gay star-bars

Είναι μερικά gay μπαρ – που μοιάζουν σαν ακουστικές παραισθήσεις – αν αφαιρέσεις τον ήχο και το φωτισμό – είσαι στο προαύλιο τις φυλακής.

Οι τύποι με τις μακριές γενειάδες, τα τατουάζ και σκισμένο δέρμα είναι ισοβίτες (που πήραν το ίδιο χάπι και μοιράζονται το ίδιο ολόγραμμα φυγής – όπως στο διαστημόπλοιο enterprise).

Τα λατρεύω αυτά τα μπαρ.

There are some gay bars – that look like auditory hallucinations – if you remove the sound and the light - you find yourself in the courtyard of the prison.The guys with the long beards, the tattoos and the ripped skin, they are all life-sentenced prisoners (who took the same pill and share the same escapist hologram – like Jean Luc Picard in the spaceship Enterprise)

I love these bars.

 

 

Η fashion-terrorism ευχή της ημέρας

Σκέφτομαι τι ωραία μόδα θα ήταν όλοι αυτοί οι τραπεζίτες -- που κάθε μέρε φοράνε κουστούμι και γραβάτα για να πάνε στη δουλειά -- να αρχίσουν ξαφνικά  να φοράνε τεράστια βικτωριανά καπέλα με πέρλες και λουλούδια (σαν αυτά που φοράνε οι μαλακισμένες αριστοκράτισσες όταν πηγαίνουν σε γάμους).


Θα πήγαινες στην τράπεζα και δε θα βαριόσουν καθόλου να περιμένειος στην ουρά.
Γενικότερα ρε παιδί μου, θα το σκεφτόσουν λίγο παραπάνω πριν βγάλεις το όπλο για να πυροβολήσεις.

Η Ψυχροπολεμική φτώχια των Ταγαριών.

  Ο σαμαράς είναι εκτός τόπου -- ζει στη δεκαετία του 1950 -- ο νέος νίξον -- οι εχθροί του είναι οι κομμουνιστές και οι ομοφυλόφιλοι -- (μοιάζει λίγο σαν τον drag ηρωα στην Ψυχώ, μπορώ να τον φανταστώ να κυκλοφορεί στους δρόμους ντυμένος πηνελοπη δέλτα-νίτζα)

και η αριστερά απαντάει σε αυτό -- με σοβιετικές ρητορείες, αντάρτικα και τσε γκεβάρα.

''παρτον το ένα, κλάσε τον άλλον'' είναι η κατάσταση,

Όταν συνομιλούσα με το team ενός περιοδικού ''αριστερού'' (πόσο πια σιχαίνομαι αυτή τη λέξη) -- δεν μπορούσα να τους εξηγήσω με τίποτα γιατί οφείλουμε να έχουμε επαφές, ερωτο-αποκρίσεις, οπτική και διαδικτυακή επικοινωνία με όσους εμπνέονται ή μη κάποιο τρόπο σχετίζονται με το νεο-ναζισμό..

Η πνευματική ελίτ της ελλάδας ειναι βαθιά εμποτισμένη από την ημιμάθεια της κνε -- και αυτό φαίνεται και στο ευρύτερο αισθητικό στιλιστικό παράδειγμα που τους περικυκλώνει-- στα θεατρικά έργα, στους ποιητές, στον περιοδικό τύπο -- εντός και εκτός των τοιχων του προοδευτικού μετώπου.

Εγώ αισθάνομαι ο ''κοινωνικός'' αγώνας για την απο-ναζιστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να έρθει από ένα κανονιστικό σχήμα -- από ένα πουριτανικό πολιτικό μόρφωμα -- από μια καμπάνια ''ηθικής'' απελευθέρωσης.


Θα έρθει μέσα από ένα κίνημα ηδονο-θυμικής εξέργεσης -- που θα εξαπλωθεί σε ένα ενδιάμεσο -- διαγώνιο -- χώρο -- θεάματος, φαντασίας και παιχνιδιού-- όχι στο πεδίο της καθαρής πολιτικής στραύτευσης.


Οι χρυσαυγίτες κατέβηκαν στην ελληνική γη ως ποπ σταρς, σούπερ ήρωες και σεναριογράφαοι επιστημονικής φαντασίας

Η απάντηση σε αυτό -- δεν μπορεί να είναι η μαρία φαραντούρη, ο καβάφης και η αυγή.

ένας φινλανδός σε ένα δωμάτιο στο λονδίνο.

