Δημιουργική κλοπή

Δεν είναι ότι σου κλέβουν απλά μια, δυο ή τρεις ιδέες -- είναι ότι οι κλέφτες κάνουν πάντα πως δεν υπάρχεις -- σαν να είσαι αόρατος.

Μην περιμένεις κανένα νεύμα ή σχόλιο εκ μέρους τους -- η λαθρανάγνωση τους θα αιωρείται σαν φάντασμα γύρω από τη διαδικτυακή σου παρουσία.

Τη στάση τους μπορείς να την αντιληφθείς και ως σεμνότυφη (ή κρυπτο-ομο-τρελο-φοβική)
''Ας μην μολυνθούμε από το κραγμένο ύφος αυτής της τρελάρας-- εμείς οι αρρενωποί και στιβαροί διανοούμενοι της αριστεράς και της προόδου. Ας παίρνουμε ό,τι μας αρέσει -- ''

Ομως η κλεψιά μια ιδέας είναι το ακριβώς αντίθετο της προόδου
Όπως έχει και πει και ο φίλος τζιοβάνι ρανιέρι, η κλεψιά ιδεών είναι η συνήθης πρακτική αυτου που αποκαλούμε cognitive capitalism. Μέσα στο αιθέριο περιβάλλον της ψηφιακής ζωής η κλοπή δημιουργικού κεφαλαίου -- δηλαδή η (άγαρμπη ή κομψή) λεηλασία φράσεων, τρόπων και concept - κάνει διάφανη τη μικρο-φυσική της εξουσίας.

Αποκαλὐπτει τις σχεσεις ανταγωνισμού και εκμετἀλλευσης στο εσωτερικό φαινoμενικά ομογενών ομάδων -- ''οικογένειες, κύκλους και δίκτυα'' σκέψης και ύφους.

Θυμάμαι ότι όταν είχα στείλει τη δημοσιογραφική βερσιόν του homonazi σε ένα αριστερό περιοδικό -- αντί να το δημοσιεύσουν --έγραψαν ένα μελόδραμα γκέι βίας -- απογυμνωμένο από σκληρά λόγια και εκφράσεις -- πνιγμένο μέσα στο νερόβραστο μελό του μελωδία φμ.

[η φρίκη παραμονεύει από παντού!]