Αντιθέτως -- σε συνθήκες ομαλότητας - οι γκέι ζουν σε ένα ανοιχτό στρατόπεδο διακρίσεων -- σε ένα ιδιότυπο κινησιολογικό περιορισμό.
 Εφόσον δεν φορούν διαπιστευτήρια διαφορετικότητας -- τους επιτρέπεται να κυκλοφορούν ελεύθερα μέσα στο εθνικό χώρο αξιοπρέπειας 

Εξω από το ΄΄φεστιβάλ΄΄ -- η ελευθερία  της σεξουαλικότητας είναι μια διπλωματία απόκρυψης --''μην ντύσεσαι με μη απασχολήσιμο τρόπο'' -- do not stand out -- μην φοράς μαντίλες, φουστάνια, καλτσόν -- μπορείς να επιβιώσεις αν δεν ΄΄προκαλείς΄΄


Αναρωτιέμαι  μήπως τελικά -- με αυτούς τους όρους -- η (ιδιωτική) γιορτή περηφάνειας μεταμορφώνεται σε φερεντζέ ανελευθερίας

Να μια μαντίλα που φοράμε οικειωθελώς στο κεφάλι μας -- για να αποκρύψουμε τις άγριες  ανισότητες που διαπερνούν το σώμα της κοινότητας(;) μας 

dance with me --

παρακαλώ μην αναπαράγετε τη μαλακισμένη κοινοτοπία της σούζαν σόνταγκ -- ''το θέαμα του τρόμου σε αναισθητοποιεί -- οι φωτογραφίες νεκρών σε εξοικειώνουν με την τερατωδία''.

-- το αντίθετο συμβαίνει -- ο σύγχρονος πολιτισμός είναι μια τεράστια βιομηχανία απώθησης του θανάτου --
η φρίκη --τα πτώματα, η θανατίλα, το αίμα--   χτυπάει αυτο το τριπάκι αυτο-εξαπατήσης

και γι αυτό μας ενοχλεί. Δεν είναι ηθικό το θέμα -- αλλά αισθαντικό.


Η ουσιαστική τερατωδία είναι να κυκλοφορείς έξω με το θράσος του ανέγγιχτου --και του αλώβητου -- να αγοράζεις μελαγχολία για να πουλήσεις κύρος -- να στήνεις διαρκώς ένα χαράκωμα ανάμεσα σε σενα και την αφήγηση του πόνου 
( στο σημείο αυτό συναντιέται η εμετική περηφάνια του χίπστερ με το χαροκαμένο ναρκισσιμό του έντεχνου)


Οταν η εικόνα του θανάτου είναι οικεία και επίμονη -- συμμετέχεις στο γλέντι με άλλους όρους 

δεν ήρθα για να ξεχάσω -- αλλά για να ξανα-συναντηθώ με τη φρίκη μου -- σαν δυο καλά και αγαπημένα party-animals --

είμαστε στάχτες -- ας το κάψουμε!

Τότε μόνο ανθίζουν οι πίστες στα αμέρικαν μπαρς και τα ρέιβ -- όταν οι οθόνες δείχνουν πεθαμένα παιδάκια -- και μες σπάμε πιάτα και φωνάζουμε να πεθάνει ο χάρος!

Δημιουργική κλοπή

Δεν είναι ότι σου κλέβουν απλά μια, δυο ή τρεις ιδέες -- είναι ότι οι κλέφτες κάνουν πάντα πως δεν υπάρχεις -- σαν να είσαι αόρατος.

Μην περιμένεις κανένα νεύμα ή σχόλιο εκ μέρους τους -- η λαθρανάγνωση τους θα αιωρείται σαν φάντασμα γύρω από τη διαδικτυακή σου παρουσία.

Τη στάση τους μπορείς να την αντιληφθείς και ως σεμνότυφη (ή κρυπτο-ομο-τρελο-φοβική)
''Ας μην μολυνθούμε από το κραγμένο ύφος αυτής της τρελάρας-- εμείς οι αρρενωποί και στιβαροί διανοούμενοι της αριστεράς και της προόδου. Ας παίρνουμε ό,τι μας αρέσει -- ''

Ομως η κλεψιά μια ιδέας είναι το ακριβώς αντίθετο της προόδου
Όπως έχει και πει και ο φίλος τζιοβάνι ρανιέρι, η κλεψιά ιδεών είναι η συνήθης πρακτική αυτου που αποκαλούμε cognitive capitalism. Μέσα στο αιθέριο περιβάλλον της ψηφιακής ζωής η κλοπή δημιουργικού κεφαλαίου -- δηλαδή η (άγαρμπη ή κομψή) λεηλασία φράσεων, τρόπων και concept - κάνει διάφανη τη μικρο-φυσική της εξουσίας.

Αποκαλὐπτει τις σχεσεις ανταγωνισμού και εκμετἀλλευσης στο εσωτερικό φαινoμενικά ομογενών ομάδων -- ''οικογένειες, κύκλους και δίκτυα'' σκέψης και ύφους.

Θυμάμαι ότι όταν είχα στείλει τη δημοσιογραφική βερσιόν του homonazi σε ένα αριστερό περιοδικό -- αντί να το δημοσιεύσουν --έγραψαν ένα μελόδραμα γκέι βίας -- απογυμνωμένο από σκληρά λόγια και εκφράσεις -- πνιγμένο μέσα στο νερόβραστο μελό του μελωδία φμ.

[η φρίκη παραμονεύει από παντού!]