Του είπα  ''θέλω να ανεβάσω το Κεφάλαιο του Μαρξ σε Μπαλέτο -- θα φοράς ένα μαύρο κορμάκι και φουντουτό φορεματάκι και θα κάνει πιρουτέτες γύρω από το κρανίο του Λένιν -- που θα ναι γεμάτο από πλαστικά φαλλόσχημα σφυροδρέπανα ''

μου είπε ''α τι ωραία -- έχω σπουδάσει κλασικό μπαλετο''

 μετά του είπα --φόρα αυτό το  μπουφάν διαγώνια και πόζαρε για τη κάμερα--
'' α ναι, φυσικά, σου έχω πει ότι έχω δουλέψει και ως μοντέλο''

[Τώρα δουλεύει σε ένα κατάστημα με ρούχα]
 
μετά μας έδωσε να πιούμε φιλναζέζικη σαμπάνια.

οι χίπστερ στην εποχή της λιτότητος -- δεν είναι πλέον σώματα -- είναι κάτι σαν στραπατσαρισμένα μνημεία του γκλάμ  -- βουλιάζουν σαν ατλαντίδες περηφάνιας -- μέσα σε ένα ωκεανό αθλιότητας.

από αυτήν την άποψη είναι πιο σπουδαίοι από τη μαρία φαραντούρη και οπωσδήποτε πιο επαναστατικοί από τον αλκίννο ιωαννίδη -- είναι το νέο έντεχνο -- ο νέος αναχρονισμός του στιλ

ζήτω τα  στρουμφάκια on acid.

ζήτω οι νέοι μελλοθάνατοι. 

μη σκοτώνεις το ψώνιο μου

τι μας έμαθαν τα τελευταία γεγονότα στην αθήνα;

η πιο μοντέρνα πολιτική, είναι η πολιτική του δρόμου -- και το πιο άγριο θύμα της νεο-ναζισιτικής λιτότητας  -- είναι η απρόσκοπτη απόλαυση της πόλης -- η ικανότητα να απολαμβάνεις τον καφέ, το ποδόσφαιρο και τα ''λαϊκά'' αγόρια.

τώρα που η θεωρία των άκρων υποχωρεί -- μπορώ να πω τη δική μου υπερβολή;

θεωρώ ότι ο προοδευστισμός της ντουντούκας, της φιλελέ ''ευρωπαϊκότητας'', της εικονομαχίας, του πολιτισμικού πρωτογονισμού -- των γκρουπούσκουλων, των opinion leaders'', των come-il-fault πολιτικών αναλυτών -- σκότωσε το πολιτικό επίτευγμα των ημερών -- ακριβώς επειδή του στραπατσάρισε την θεαματική του πυγμή -- την εικαστική του γλώσσα -- το στιλ του.

τόσες μέρες ακούω ανιστόρητες μπαρούφες γύρω από τη λέξη lifestyle...απ' όλες τις μεριές.

και όμως άγαπη μου το θύμα, ο απόλυτος πολιτικός ήρωας  του παρόντος ήταν μια φιγούρα του lifestyle --




Ο αντίπαλος του ναζισμού δεν έιναι ο συνδικαλιστής με τη ντουντούκα -- αλλά ένας νεαρός με μικρόφωνο και σπορτέξ -- που μεταχειρίστηκε το κερατσίνι σαν να ήταν ένα ονειρογραφικό προάστειο της νέας υόρκης.

πολιτική είναι ένα τρόπος να ονειρεύεσαι μέσα στην αθλιότητα - ένα ύφος -- μια χαρούμενη διαχείριση του ναρκισσιμού -- και τελικά μια εκτροπή του.



με άλλα λόγια

το lifestyle ήταν είναι και θα είναι η πολιτική του παρόντος, κουφάλες.

η θεωρία της ακραίας χαζότητας

μου αρέσει το κράξιμο του καμίνη, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω, ότι όλο αυτό το παιχνίδι πατάει πάνω σε μια ανολοκλήρωτη συζήτηση στο εσωτερικό της αριστεράς.

κυρίως πατάει πάνω στην απόλυτη χαζότητα μιας ''πολιτικής της αυτο-παρούσιασης'':

 Η χρήση του εμφυλίου ως ''πολιτικό όπλο'' και ως ύφος δημόσιας ''perfomance'' -- η συγκινισιακή επένδυση στο Βελουχιώτη -- οι στρατιές των ανθρώπων στις πορείες με κόκκινα λάβαρα και στρατιωτικό βήμα -- η πνιγηρή (και ενίοτε βίαια) ομοφοβία του κκε -- τα αντάρτικα αγκαζέ με τα βλαχο-μπαρόκ ταγάρια -- η αμάθεια γύρω από το σοσιαλ-δημοκρατικό ονείρο και τις σύγχρονες μορφές αντι-κουλτούρας -- η (κατά καιρούς) άθλια αρθρογραφία της αυγής -- η χρήση ενός παρωχημένου μαρξιστο-λενινιστικού λεξιλογίου -- η υιοθέτηση του προοδευτισμού ως ελιτίστικου αξεσουάρ αυτο-προβολής -- η ατάλαντη και ανέμπνευστη αναπαραγωγη της κουλτούρας του 68 από καλομαθημένους ψευδο-παρίες της αστικής τάξης -- η πλήρης ανθρωπολογική άγνοια για το παρόν της φτώχιας -- ο σνομπισμός και η περιθωριοποίηση των λούμπεν φωνών (δηλαδή των φτωνών εκτός γραμμής) -- ο συντηρητισμός, ο νεποτισμός και οι κλίκες του ''προοδευτικού'' πολιτισμικού κατεστημένου.

Πως να πείσω τον ακροδεξιό συγγενή μου ότι δεν κουβαλάω κονσερβοκούτια -- εγώ το παιδί της generation x -- όταν οι αριστεροί άνθρωποι -- εντός και εκτός κκε -- με πρωτον απ΄ όλους τον ίδιο τον Τσίπρα -- συμπεριφερόνται και μιλάνε σαν αγροίκοι σοσιαλ-ταλιμπάν ήρωες σταλινικού προπαγανδιστικού φιλμ της δεκαετίας του 30;

 φυσικά και δεν τους φοβάμαι  (φοβάμαι τους χρυσαυγίτες και την φτώχια).
 Όμως δεν τους εμπιστεύομαι κι όλας -- δεν συνομιλούν με τη δική μου εμπερία -- δεν έχουν ούτε τα νοητικά ούτε τα συγκινισιακά μέσα για να το κάνουν.

(άσε που οι μισοί είναι και βλαχο-μπαρόκ παλιοχαρακτήρες με δεξιό πορτοφόλι και πολιτισμικό ραντάρ νεο-φώτιστης μαντάμ σουσού στη λίμνη με τους guerillas)

μη γίνεσαι αυτό που βρίζεις

Nα πούμε και του στραβού το δίκιο. H Σώτη Τριανταφύλλου στο πρόσφατο νεο-αποικιακό της παράληρημα, δεν φαίνεται να επιτίθεται στο δημόσιο θηλασμό -- αλλά στο θηλασμό στο πεζοδρόμιο -- στο δρόμο -- στην επαιτεία -- σε περιβάλλον που απειλεί την σωματική και ψυχική υγεία του βρεφους κλπ. Το θέμα αυτό δεν είναι τόσο απλό και ασπρόμαυρο όσο το παρουσιάζουμε. Παραπέμπει σε ένα μεγάλο ανθρωπολογικό γρίφο του παρόντος -- υπενθυμίζει δηλαδή το ''ηθικά'' αμφιλεγόμενο φορτίο ορισμένων πολιτισμικών κωδίκων. Υπάρχουν κοινοτικές/εθνοτικές πρακτικές που τείνουν να παραβιάζουν αυτό που αποκαλούμε οικουμενικό χάρτη των δικαιωμάτων (μουσουλμάνοι άντρες που παντρεύονται δωδεκάχρονα κορίτσια, κλειτο/τομή). Η επαιτεία των τσιγγάνων είναι ένας τρόπος ζωής -- μια κουλτούρα -- μια αυτοφυής ''ηθική κοινότητα''. Το ερώτημα είναι: Οφείλω να τη σεβαστώ όμως απλώς και μόνο γι αυτό; Οφείλω να θεωρήσω δεδομένη τη θέση του παιδιού στην κοινότητα των τσιγγάνων επειδή είναι μέρος ενός πολιτισμού που υπερβαίνει τη στενότητα του δικού μου ηθικού κώδικα; Κατ' επέκταση, οφείλω να αποδεχτώ τη θέση της γυναίκας ή του ομοφυλόφιλου στη μουσουλμανική κοινότητα -- δηλαδή να ανεχθώ τη μη ανοχή στο όνομα της ανοχής; Δεν έχω απάντηση, ούτε βαθιά ανθρωπολογική γνωση -- όμως νομίζω θα απέφευγα ένα πρόχειρο στρίμωγμα του ερώτηματος μέσα σε ένα διπολικό σχήμα θύτη (δυτικός παρατηρητής) και θύματος (τσιγγάνος, μουσουλμάνος). Αισθάνομαι ότι κόσμος είναι πιο σύνθετος. Με το να παραφράζουμε αυτό που λέει η Σώτη Τριανταφύλλου πέφτουμε στην ίδια λούμπα με εκείνη.. ...